Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Fitoterapii 1/2011, s. 34-40
*Małgorzata Kania, Justyna Baraniak
Wybrane właściwości biologiczne i farmakologiczne zielonej herbaty (Camellia sinensis (L.) O. Kuntze)
Selected biological and pharmacological properties of green tea (Camellia sinensis (L.) O. Kuntze)
Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich w Poznaniu
Dyrektor Instytutu: prof. dr hab. Grzegorz Spychalski
Summary
Green tea (Camellia sinensis (L.) O. Kuntze) is commonly known as Tea and became a popular beverage the most widely consumed in the world today which has been reported to exert beneficial effects on human body. Camellia sinensis can act as chemopreventive, anticarcinogenic, antioxidant and antimicrobial agent. Green tea is an excellent source of polyphenols (especially catechins). The tee plant popular in the Far East, differs from the black tea familiar in the West in that an oxidation step (called “fermentation”) occurs in the processing of the latter compound but not the former compound. In this paper we attempt to summarize the various pharmacological activities of green tea, particularly anticancer and antioxidant action. There are o lot of in vitro and in vivo studies which confirm the beneficial role of green tea in the treatment of some disorders.
Camellia sinensis to wiecznie zielony krzew z rodzaju Camellia. Naturalnym środowiskiem dla krzewów herbacianych jest klimat tropikalny i subtropikalny lasów znajdujących się wokół równika (1). Obok nazwy Camellia sinensis (L.) O. Kuntze (2) używa się także synonimów, takich jak Camellia asamica (J.W. Masters) W. Wight, C. bohea (L.) Sweet, C. chinensis (Sims) Kuntze, Thea sinensis Sims, Thea sinensis L. (1, 2).
Herbatę zieloną otrzymuje się z górnych listków krzewu Camellia sinensis (Thea sinensis) poddanych łagodnemu działaniu pary wodnej (następuje dezaktywacja enzymów odpowiedzialnych za procesy utleniania), a następnie suszonych. Herbata jest drugim po wodzie najpopularniejszym napojem spożywanym na świecie (40 l na osobę) (3).
Obecnie na rynku europejskim znajduje się duża ilość różnych herbat zielonych, czarnych, białych, typu oolong oraz suplementów diety, zawierających wyciągi z zielonej herbaty. Zielona herbata nie jest poddawana procesowi fermentacji, czarna jest fermentowana, a typu oolong jest częściowo fermentowana. Herbatę czarną poddaje się procesowi fermentacji, w wyniku którego następuje ubytek części aktywnych składników, np. katechiny zostają utlenione przez oksydazę polifenolową do teaflawin i tearubigin (3). Technologia przetwarzania powoduje, że każdy rodzaj herbaty zawiera inne składniki biologicznie czynne i może wykazywać odmienne działanie.
W licznych badaniach przeprowadzonych na różnych modelach zwierzęcych, z udziałem ludzi oraz w doświadczeniach in vitro wykazano, że związki zawarte w zielonej herbacie wykazują właściwości przeciwutleniające, przeciwnowotworowe, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i przeciwmiażdżycowe.
W liściach zielonej herbaty zawarte są głównie polifenole, takie jak katechiny (10-25%), epigalokatechiny (3-6%), galusan epigalokatechiny (9-13%), galusan epikatechiny (3-6%), epikatechina (1-3%), galokatechina (3-4%), katechina (1-2%) (4, 5), a także flawonoidy: kwercetyna, kemferol, myrycetyna, kwasy fenolowe: kwas galusowy, p-kumarowy, kawowy (4, 5) oraz pochodne kwasu kawowego: kwas chlorogenowy, teogalina. Liście są także źródłem: alkaloidów purynowych (ok. 4% suchej masy), w tym kofeiny (zawartość w zależności od stadium rozwoju liści 2,9-4,2%), teobrominy (0,15-0,2%), teofiliny (0,02-0,04%); aminokwasów – teanina (6); witamin C, E, B oraz niewielkiej ilości witaminy K oraz jonów potasu, glinu, fluoru. Zawartość i skład katechin, kwasów fenolowych i kofeiny w herbacie różnią się w zależności od gatunku, pory roku, wieku rośliny, warunków uprawy, a w szczególności od stopnia fermentacji podczas produkcyjnego procesu przetwarzania (7).
Działanie zielonej herbaty i jej głównej substancji czynnej – galusanu epigalokatechiny (EGCG), zapobiegające nowotworom, zostało poparte rezultatami badań epidemiologicznych, nieklinicznych i klinicznych. Badania epidemiologiczne sugerują, że spożywanie zielonej herbaty obniża ryzyko wystąpienia nowotworów (3).
Polifenole z zielonej herbaty wykazują działanie przeciwutleniające, pośrednio przeciwnowotworowe i przeciwzapalne, potwierdzone badaniami in vitro, in vivo i klinicznymi (8). W zielonej herbacie dominują polifenole z grupy katechin, które w badaniach in vitro wykazują działanie przeciwutleniające – unieszkodliwiają wolne rodniki tlenowe i azotowe oraz chelatują jony metali w reakcjach redoksowych. Polifenole działają pośrednio jako przeciwutleniacze, hamując czynniki transkrypcyjne wrażliwe na zmiany równowagi redoksowej (czynnik jądrowy κB oraz aktywator białek-1), mogą przyczyniać się do hamowania aktywności enzymów „prooksydacyjnych” (lipooksygenaza, cyklooksygenaza, oksydaza ksantynowa), ponadto mogą indukować enzymy przeciwutleniające działające w fazie II procesu utleniania (S-transferaza glutationowa i dysmutaza ponadtlenkowa) (9).
Wiele badań potwierdza hipotezę o bardzo dużym znaczeniu oksydacyjnego uszkodzenia DNA, lipidów i białek w rozwoju nowotworów. Organizm człowieka generuje powstawanie rodników tlenowych i azotowych, którym często wewnętrzne mechanizmy obrony przeciwutleniającej nie są w stanie się przeciwstawić, dlatego antyoksydanty przyjmowane wraz z pożywieniem mogą mieć szczególne znaczenie w zapobieganiu chorobom przewlekłym. Zielona i czarna herbata są bogate w polifenole o właściwościach przeciwutleniających, które mogą korzystnie wpływać na organizm ludzki (9, 10).
W badaniu równoległym przeprowadzonym przez Serafini i wsp. (11) piętnastu uczestników podzielono na 3 grupy: w grupie pierwszej ochotnicy wypili zieloną herbatę (6 g/300 ml), w drugiej czarną herbatę (6 g/300 ml), a w trzeciej wodę (300 ml). Wykazano znaczący i silny wzrost wartości TRAP (zdolność całkowitego zmiatania wolnych rodników w osoczu) pomiędzy 30. a 60. min po jednorazowym spożyciu herbaty (> 34% w grupie zielonej herbaty i > 29% w grupie, która piła czarną herbatę). Zdolność unieszkodliwiania wolnych rodników powróciła do swojego początkowego poziomu po 80 min.
Umiarkowany wzrost wydolności antyoksydacyjnej osocza wykryto u 10 młodych, zdrowych ochotników, którzy spożyli zieloną herbatę trzykrotnie, w tygodniowych odstępach, w zwiększających się ilościach (150, 300 i 450 ml). W pierwszym tygodniu wykryto niewielki wzrost wartości TEAC (wydajność antyoksydacyjna ekwiwalentów Troloxu) w porównaniu z wartością wyjściową. Po podwojeniu i trzykrotnym zwiększeniu dawki zielonej herbaty osiągnięto progresywny, znaczący wzrost TEAC (o ok. 12,7%). W doświadczeniu tym nie prowadzono badań na grupie kontrolnej, oprócz pobrania prób krwi od ochotników przed rozpoczęciem spożywania zielonej herbaty (12).
Właściwości przeciwutleniające wyciągu z zielonej herbaty wykazano u 20 osób przebywających na kontrolowanej diecie z wysoką zawartością kwasu linolowego, połączonej z suplementacją herbaty lub placebo (13). Przyjmowanie wyciągu z zielonej herbaty (3 g/dzień) przez 4 tygodnie znacząco (o 21%) obniżyło stężenie MDA (malonodialdehydu) w osoczu w porównaniu z 42% wzrostem poziomu tego związku w osoczu osób przyjmujących placebo. Status antyoksydacyjny, którego wskaźnikiem było stężenie witaminy E w osoczu, poziom zredukowanego i utlenionego glutationu oraz witaminy C w surowicy, nie uległ zmianie w obydwu przypadkach.
Niektóre badania (14, 15) wskazują na możliwość działania zielonej herbaty i jej wyciągów oraz galusanu epigalokatechiny jako substancji hamujących kancerogenezę indukowaną przez różnorodne kancerogeny w modelach nowotworów u gryzoni. Właściwości przeciwnowotworowe zielonej herbaty związane są z działaniem przeciwutleniającym, które pośrednio powoduje hamowanie rozwoju nowotworów, podziałów komórkowych i indukuje enzymy przeciwutleniające fazy II.
Miejscowe podawanie frakcji polifenoli z zielonej herbaty lub ich głównego składnika, galusanu epigalokatechiny (EGCG), hamowało inicjację nowotworu wywoływaną przez 7,12-dimetylo[a]benzoantracen (DMBA), diolepoksyd benzo[a]pirenu (BPDE), 13-octan-12-tetradekanoforbol (TPA), telocydynę i kwas okadaikowy u myszy Sencar i CD-1 (16-19). Polifenole podawane w ten sam sposób hamowały tworzenie się nowotworu, również w przypadku kiedy czynnikiem indukującym był 3-metylocholantren (3-MC) oraz światło ultrafioletowe (20). Podobnie, napar z zielonej herbaty oraz polifenole podawane w wodzie pitnej (per os), hamowały inicjację nowotworu przez DMBA, TPA oraz wywoływaną przez promienie UV u myszy (16, 17).
Wu i wsp. (21) wykazali, że zielona herbata hamowała powstawanie nowotworu płuc indukowanego przez uretan u myszy. Doustne podawanie naparu z zielonej herbaty (0,65% lub 1,25%) jako źródła wody pitnej samcom myszy A/J, podczas i po zadziałaniu kancerogenem (N-nitrozodietyloamina), hamowało proces rakotwórczy w płucach. Podobne rezultaty obserwowano z bezkofeinowym wyciągiem z zielonej herbaty (0,6%) w odniesieniu do onkogenezy w płucach indukowanej przez kancerogen zawarty w tytoniu – 4-(metylonitrozoamino)-1-(3-pirydylo)-1-butanon (NNK). Skuteczność zielonej herbaty podawanej w trakcie stosowania kancerogenu wynosiła ok. 65% (16). Zahamowanie procesu nowotworowego nastąpiło również, gdy w okresie podawania NNK myszom A/J (11,7 mg/kg na drodze doustnej intubacji raz w tygodniu przez 10 tygodni) podawano także 2% wyciąg z zielonej herbaty lub EGCG (22). Doustne podawanie 1,25% naparu z zielonej herbaty myszom przez cały okres eksperymentu doprowadziło do statystycznie istotnego hamowania onkogenezy indukowanej przez DMBA i światło UVB (16).
Doustne podawanie 2% naparów z pięciu rodzajów herbat (w tym także z zielonej) jako jedynego źródła wody podczas eksperymentu, hamowało onkogenezę u szczurów indukowaną przez N-nitrozo-metylo-benzyloaminę (NMBzA). Częstość występowania nowotworów zmniejszyła się o 26-53%, a mnogość o 58-75% (23). Podawanie 0,6% wyciągu z bezkofeinowej zielonej herbaty szczurom podczas traktowania zwierząt NMBzA (2,5 mg/kg, iniekcje podskórne 2 razy w tygodniu, przez 5 tygodni) zmniejszyło mnogość i rozmiary brodawczaków przełyku (14).
Doustne podawanie myszom 0,005% EGCG (85%) w wodzie pitnej hamowało tworzenie się guzów w dwunastnicy, indukowanych przez N-etylo-N’-nitro-N-nitrozoguanidynę (24). Ito i wsp. (25) wykazali, badając model kancerogenezy wielonarządowej (szczurom przez 4 tygodnie podawano mieszaninę pięciu kancerogenów), że podawanie polifenoli z zielonej herbaty (w stężeniu 1%) hamowało tworzenie się gruczolaków i gruczolakoraków w jelicie cienkim. Doustne podawanie szczurom 0,01% lub 0,1% polifenoli z zielonej herbaty w wodzie pitnej przez 10 tygodni po zaprzestaniu podskórnego podawania azoksymetanu spowodowało zahamowanie kancerogenezy w okrężnicy (4).
Chomikom podawano N-nitrozo-bis(2-oksopropylo)aminę wraz z dietą składającą się z DL-etioniny i L-metioniny w celu pobudzenia rozwoju nowotworu. Dodanie do diety polifenoli z zielonej herbaty (500 mg/kg/dzień) zmniejszyło istotnie statystycznie rozwój nowotworów w trzustce (26). U samic myszy karmionych od momentu narodzin kompleksem polifenoli z zielonej herbaty i wodorotlenkiem glinu (0,2%) zaobserwowano w 330. dniu życia hamowanie spontanicznego tworzenia się guzów sutka (26).
Badano dynamiczne zmiany komórkowych funkcji odpornościowych i działanie przeciwnowotworowe wyciągu z zielonej herbaty u myszy BALB/c obarczonych nowotworem puchliny brzusznej Ehrlicha (EAC), mięsakiem S-180 i rakiem wątrobowokomórkowym (hepatocellular carcinoma – HCC). Dootrzewnowe iniekcje wyciągu z zielonej herbaty w dawce 80 mg/kg/dzień pobudzały podziały limfocytów T u myszy z S-180. Aktywność komórek NK (Natural Killer) wzrosła z 10,7% w grupie kontrolnej do 41% w grupie otrzymującej ekstrakt z zielonej herbaty. Dzienna dawka 50 mg/kg ekstraktu z zielonej herbaty hamowała rozwój nowotworu Ehrlicha i HCC, a długość życia zwierząt z nowotworem Ehrlicha wzrosła o 128%. Podawanie doustne ekstraktu (500 mg/kg) hamowało wzrost nowotworu Ehrlicha o ok. 32% (14).
Nakachi i wsp. (27) przeprowadzili dwuetapowe studium przypadków chorobowych 472 japońskich kobiet z nowotworem piersi w stadium I, II lub III. W pierwszej części badania określono związki pomiędzy spożywaniem zielonej herbaty przed wystąpieniem nowotworu klinicznego a różnymi parametrami ocenionymi podczas zabiegów operacyjnych. Odkryto, że zwiększone spożycie zielonej herbaty było ściśle związane ze zmniejszoną liczbą przerzutów do pachowych węzłów chłonnych wśród pacjentek w wieku przedmenopauzalnym w stadium I i II nowotworu piersi oraz ze zwiększoną ekspresją receptora progesteronowego (PgR) i estrogenowego (ER) u pacjentek w wieku pomenopauzalnym. W drugiej części badania podjęto próbę określenia powiązania pomiędzy spożywaniem zielonej herbaty przez pacjentki a rokowaniami dotyczącymi nowotworu piersi. Odkryto, że zwiększone spożycie zielonej herbaty związane było ze zmniejszeniem nawrotów nowotworu w stadium I i II; częstość nawrotów wynosiła 16,7% wśród pacjentek spożywających powyżej pięciu filiżanek herbaty dziennie i 23,3% wśród kobiet spożywających poniżej czterech filiżanek dziennie przez okres siedmiu lat. Względne ryzyko nawrotu wyniosło 0,564 (przy 95% przedziale ufności wynosiło ono 0,350-0,911) po dostosowaniu do innych czynników stylu życia. Nie obserwowano poprawy rokowań dla stadium III nowotworu piersi. Autorzy wywnioskowali, że zwiększone spożycie zielonej herbaty przed wystąpieniem objawów klinicznych nowotworu jest wyraźnie powiązane z lepszymi rokowaniami dla nowotworu w stadium I i II.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2011-01-14
zaakceptowano do druku: 2011-01-24

Adres do korespondencji:
*Małgorzata Kania
Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich Zakład Farmakologii i Biologii Doświadczalnej
ul. Libelta 27, 61-707 Poznań
tel.: (61) 665-95-40, fax: (61) 665-95-51
e-mail: malgorzata.kania@iwnirz.pl

Postępy Fitoterapii 1/2011
Strona internetowa czasopisma Postępy Fitoterapii