Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 1/2011, s. 4-9
*Adam Ciesielski, Wiesław Tarnowski, Aleksander Grous, Naser Dib
Laparoskopowa kardiomiotomia sposobem Hellera z fundoplikacją sposobem Dora w leczeniu achalazji przełyku – wyniki odległe
Laparoscopic Heller miotomy with Dor fundoplication in the management of achalasia – long-term outcome
Klinika Chirurgii Ogólnej i Przewodu Pokarmowego Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego
w Warszawie
Kierownik Kliniki: dr hab. med. Wiesław Tarnowski, prof. CMKP
Streszczenie
Wstęp. Achalazja przełyku jest rzadko występującym pierwotnym zaburzeniem motoryki przełyku o nieznanej etiologii, którego głównym objawem jest dysfagia, wynikająca z braku zdolności dolnego zwieracza przełyku do rozkurczu i z upośledzenia motoryki przełyku. Z nielicznych, dobrze opracowanych badań wynika, że laparoskopowa kardiomiotomia sposobem Hellera z częściową fundoplikacją ma przewagę nad leczeniem endoskopowym w długotrwałym uwolnieniu chorych od typowych objawów choroby.
Materiał i metody. Autorzy dokonali retrospektywnej oceny odległych wyników (co najmniej 4 lata obserwacji: od 4 lat do 10 lat – średnio 6,7 lat) laparoskopowej kardiomiotomii sposobem Hellera z fundoplikacją przednią sposobem Dora na materiale własnym. Do oceny wyników leczenia użyto ankiety z wymienionymi typowymi objawami achalazji. Chorzy posiłkując się skalą Likerta (od 0 do 10), oceniali częstość występowania i stopień nasilenia objawów przed operacją, po operacji. Pacjenci dokonywali również ogólnej oceny skuteczności leczenia operacyjnego w zwalczaniu objawów choroby.
Wyniki. W latach 2000-2006 w ośrodku autorów operowano 15 chorych z achalazją przełyku, u których wykonano kardiomiotomię sposobem Hellera i fundoplikację sposobem Dora metodą laparoskopową. Operację uznano za skuteczną (tzn. ocenioną jako wynik dobry lub bardzo dobry) w 93,3% przypadków w trwającej co najmniej 4 lata obserwacji.
Wnioski. Kardiomiotomia sposobem Hellera z fundoplikacją sposobem Dora wykonana metodą laparoskopową jest wysoce skuteczną, bezpieczną i przynoszącą trwałe efekty metodą leczenia achalazji przełyku.
Summary
Background. Achalasia is a rare primary motility disorder of the esophagus of unknown etiology. Loss of esophageal peristalsis and inability of the lower esophageal sphincter to relax leads to clinical hallmark – dysphagia. As esophageal outlet obstruction becomes more pronounced, other symptoms such as weight loss, regurgitation, vomiting, chest pain, dyspnea and heartburn arise. Although limited high-quality data exist, it appears that laparoscopic Heller myotomy with partial fundoplication is superior to endoscopic methods in achieving long-term relief of symptoms in the majority of patients.
This study was undertaken to determine long-term outcomes after laparoscopic Heller myotomy for treatmentof of achalasia with simultaneously Dor fundoplication done as a prophylactic antireflux procedure.
Material and methods. Retrospective assessment of the series of patients treated in the years 2000-2006 for esophageal achalasia by laparoscopic Heller myotomy with Dor fundoplication. Patients scored typical symptoms seen in esophageal achalasia using a Likert scale with choices ranging from 0 (never/not bothersome) to 10 (always/very bothersome). Symptom scores before and after surgical procedure were compared.
Results. In the years 2000-2006 fifteen patients were treated for achalasia by laparoscopic Heller myotomy with Dor fundoplication. Most of the patients (93.3%) reported symptom control overall to be good or excellent in at least 4 years follow-up.
Conclusions. Laparoscopic Heller myotomy with Dor fundoplication is a highly effective and safe surgical procedure for treatment of esophageal achalasia.
Wstęp
Achalazja przełyku jest rzadko występującą chorobą neurodestrukcyjną, dotyczącą splotów śródściennych Auerbacha w obrębie przełyku. Częstotliwość jej występowania ocenia się na od 1 do 3 zachorowań rocznie na 100 tys. mieszkańców w populacji państw zachodnich (1). Nie stwierdzono zależności między częstością jej występowania a rasą i płcią. Może ona wystąpić w każdym wieku, ale najczęściej ma swój początek od drugiej do czwartej dekady życia. Zwiększoną chorobowość odnotowuje się także u osób w podeszłym wieku (2). Etiologia achazji jest nieznana. Wśród prawdopodobnych przyczyn wymienia się podłoże autoimmunologiczne. Istnieją dowody na infekcyjną przyczynę, w tym reakcję zapalną wywołaną wirusem opryszczki, różyczki, polio, półpaśca czy brodawczaka ludzkiego, ale pewnego czynnika sprawczego nie ustalono (3). Nie stwierdzono również objęcia chorobą innych narządów i tkanek poza przełykiem. Kluczowym objawem choroby jest dysfagia, wynikająca z braku całkowitej relaksacji, często hipertonicznego dolnego zwieracza przełyku oraz z upośledzenia motoryki trzonu przełyku (4). Stopień nasilenia dysfagii i szybkość jej narastania determinuje dalszy obraz kliniczny choroby, prowadząc do różnorodnych objawów. Wśród najczęściej występujących wymienia się: utratę masy ciała (30-91%), ból w klatce piersiowej (17-95%), ulewania (59-64%), ataki kaszlu w nocy (11-46%), odbijania, zgagę (72%) (4). Ostatni z wymienionych objawów charakterystyczny dla przeciwnego do achalazji stanu, jakim jest choroba refluksowa przełyku, w achalazji spowodowany jest drażnieniem przełyku zalegającą w nim fermentującą, kwaśną treścią pokarmową i wydzielniczą (5). Powikłania oddechowe są najczęściej występującymi przyczynami objawów pozaprzełykowych achalazji przełyku. Występują one u ponad połowy chorych i wynikają z aspiracji zalegającej w przełyku drażniącej treści i/lub z ucisku znacznie poszerzonego przełyku na tchawicę (6). Podkreślić należy, że przebieg choroby może być bardzo różny, co jest istotne szczególnie w początkowym jej okresie, jeszcze przed uzyskaniem rozpoznania, co może być przyczyną opóźnienia leczenia. Przykładem może być to, że tak charakterystyczny i stały objaw jakim jest dysfagia (dla pokarmów stałych 100%, dla płynnych 97%) (4), może być na początku choroby niezauważalny, a pierwszym sygnałem świadczącym o chorobie są aż u 40% chorych ulewania, niewytłumaczalny ból w klatce piersiowej, zgaga, kaszel lub nawracające zapalenie płuc (3).
Częstość niepowodzenia kardiomiotomii sposobem Hellera w leczeniu achalazji przełyku ocenia się na od 0 do 14% zarówno sposobem otwartym, jak i laparoskopowym (7, 8, 9). Operacja ta powinna być wykonana ze zwróceniem szczególnej uwagi na szczegóły techniczne zabiegu, zapewniając doszczętność miotomii w celu zapobieżenia nawrotowi achalazji z jednej strony, unikając przy tym zbyt radykalnej miotomii, by nie doprowadzić do powstania choroby refluksowej z drugiej strony (10).
MATERIAŁ I METODA
Materiał stanowiło 15 chorych operowanych w Klinice Chirurgii Ogólnej i Przewodu Pokarmowego CMKP w latach 2000-2006.
Odnotowywano dane demograficzne, wywiad chorobowy, w tym czas od początku objawów choroby do operacji, wcześniej wykonane badania diagnostyczne oraz przebyte leczenie zachowawcze, ryzyko operacji w skali ASA, sposób przygotowania chorego do operacji, szczegóły techniki operacyjnej, w tym zakres miotomii, procedury dodatkowe, w tym np. wykonywane w przypadku stwierdzonej towarzyszącej przepukliny rozworu przełykowego przepony, powikłania śród-operacyjne i pooperacyjne, czas trwania operacji, konieczność zamiany metody z laparoskopowej na otwartą (tzw. konwersji), czas trwania pobytu w szpitalu i wyniki leczenia. Dane dotyczące objawów choroby i wyników leczenia zebrano w formie ankiety, w której chorzy oceniali w skali Likerta – od 0 do 10 – częstotliwość występowania (od 0 – nigdy, do 10 – zawsze), oraz stopień nasilenia (od 0 – wcale niedokuczliwe, do 10 – bardzo dokuczliwe) takich objawów jak dysfagia, ból w klatce piersiowej, wymioty, ulewania, duszność oraz zgaga przed operacją i po operacji. Zebrane oceny dotyczące objawów przed operacją i po operacji poddano porównaniu przy użyciu testu Wilcoxona dla par obserwacji. Chorzy dokonywali również ogólnej oceny skuteczności operacji w zwalczaniu objawów, porównując stan przed operacją i po operacji. Na tej podstawie oceniali oni wynik operacji jako bardzo dobry, dobry, dostateczny lub zły. W przypadku oceny bardzo dobrej i dobrej uznawano operację za skuteczną, natomiast oceny dostateczna i zła kwalifikowały do uznania operacji za nieskuteczną. Ponadto, pacjenci proszeni byli o odpowiedź, jaka by była ich decyzja odnośnie poddania się operacji, gdyby znali wcześniej jej wynik.
Postępowanie okołooperacyjne i technika operacyjna
Po przyjęciu do szpitala, pacjent oprócz rutynowych badań ma wykonywaną esofagogastroskopię w celu upewnienia się, że w przełyku nie zalega jakakolwiek treść. W razie znacznego poszerzenia przełyku i zalegania dużej ilości gęstej treści pokarmowej, opróżnia się przełyk endoskopowo, niekiedy w kilku sesjach, co wymaga czasem przesunięcia terminu operacji o kilka dni. Profilaktyka antybiotykowa stosowana jest w wybranych przypadkach, natomiast profilaktyka przeciwzakrzepowa, polegająca na podawaniu heparyny drobnocząsteczkowej i stosowaniu pończoch elastycznych – rutynowo.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1

19

Wybieram
  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2

49

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3

119

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
Piśmiennictwo
1. Podas T, Eaden J, Mayberry M et al.: A critical review of epidemiological studies. Am J Gastroenterol 1998; 93: 2345-2347.
2. Beers MH, Thomas VJ (eds.: The Merck Manual of Geriatrics 7th edition, New York: Merck & Co; 2006; electronic version.
3. Roll GR, Rabl C, Ciovica R et al.: A Controversy That Has Been Tough to Swallow: Is the Treatment of Achalasia Now Digested? J Gastrointest Surg 2010; 14 (Suppl 1): 33-45.
4. Eckardt AJ, Eckardt VF: Current clinical approach to achalasia. World J Gastroenterol 2009; 15(32): 3969-3975.
5. Spechler SJ, Souza RF, Rosenberg SJ et al.: Heartburn in patients with achalasia. Gut 1995; 37: 305-308.
6. Makharia GK, Seith A, Sharma SK et al.: Structural and functional abnormalities in lungs in patients with achalasia. Neurogastroenterol Motil 2009; 21: 603-e20.
7. Ellis FH Jr, Crozier RE, Gibb SP: Reoperative achalasia surgery. J Thorac Cardiovasc Surg 1986; 92: 859-865.
8. Gayet B, Fékété F: Surgical management of failed esophagomyotomy (Heller’s operation). Hepatogastroenterol 1991; 38: 488-492.
9. Campos GM, Vittinghoff E, Rabl C et al.: Endoscopic and surgical treatments for achalasia – a systematic review and meta-analysis. Ann Surg 2009; 249: 45-57.
10. Morino M, Rebecchi F, Festa V et al.: Preoperative pneumatic dilatation represents a risk factor for laparoscopic Heller myotomy. Surg Endosc 1997; 11: 359-361.
11. Portale G, Costantini M, Rizzetto C et al.: Long-term outcome of laparoscopic Heller-Dor surgery for esophageal achalasia: possible detrimental role of previous endoscopic treatment. J Gastrointest Surg 2005; 9: 1332-1339.
12. Heller E: Extramukose Cardioplastik beim chronischen Cardiospasmus mit Dilatation des Osophagus. Mitteil Grengeb Med Chir 1914; 2: 141-149.
13. De Brune Groenveldt JR: Over cardiosphasmus. Ned Tijdschr Geneeskd 1918; 54: 1281-1282.
14. Zaaijer JH: Cardiospasm in the aged. Ann Surg 1923; 77: 615-617.
15. Shimi S, Nathanson LK: Cuschieri A: Laparoscopic cardiomyotomy for achalasia. J R Coll Surg Edinb 1991; 36: 152-154.
16. Cowgill SM, Villadolid D, Boyle R et al.: Laparoscopic Heller myotomy for achalasia: results after 10 years Surg Endosc 2009; 23: 2644-2649 .
17. Csendes A, Braghetto I, Henríquez A et al.: Late results of a prospective randomised study comparing forceful dilatation and oesophagomyotomy in patients with achalasia. Gut 1989; 30: 299-304.
18. Csendes A, Braghetto I, Burdiles P et al.: Very late results of esophagomyotomy for patients with achalasia: clinical, endoscopic, histologic, manometric, and acid reflux studies in 67 patients for amean follow-up of 190 months. Ann Surg 2006; 243: 196-203.
19. Richards WO, Torquati A, Holzman MD et al.: Heller myotomy versus Heller myotomy with Dor fundoplication for achalasia: a prospective randomized double-blind clinical trial. Ann Surg 2004; 240: 405-412; discussion: 412-415.
20. Abir F, Modlin I, Kidd M et al.: Surgical Treatment of Achalasia: Current Status and Controversies. Dig Surg 2004; 21: 165-176.
otrzymano: 2010-11-29
zaakceptowano do druku: 2010-12-29

Adres do korespondencji:
*Adam Ciesielski
Klinika Chirurgii Ogólnej i Przewodu Pokarmowego CMKP
ul. Czerniakowska 231, 00-416 Warszawa
tel.: (22) 621-71-73, fax: (22) 622-78-33
e-mail: adam.ciesielski@chirurg.pl

Postępy Nauk Medycznych 1/2011
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych