Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę habilitacyjną, doktorską czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Fitoterapii 2/2013, s. 118-122
*Daniel Załuski, Zbigniew Janeczko
Eleuterozydy. Ich budowa, właściwości biologiczne i działanie lecznicze
Eleutherosides. Their structure, biological properties and medical activity
Katedra i Zakład Farmakognozji, Uniwersytet Jagielloński, Collegium Medicum w Krakowie
Kierownik Katedry i Zakładu: prof. dr hab. Zbigniew Janeczko
Summary
Eleutherosides are the main, chemical compounds present in species from the Eleutherococcus Maxim. genus, which are native to eastern Asia and north Russia. The first attempts at their isolation and identification were taken in the 60’s of the twentieth century. As a result of this, seven compounds were isolated, called as eleutherosides A, B, C, D, E, F, G. In the 70’s additional compounds were obtained, such as eleutherosides I, K, L, M, B2, B3, B4. However, their final, chemical structure was elucidated in the late 70’s and early 80’s. Taking into account an aglycone type, eleutherosides were divided into four groups of secondary metabolites, such as glycosides of coumarin, lignans, sterols and triterpenic acids. Main attention in pharmacokinetic and pharmacological studies was given to eleutheroside B and E, the compounds that occur in the predominantly. According to FP IX, their total content can not be less than 0.08% (80 mg/100 g of raw material). Eleutherosides have a wide biological activity. They are the only ones among the few compounds that have adaptogenic property, moreover they improve nonspecific body resistance and resistance to stressors internal and external origin. As well as, they improve the learning and mental processes.
Historia i budowa chemiczna eleuterozydów
Eleuterozydy to główne związki czynne obecne w gatunkach z rodzaju Eleutherococcus Maxim. Rośliny te w stanie naturalnym występują na terenach wschodniej Azji i północnej Rosji. W Polsce są kultywowane w ogrodach botanicznych, np. w ogrodzie botanicznym w Rogowie. Do tej grupy związków należą eleuterozydy A, B, B1, B4, C, E, E1, I, K, L i M. Związki te głównie kumulowane są w korzeniach, dodatkowo ich występowanie stwierdzono w liściach i owocach (1-4).
Gatunki z rodzaju Eleutherococcus są wykorzystywane w tradycyjnej medycynie chińskiej od ponad 4000 lat. Dane piśmiennictwa o potwierdzonej naukowo aktywności biologicznej są datowane na lata 40. XX w. Pionierem był Lazarev, którego wyniki prac zapoczątkowały szerokie zainteresowanie naukowców i opinii publicznej właściwościami tych roślin. Głównym obiektem badań był E. senticosus (ryc. 1), gatunek który zaliczono do grupy tzw. roślin adaptogennych, czyli takich, które mają zdolność zwiększania odporności nieswoistej organizmu na czynniki fizyczne, chemiczne i biologiczne. Mimo tego, wciąż nie rozwiązanym problemem pozostało określenie, co odpowiada za takie działanie (5).
Ryc. 1. Eleuterococcus senticosus.
Historia izolacji i identyfikacji eleuterozydów rozpoczyna się w latach 60. XX w. Związki te po raz pierwszy zostały otrzymane z korzeni E. senticosus i częściowo zidentyfikowane w 1965 roku przez Ovodova i wsp. (6). Wyizolowano siedem związków i zakwalifikowano je do nowej grupy glikozydów określonych wspólną nazwą eleuterozydy. Każdemu związkowi przypisano symbol klasyfikacyjny w postaci litery i ewentualnie cyfry, świadczącej o podgrupie. Wyizolowane związki nazwano eleuterozydami: A, B, C, D, E, F i G. Stwierdzono, że udział poszczególnych związków we frakcji glikozydowej jest następujący 8:30:10:12:4:2:1. Metody analityczne stosowane w latach 60. nie pozwoliły na określenie pełnej struktury chemicznej tych związków. Opierano się głównie na technice chromatografii cienkowarstwowej, widmach IR i UV oraz określeniu punktu topnienia (MP), zarówno izolatów, jak i produktów ich kwaśnej i zasadowej hydrolizy.
Spośród siedmiu związków, eleuterozydy B i E zostały wyizolowane w czystej, krystalicznej formie, co pozwoliło na wstępne określenie ich budowy oraz własności chemicznych i fizykochemicznych. Związki te bardzo łatwo krystalizują w czystej postaci z ekstraktu metanolowego.
Pierwsze doniesienia na temat budowy chemicznej eleuterozydu B sugerowały, że jest mono- lub diglikozydem, natomiast eleuterozyd E tri- lub tetraglikozydem. Część cukrową eleuterozydu B i E stanowiła D-glukoza. Na podstawie analizy widm IR oraz określeniu stopnia rozpuszczalności stwierdzono, że eleuterozyd B jest najprawdopodobniej diglikozydem. Eleuterozyd B dobrze rozpuszcza się w metanolu, nieco słabiej w chloroformie i octanie etylu, natomiast eleuterozyd E rozpuszcza się tylko w wodnym roztworze metanolu. Niestety nie udało się określić budowy części aglikonowej. Kolejnym nierozwiązanym problemem pozostało określenie tożsamości akantozydu D z eleuterozydem E. Dopiero w latach 80. stwierdzono, że jest to ten sam związek (5, 6).
W 1971 roku Frolova i wsp. (7) wyizolowali z liści E. senticosus kolejne glikozydy. Analizy chromatograficzne pozwoliły na wykluczenie strukturalnego podobieństwa do związków występujących w korzeniach. Nowe składniki nazwano eleuterozydami H, L i M, klasyfikując je zgodnie ze wzrostem ich polarności. Metylacja eleuterozydu H doprowadziła do izolacji dwóch eleuterozydów – I i K, co sugeruje, że eleuterozyd H jest mieszaniną tych związków. Ich aglikonem jest kwas oleanolowy. Eleuterozydy I i K są diglikozydami L-ramnozy i L-arabinozy. Natomiast eleuterozydy L i M są triglikozydami D-glukozy, L-ramnozy i L-arabinozy w stosunku molowym 2:2:1.
W tym samym roku inny zespół badawczy wyizolował cztery związki, które zakwalifikowano do grupy B. W obrębie tej grupy zidentyfikowano eleuterozyd B, eleuterozyd B2, B3 i B4 (7-9).
Pomimo wielu badań prowadzonych nad tymi związkami, przez ponad 10 lat od czasu izolacji, dokładne struktury chemiczne większości eleuterozydów pozostawały nieokreślone. Dopiero na przełomie lat 70. i 80. na podstawie analiz spektralnych ostatecznie ustalono struktury chemiczne tych związków. Biorąc pod uwagę rodzaj aglikonu, wśród eleuterozydów wyróżniono cztery grupy metabolitów wtórnych, takie jak glikozydy kumaryn, lignanów, steroli i kwasów triterpenowych (ryc. 2, 3). Ich nazwy chemiczne są następujące: A (3-O-glukozyd-β-sitosterolu), B (4-β--D-glukozyd syryngarezynolu), C (α-D-galaktozyd etylu), D i E (izomery; 4,4”-O-β-D-diglukozyd –(-)- syryngarezynolu), L ( (α-L-Rha-(1→ 4)- α-L-Ara-(1→3)-O-R-C(O)-O-Gl- (1→ 28)-D-β-Gl-(1→ 6)-D – Rha-(1→ 4)- β -L-α)) kwasu oleanowego, M ((α-L-Rha-(1→ 2)- α-L-Ara-(1→ 3)-O-R-C(O)-O-Gl(1→ 28)-D- β -Glc-(1→ 6)-D-Rha-(1→ 4)- β -L-α)) kwasu oleanowego, I (α-L-Rha-(1 → 4) α-L-Ara-(1→ 3)-O-R-CO2H) kwasu oleanowego i K (α-L-Rha-(1→ 2)-α-L-Ara-(1→ 3)-O-RCO2H) kwasu oleanowego (10-13).
Ryc. 2. Klasyfikacja eleuterozydów z uwzględnieniem budowy aglikonu.
Ryc. 3. Struktury chemiczne wybranych eleuterozydów.
Dystrybucja i właściwości farmakokinetyczne

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2013-01-29
zaakceptowano do druku: 2013-02-05

Adres do korespondencji:
*dr Daniel Załuski
Katedra i Zakład Farmakognozji Uniwersytet Jagielloński, Collegium Medicum
ul. Medyczna 9, 30-688 Kraków
tel.: + 48 (12) 620-55-60
e-mail: daniel.zaluski@uj.edu.pl

Postępy Fitoterapii 2/2013
Strona internetowa czasopisma Postępy Fitoterapii