Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Medycyna 2/2015, s. 63-66 | DOI: 10.5604/17312485.1167037
Agnieszka Kucharczyk, Małgorzata Kołodziejczak
Czy skleroterapia guzków krwawniczych jest tylko metodą historyczną?
Is sclerotherapy for hemorrhoids only a historical method?
Warszawski Ośrodek Proktologii, Szpital św. Elżbiety, Warszawa
Kierownik Ośrodka: dr hab. n. med. Małgorzata Kołodziejczak
Summary
Hemorrhoidal disease, besides an anal fissure, is one of two most frequent inflammatory proctologic diseases. The way of treatment of hemorrhoidal disease mainly depends on the degree of the clinical progress of illness, as well as on age, general condition of the patient, and on psychological attitude of patient to the proposed method of treatment. Sclerotherapy is one of the oldest methods of treatment of hemorrhoids. The first doctor who applied obliteration of hemorrhoids in the form of iron persulfate injection was Morgan from Dublin in 1869. Principle of sclerotherapy consists in injection of obliterating agent causing local inflammatory condition and the secondary fibrosis and adhesion of mucous membrane to the muscular layer below. Various obliterating agents are used, the most frequently polidocanol 3%. Sclerotherapy is indicated in moderately advanced period of hemorrhoidal disease: II, more rarely III degree, whereas the primary contraindication is allergy to the obliterating agent. The crucial role in the effectiveness of therapy plays correct qualification of patient to the obliteration and its proper technical execution. Too shallow injection of the substance can be ineffective, whereas too deep injection can lead to formation of anal abscess. Conclusions: Sclerotherapy, although it is the historical method still has its place in treatment of moderately advanced hemorrhoidal disease. Further development of the method can consist in use of different, new obliterating preparations.
Wstęp
Choroba hemoroidalna jest jedną z dwóch (obok szczeliny odbytu) najczęściej występujących zapalnych chorób proktologicznych. Definiowana jest jako powiększenie i dystalne przemieszczenie hemoroidalnych splotów tętniczo-żylnych w stosunku do kresy grzebieniastej. W etiologii występowania choroby hemoroidalnej podkreśla się współistnienie wielu czynników, takich jak zaparcia i przedłużone parcia, poszerzenie naczyń żylnych wraz z uszkodzeniem podporowych włókien łącznotkankowych w kanale odbytu oraz zmiany zapalne z towarzyszącym rozrostem splotów żylnych (1-5). Główne objawy choroby hemoroidalnej to krwawienie z kanału odbytu oraz wypadanie guzków. Stopnie zaawansowania choroby hemoroidalnej oceniane są zazwyczaj według klasyfikacji Golighera, gdzie I stopień to guzki krwawiące bez wypadania z kanału odbytu, II stopień – guzki wypadające, samoistnie cofają się do kanału odbytu, III stopień – guzki wypadające, wymagają ręcznego odprowadzenia do kanału odbytu, IV stopień – guzki trwale przemieszczone poza kanał odbytu, bez możliwości odprowadzenia. Do IV stopnia zalicza się także guzki ze zmianami zakrzepowymi, uwięźnięte oraz z towarzyszącym wypadaniem błony śluzowej (1, 6).
Ocenia się, że u około 5% całej populacji przynajmniej raz w życiu wystąpiły objawy związane ze stanem zapalnym guzków krwawniczych. W populacji osób powyżej 50. roku życia blisko 50% wymaga leczenia z powodu zaostrzenia choroby hemoroidalnej, a z tej grupy tylko od 10-20% kwalifikuje się do leczenia operacyjnego (7). Biorąc pod uwagę własne obserwacje praktyczne, liczba pacjentów z chorobą hemoroidalną wymagająca operacji wydaje się być jeszcze mniejsza.
Sposób leczenia choroby hemoroidalnej uzależniony jest przede wszystkim od stopnia zaawansowania klinicznego choroby, ale nie tylko. Należy też brać pod uwagę wiek, stan ogólny pacjenta, a także niedoceniany aspekt psychicznego nastawienia pacjenta do proponowanej metody leczenia. Celem wybranego postępowania jest zniesienie objawów, zmniejszenie ryzyka nawrotu choroby i uniknięcie powikłań.
Leczenie
Leczenie operacyjne – hemoroidektomia – jest uważane za najbardziej skuteczną metodę leczenia, związaną z niewielkim odsetkiem nawrotów. Jednocześnie jednak niesie za sobą ryzyko powikłań, takich jak nasilone dolegliwości bólowe w okresie około- i pooperacyjnym, krwawienie, zwężenie odbytu lub inkontynencja (8). Alternatywą dla leczenia operacyjnego są metody instrumentalne: skleroterapia, zakładanie gumek metodą Barrona, krioterapia, koagulacja podczerwienią i inne. Metody te proponowane są pacjentom w II stopniu zaawansowania choroby hemoroidalnej oraz w wybranych przypadkach w III stopniu. Jedną z zalet powyższych metod jest brak konieczności hospitalizacji, a także brak bólu po zabiegu.
Skleroterapia
Historia metody
Skleroterapia jest jedną z najstarszych metod leczenia guzków krwawniczych. Podobno pierwszym lekarzem, który zastosował obliterację guzka krwawniczego w postaci wstrzyknięcia nadsiarczanu żelaza, był Morgan z Dublina w 1869 roku. Inny znany chirurg, Colles, również z Dublina, zaczął stosować obliterację kilka lat później, bo w 1874 roku, jednak w owych czasach ten sposób leczenia hemoroidów nie był zbyt popularny w Wielkiej Brytanii. Pionierem stosowania skleroterapii w Stanach Zjednoczonych był Mitchell z Clinton, który w roku 1871 zaczął stosować obliterację w postaci wstrzyknięć roztworu składającego się z jednej części kwasu karbolowego, czyli fenolu, i dwóch części oliwy. Przez wiele lat Mitchell trzymał swoją metodę w sekrecie i dopiero przed śmiercią wyjawił skład roztworu kilku znachorom, którzy później jeździli po kraju, lecząc nią wielu chorych. Co ciekawe, nazywani byli oni przez pacjentów „wędrownymi doktorami hemoroidowymi”, co było spójne z profesją, którą wykonywali. Dopiero w roku 1879 Andrews z Chicago wydobył sekret metody od jednego ze znachorów i spopularyzował ją w gronie chirurgów. Oficjalnie metoda obliteracji została opisana po raz pierwszy przez Blancharda w 1928 roku, który w jej opisie stosował 5% roztwór fenolu w olejku migdałowym (10). Metoda obliteracji praktycznie w Wielkiej Brytanii została wprowadzona przez Morleya i od tego czasu zaakceptowana przez chirurgów. W zależności od wstrzykiwanej substancji i nazwiska chirurga, metoda obliteracji miała różne nazwy i tak np. metodą Blancharda określało się wstrzykiwanie 5% fenolu, a metodą Blonda wstrzykiwanie chininy z uretanem (metoda opisana przez autora w 1936 roku). W ostatnich latach alternatywne metody instrumentalne, w tym obliteracja, zaczęły być znowu częściej stosowane. Związane jest to z rozwojem tzw. chirurgii jednego dnia, dużą aktywnością zawodową pacjentów, którzy chcą jak najszybciej osiągnąć sprawność po zabiegu i powrócić do pracy. Należy jednak podkreślić, że zasada metody obliteracji nie jest nowa, zmieniają się tylko preparaty do niej stosowane. Najczęściej stosowanym obecnie preparatem jest 3% polidokanol (9).
Wskazania do skleroterapii
Wskazaniem do zastosowania skleroterapii jest średnio zaawansowany okres choroby hemoroidalnej, czyli II, rzadziej III stopień (ryc. 1).
Ryc. 1. Guzki krwawnicze III stopnia.
Przeciwwskazania do skleroterapii
Podstawowym przeciwwskazaniem do skleroterapii jest alergia na preparat obliterujący.
Opis metody

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 15 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 35 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2015-04-28
zaakceptowano do druku: 2015-06-01

Adres do korespondencji:
*Agnieszka Kucharczyk
Warszawski Ośrodek Proktologii Szpital św. Elżbiety
ul. Goszczyńskiego 1, 02-615 Warszawa
tel.: +48 (22) 542-08-16
e-mail: a-kucharczyk@op.pl

Nowa Medycyna 2/2015
Strona internetowa czasopisma Nowa Medycyna