Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 2/2014, s. 70-73
Ewelina Tyszko-Bury
Rola osteopatii w leczeniu coccygodyni
The role of osteopathic technique in treating coccygodynia
Sutherland Medical Center, Warszawa
Summary
This article is about therapeutic problem with coccygodynia. Chronic pelvic pain affects a lot of people. Most commonly it affects women for example after natural childbirth. Another reason of coccygodynia is cause by an accident - fall in the sitting position. Sport like snowboarding or cycling (prolonged sitting position) can also cause chronic pelvic pain. No satisfactory therapy has yet been found to relive pain in coccygodynia. The most common is rest, taking a medicament, physical therapy, manual therapy or operative treatment like coccygectomy. Lots of patients is suffer for very long time because of pelvic pain. In the article the author is presenting osteopathy and osteopathic technique to relive chronic pelvic pain. The osteopath looks at the body as a whole organism. It is not only coccyx bone where the main problem locates. Osteopathic therapy treat the pelvic floor but the osteo-myo-fascial connection and the visceral connection are both extremely important and worth remembering.
Wstęp
Coccygodynia jest częstym problemem u osób dorosłych. Występuje u obu płci, lecz większy odsetek osób borykających się z bólem w okolicy kości guzicznej stanowią kobiety. Często dolegliwość ta pojawia się po porodzie siłami natury. Innymi przyczynami coccygodyni mogą być upadki na kość guziczną (snowboard) oraz długa jazda samochodem czy na rowerze. Pojawienie się bólu w okolicy kości ogonowej bez uchwytnej przyczyny może mieć charakter psychosomatyczny. Wiele pacjentek skarży się też wówczas na bolesne współżycie, związane z napięciem występującym w dnie miednicy (1). Zdarzają się pacjenci po resekcji kości guzicznej, u których zabieg nie przyniósł oczekiwanego rezultatu przeciwbólowego. Terapia osteopatyczna proponuje zastosowanie technik manualnych w celu zmniejszenia dolegliwości bólowych i poprawy funkcjonowania pacjenta. Ponieważ jest to metoda holistyczna, nie opiera się jedynie na działaniu w obrębie kości guzicznej. W terapii z pacjentem najważniejszy jest główny problem, z jakim dana osoba się zgłasza, ale też nie można bagatelizować innych objawów towarzyszących powstałych na skutek próby kompensacji organizmu.
Rys historyczny
Osteopatia jest gałęzią medycyny bazującą na anatomii i fizjologii. Twórcą osteopatii był amerykański lekarz Andrew Taylor Still urodzony w 1828 roku. Pochodził z metodystycznej rodziny, jego ojciec był pastorem, ale również lekarzem. Andrew postanowił pójść w ślady ojca, od którego pobierał pierwsze nauki. W trakcie wojny pracował jako lekarz pierwszego kontaktu oraz chirurg. W 1864 roku Still przeszedł kryzys wiary w ówczesną medycynę. W czasie epidemii zapalenia opon mózgowych zmarli jego żona i trójka dzieci. Leczenie środkami typu opium, arszenik i whisky nie dały pozytywnych rezultatów. Na bazie nauki i swoich doświadczeń Still zaczął praktykować terapię manualną. Jego leczenie przynosiło dużą ulgę pacjentom. Zachęcony sukcesami stworzył własny system leczenia bazujący na następujących zasadach:
a) ciało jest całością,
b) struktura i funkcja są ze sobą wzajemnie powiązane,
c) ciało ma tendencję do samonaprawy.
Miał holistyczne poglądy. Medycyna manualna, jaką stosował, nie bazowała wyłącznie na układzie kostnym. W dniu 22 czerwca 1874 roku Andrew Still ogłosił swoje tezy, nazywając tę gałąź medycyny „osteopatią”. Niestety spotkał się z dużym oporem środowiska lekarskiego. Nie poddał się jednak i w 1892 roku otworzył pierwszą szkołę osteopatii – American School of Osteopathy w Kirksville. Szkoła ta wykształciła wielu osteopatów, między innymi W. G. Sutherlanda – twórcę terapii czaszkowej. Jej uczniem był również Martin Littlejohn, który po konflikcie ze Stillem natury semantycznej opuścił szkołę i przyniósł się do Chicago, gdzie w 1900 roku założył Chicago College of Osteopathy. Po kilkunastu latach przeniósł się do Anglii i tam w 1917 roku założył pierwszą europejską szkołę osteopatii – British School of Osteopathy. Poza nurtem brytyjskim niedługo później powstały szkoły w Belgii, Niemczech, Norwegii, Austrii, Szwecji, Finlandii i Włoszech. W roku 1997 powstała Europejska Federacja Osteopatii (2, 3). W Polsce pierwszą szkołą realizującą program osteopatii belgijskiej był Sutherland College of Osteopathic Medicine założony w 2003 roku. Studia na tej uczelni trwają 5 lat i kończą się egzaminem klinicznym i obroną pracy, dającymi tytuł DO czyli dyplomowany osteopata.
Coccygodynia w kontekście osteopatii
Dno miednicy jest całością, a uraz kości guzicznej prowadzi do szeregu dysfunkcji całego ciała. Uraz tkanki kostnej niejednokrotnie wywołuje szereg napięć w tkankach miękkich dna miednicy. Mięśnie budujące ten region stanowią nierozłączną całość, tworząc przeponę mięśniową. Dno miednicy dzieli się na trzy warstwy. Warstwa powierzchowna składająca się z: mięśnia kulszowo-jamistego (m. ischiocavernosus) – u kobiet słabo rozwinięty, leży na odnodze łechtaczki i działa na jej ciało jamiste, mięśnia opuszkowo-gąbczastego (m. bulbosponginosus) – związany jest ze zwieraczem zewnętrznym odbytu (m. sphincter ani externus), jest to mięsień poprzecznie prążkowany zależny od woli, w fazie spoczynku jest napięty, w skurczu dociska ściany odbytnicy, oraz mięśnia zwieracza zewnętrznego cewki moczowej (m. sphincter urethrea externus) – stanowi wzmocnienie zwieracza wewnętrznego. Warstwa środkowa składa się z mięśnia poprzecznego powierzchownego krocza (m. transversus peronei superficialis) – napina środek ścięgnisty krocza, oraz mięśnia poprzecznego głębokiego krocza (m. transversus peronei profundus) – stabilizuje cewkę moczową (4). Warstwa głęboka składa się z mięśnia guzicznego (m. coccygeus), mięśnia zasłaniacza wewnętrznego (m. obturatorius internus), mięśnia dźwigacza odbytu (m. levator ani), który utworzony jest przez trzy mięśnie: mięsień łonowo-odbytniczy, łonowo-guziczny i mięsień biodrowo-guziczny (5). Poszczególne warstwy tworzą przeponę mięśniową rozpiętą między kością guziczną a spojeniem łonowym. Tak więc podczas urazu kości ogonowej dochodzi do szeregu kompensacyjnych napięć obronnych w dnie miednicy. Niejednokrotnie nie dochodzi do zwichnięcia bądź złamania kości guzicznej, a pacjent mimo to odczuwa dolegliwości bólowe w tym rejonie. Wynika to ze wspomnianej wcześniej obrony mięśniowej. W terapii coccygodyni nie wystarczą więc działania w obrębie tylko kości guzicznej. Należy na problem spojrzeć szerzej. Podczas pracy z pacjentami zawsze proponuję najpierw techniki zewnętrzne, które niejednokrotnie dają stuprocentową poprawę dolegliwości bólowych.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Melicien A, Tettambel DO: An osteopathic Approach to Treating Woman With Chronic Pelvic Pain. J Am Osteopath Assoc 2005 Sept 1; 105 (suppl. 4): S20-S22. 2. Still A: Osteopathy Research and Practice. Kirksville MO: The author 1910; 7-31 (dostęp za: https://archive.org/details/osteopathyresear00stiliala). 3. Godek P: Andrew Taylor Still – lekarz, buntownik, wizjoner. Artykuł dostępny na stronie: http://orto-forum.pl/artykul/36/andrew_taylor_still__lekarz_buntownik_wizjoner. 4. Schunke M, Schulte E, Schumacher U et al.: Prometeusz. Atlas anatomii człowieka. Tom I. Anatomia ogólna i układ mięśniowo-powięziowy. MedPharm, Wrocław 2009 (dodruk 2013): 136-137, 156-159, 498-499. 5. Bochenek A, Reicher M: Anatomia człowieka. Tom III. PZWL, Warszawa 1954: 172-188. 6. Barral J-P, Mercier P: Visceral Manipulation. Eastland Press Inc., Seattle 2005; 4-5. 7. Paoletti S: The Fasciae: Anatomy, Dysfunction and Treatment. Eastland Press Inc., Seattle 2006: 53-61, 74-83.
otrzymano: 2014-05-21
zaakceptowano do druku: 2014-06-23

Adres do korespondencji:
Ewelina Tyszko-Bury
Sutherland Medical Center
Aleja Stanów Zjednoczonych 32 lokal 14, 04-036 Warszawa
tel. +48 509-652-657
ewelinatyszko@wp.pl

Medycyna Rodzinna 2/2014
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna