Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Fitoterapii 3/2015, s. 172-176
*Bogdan Kędzia, Elżbieta Hołderna-Kędzia
Występowanie metyloglioksalu w miodzie manuka i jego oddziaływanie na organizm człowieka
Occurence of methylglyoxal in manuka honey and its influence on human body
Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich w Poznaniu
Dyrektor Instytutu: prof. dr hab. Grzegorz Spychalski
Summary
Synthesis of methylglyoxal in manuka honey and its content in the different honey varieties and some food products has been ascribed. Moreover, the methylglyoxal toxicity in experimental animals was assessed. Possible effects on human body after oral intake and especially results of treatment of diabetic wounds using manuka honey were also established. Based on toxicological studies it can be assumed that methylglyoxal content in manuka honey does not have harmful effects on person health.
Badania z ostatnich lat, dotyczące wysokiej aktywności antybiotycznej miodu manuka wykazały, że za tę właściwość odpowiedzialny jest metyloglioksal, związek występujący w nektarze rośliny Leptospermum scoparium. Na tym tle powstaje szereg pytań, a mianowicie: w jaki sposób tworzy się metyloglioksal w tej odmianie miodu, jaka jest jego toksyczność, a także oddziaływanie na organizm człowieka, zarówno po podaniu doustnym, jak i zastosowaniu miejscowym. Niniejsze opracowanie ma na celu wyjaśnienie powyższych zagadnień w oparciu o dotychczasowe dane z piśmiennictwa.
Tworzenie się metyloglioksalu w miodzie manuka
Yadav i wsp. (1) podają, że metyloglioksal jest produktem pośrednim w przemianie metabolicznej fosforanów trioz (trójwęglowych pochodnych cukrów prostych, m.in. glukozy i fruktozy), takich jak fosforan dihydroacetonu i 3-fosforan aldehydu glicerynowego. Związki te powstają w komórkach organizmów wyższych (roślin, zwierząt i ludzi). Mogą one także gromadzić się wewnątrz komórek pod wpływem działalności enzymów: izomerazy fosforanowej trioz oraz syntazy metyloglioksalowej.
Według Adamsa i wsp. (2) metyloglioksal występuje w nektarze nowozelandzkiego miodu manuka wraz z dihydroksyacetonem. Nazywane są one związkami 1,2-karbonylowymi. Autorzy w 9 próbkach świeżego dojrzałego miodu manuka stwierdzili obecność od 139 do 491 mg/kg metyloglioksalu, a także od 1192 do 5099 mg/kg dihydroksyacetonu. Okazało się, że w trakcie przechowywania tych próbek miodu w temp. 37°C poziom metyloglioksalu na przestrzeni 30 tyg. systematycznie wzrastał, podczas gdy poziom dihydroksyacetonu jednocześnie w tym czasie malał (ryc. 1).
Ryc. 1. Wpływ przechowywania próbki miodu manuka M165 na tworzenie się metyloglioksalu z dihydroksyacetonu (1).
DHA – dihydroksyaceton, MGO – metyloglioksal
Ponadto dihydroksyaceton dodany do miodu koniczynowego (zawierającego 31 mg/kg metyloglioksalu) w ilości 6190 mg/kg, po 30 tyg. przechowywania w temp. 37°C zawierał 1107 mg/kg metyloglioksalu.
Na tej podstawie autorzy doszli do wniosku, że metyloglioksal w miodzie manuka, przechowywanym przez dłuższy okres czasu, tworzy się dodatkowo na skutek reakcji odwodnienia z dihydroksyacetonu (ryc. 2).
Ryc. 2. Tworzenie się metyloglioksalu w miodzie manuka na drodze reakcji odwodnienia dihydroksyacetonu.
Skąd jednak w miodzie manuka znajduje się tak duża zawartość metyloglioksalu w porównaniu z innymi miodami nektarowymi? Dotyczy to zarówno innych miodów nowozelandzkich, jak i wszystkich znanych miodów nektarowych na świecie.
Yadav i wsp. (1) zaobserwowali, że niektóre rośliny, m.in. transgeniczny tytoń oraz różne odmiany ryżu, pod wpływem zwiększonego zasolenia gleby, suszy i zimna zawierają w korzeniach, liściach i pędach nadziemnych od 2 do 6 razy więcej metyloglioksalu niż w trakcie normalnych warunków uprawy.
Dla przykładu w korzeniach odmiany ryżu IR64 w normalnych warunkach uprawy znajdowało się 1980 mg/kg metyloglioksalu, podczas gdy w warunkach zwiększonego zasolenia gleby wartość ta wzrosła do 8960 mg/kg, suszy – do 13730 mg/kg, a zimna – do 5290 mg/kg. Uważa się, że metyloglioksal jest dla roślin wskaźnikiem stresu, jaki towarzyszy niekorzystnym warunkom ich rozwoju. Autorzy sądzą, że pod wpływem stresu zostaje zaburzony proces usuwania tego związku z rośliny, polegający na rozkładzie enzymatycznym metyloglioksalu za pośrednictwem glioksalazy I i II, przy współudziale zredukowanego glutationu. W wyniku tego procesu powstaje D-mleczan (ryc. 3).
Ryc. 3. Enzymatyczny rozkład metyloglioksalu zachodzący w tkankach roślinnych (2).
Na tej podstawie można przypuszczać, że wysoki poziom metyloglioksalu w miodzie manuka jest wynikiem braku enzymów rozkładających ten związek w nektarze wytwarzanym przez kwiaty Leptospermum scoparium lub powstaje na drodze innych zaburzeń tego procesu detoksykacyjnego. Metyloglioksal usuwany jest z komórek roślinnych ze względu na jego działanie cytotoksyczne (2).
Zawartość metyloglioksalu w miodzie manuka i innych odmianach miodu
Badania Mavrica i wsp. (3), Adamsa i wsp. (4) oraz Atrotta i Henlego (5) wyraźnie wskazują, że miód manuka zawdzięcza swoją nienadtlenkową aktywność antybiotyczną (po unieczynnieniu enzymu oksydazy glukozy, powodującego powstawanie nadtlenku wodoru z glukozy) obecności metyloglioksalu.
Mavric i wsp. (3) ustalili, że zawartość metyloglioksalu w 6 próbkach miodu manuka wynosiła od 38 do 761 mg/kg. Adams i wsp. (4) w 49 próbkach miodu manuka oznaczyli poziom metyloglioksalu w granicach od 38 do 709 mg/kg. Z kolei Atrott i Henle (5) podają, że zawartość tego związku w 61 próbkach miodu manuka mieściła się w przedziale od 189 do 835 mg/kg. Biorąc pod uwagę wszystkie badania, jako przeciętną wartość można przyjąć 410 mg/kg metyloglioksalu w omawianej odmianie miodu.
Natomiast we wszystkich innych badanych dotychczas odmianach miodów zawartość metyloglioksalu jest bardzo niska. Mavric i wsp. (3) po przebadaniu 50 niemieckich miodów pochodzących z obrotu handlowego stwierdzili, że średnia zawartość metyloglioksalu wynosiła 3,1 mg/kg. Podobne wyniki otrzymali Adams i wsp. (4), którzy przebadali 34 próbki miodów nowozelandzkich powstałych z nektaru innych roślin niż manuka. Poziom metyloglioksalu mieścił się w nich w granicach stężeń 1,6-24 mg/kg. Średnia zawartość tego związku wynosiła 6,7 mg/kg. Łącznie w 84 próbkach innych odmian średnia zawartość metyloglioksalu kształtowała się na poziomie 4,9 mg/kg, tj. prawie 84 razy niższym w porównaniu do miodu manuka.
Powstawanie metyloglioksalu w innych odmianach miodu i produktach spożywczych
Metyloglioksal w innych odmianach miodu, a także w produktach spożywczych tworzy się na drodze całkowicie odmiennego mechanizmu, niż ten, który obserwujemy w przypadku miodu manuka.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2015-07-02
zaakceptowano do druku: 2015-07-29

Adres do korespondencji:
*prof. dr hab. Bogdan Kędzia
Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich
ul. Libelta 27, 61-707 Poznań
tel. +48 (61) 665-95-50, fax +48 (61) 665-95-51
e-mail: bogdan.kedzia@iwnirz.pl

Postępy Fitoterapii 3/2015
Strona internetowa czasopisma Postępy Fitoterapii