Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Anestezjologia Intensywna Terapia 4/2005, s. 274-276
Bogusław Bucki1, Janusz Bursa2, Jacek Karpe3
30 lat doświadczeń zespołu ratownictwa medycznego „N” w Zabrzu w niesieniu pomocy noworodkom oraz dzieciom w stanie zagrożenia życia
Thirty years experience in transportation of infants and children with life-threatening conditions. Pro memoriam: Dr. Wojciech Grzywna
1 Katedra Medycyny Ratunkowej w Bytomiu Śl.AM w Katowicach
kierownik: prof. dr hab. n. med. K. Sosada
2 Klinika Intensywnej Terapii Dzieci w Zabrzu Śl.AM w Katowicach
kierownik: dr hab. n. med. J. Bursa
3 Katedra Anestezjologii i Intensywnej Terapii w Zabrzu Śl.AM w Katowicach
kierownik: prof. dr hab. n. med. P. Knapik
Summary
Is it 30 years since Dr. Wojciech Grzywna called for the organisation of a specialized ambulance service for infants and young children with life-threatening conditions, and established the first 24-hour transportation and intervention system in 1975, in Zabrze. Major progress has been made since then, in terms of regional Silesian transfer service development. Thanks to him and his succesors, the Silesian region has become a model network for advanced emergency service and transportation in Poland
Słowa kluczowe: dzieci, transport.
Key words: children, transportation.
Pro memoriam dr n. med. Wojciech Grzywna
Transport medyczny dzieci w stanie zagrożenia życia, w szczególności noworodków i niemowląt, to istotny element kompleksowego postępowania terapeutycznego. Obecnie, w wielu regionach Polski jest on zorganizowany w tzw. systemie na siebie, na wzór obowiązujący w USA i wielu krajach europejskich. Pierwsza dziecięca karetka reanimacyjna, która stanowiła istotny element tego systemu powstała trzydzieści lat temu w Zabrzu, rok po powstaniu pierwszej w Europie tego typu karetki w Niemczech. Rok 2005 jest kolejnym rokiem nieprzerwanej jej działalności. Swoje powstanie zawdzięcza ona dr Wojciechowi Grzywnie, który całe swoje zawodowe życie poświęcił idei niesienia pomocy noworodkom i dzieciom w stanie zagrożenia życia.
1 kwietnia 1975 r. w ówczesnym Oddziale Pomocy Doraźnej Zespołu Opieki Zdrowotnej w Zabrzu utworzona została dziecięca karetka reanimacyjna „N”. Zadaniem zespołu „N” było transportowanie noworodków i dzieci z oddziałów terenowych ówczesnego województwa katowickiego, bielskiego, częstochowskiego oraz wschodniej części opolskiego do Oddziału Intensywnej Terapii Kliniki Pediatrii w Zabrzu. Ponadto zespół udzielał pomocy ofiarom wypadków i chorym dzieciom w stanie zagrożenia życia na terenie miasta Zabrza.
Inicjator karetki dr Wojciech Grzywna podkreślał, że transport jest integralnym elementem leczenia dzieci w oddziale intensywnej terapii a jego jakość wpływa znacząco na poprawę efektów terapeutycznych. Realizacja tego pomysłu nie byłaby jednak możliwa, gdyby nie zrozumienie i wsparcie jakiego udzieliły mu prof. Bożena Hager-Małecka – ówczesny kierownik I Katedry Pediatrii Śl.AM w Zabrzu oraz dyrektor Wojewódzkiego Pogotowia Ratunkowego w Katowicach – dr Anna Glińska. Pierwszy zespół ratownictwa medycznego tworzyli: Wojciech Grzywna – kierownik oraz lekarze: Ewa Hasny, Bolesław Kominek, Onufry Torbus, Adam Monsiol, Jacek Piątkowski, a w kolejnych latach dołączali do nich Ludwik Stołtny, Stanisław Furgoł, Stanisław Giżewski, Alicja Sikora, Jadwiga Zabawska, Janusz Bursa, Henryka Mazur, Krzysztof Kozłowski, Adam Grzybowski, Janusz Świetliński, Jacek Białkowski, Bogusław Bucki, Jan Kasprzyk, Antoni Pyrkosz, Piotr Stoksik, Jacek Karpe. W skład zespołu wchodziły również pielęgniarki: Irena Kosel, Małgorzata Soja, Halina Kamińska, Bożena Kwaśniewska-Monsiol, Gabriela Gemula, Weronika Wojtyczko. W tym trudnym początkowym okresie napotykali oni na wiele nierozwiązanych w warunkach polskich problemów, co wymagało samodzielności, doświadczenia i pomysłowości.
W okresie od 1 kwietnia 1975 r. do 31 kwietnia 1977 r. ambulans „N” wyjeżdżał do 1841 wezwań, z których 916 było zgodnych z przeznaczeniem karetki. Z wykonanych 764 transportów, 330 dotyczyło dzieci w pierwszym miesiącu życia. Bardzo dużo czasu zespół ratowniczy poświęcał w tamtym okresie na niezbędne czynności medyczne zabezpieczające dziecko do transportu, które wykonywane były w wielu noworodkowych i dziecięcych oddziałach terenowych. Wynikało to głównie z faktu niedostatecznej popularyzacji wiedzy na temat postępowania z ciężko chorym w stanie zagrożenia życia. Pamiętać należy, że zarówno rozwój intensywnej terapii dziecięcej jak i neonatologii w Polsce dopiero się rozpoczynał [1, 2, 3, 4, 5, 6]. Również sprzęt medyczny używany wówczas był niedoskonały i znacznie odbiegał od współczesnych standardów światowych. Doświadczenia minionych lat wykazały, że zasadniczymi błędami popełnianymi w postępowaniu z dzieckiem w czasie transportu były: nieprawidłowe zabezpieczenie wentylacji płuc, niepełne leczenie stanów drgawkowych i zaburzeń metabolicznych oraz niedostateczna ochrona przed oziębieniem [4].
Wyposażenie pierwszego ambulansu „N”, utworzonego na bazie sanitarki typu Nysa 521 z odpowiednio przebudowanym wnętrzem stanowiły: cieplarka transportowa CNT-2, przystosowane do wzrostu dzieci nosze, butla z tlenem zaopatrzona w reduktor z przepływomierzem i urządzeniem ssącym, ponadto zestaw do wentylacji z workiem samorozprężalnym typu Penlon, laryngoskop dziecięcy, komplet rurek ustno-gardłowych i intubacyjnych, kleszczyki intubacyjne, cewniki do odsysania, rurka T-Ayre´a oraz zestaw leków, płynów nawadniających, strzykawki, aparaty do przetoczeń, igły jednorazowego użycia, kaniule naczyniowe oraz materiały opatrunkowe [1].

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1

19

Wybieram
  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2

49

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3

119

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
Piśmiennictwo
1. Hager-Małecka B, Grzywna W, Torbus O, Hasny E, Monsiol A, Wala M:Przewozy dzieci w stanach zagrożenia życia. Anest Reanim Int Ter 1979; 11: 462-466.
2. Grzywna W, Bursa J, Kozłowski K: Doświadczenia własne w zakresie transportu noworodka do oddziałów intensywnej terapii w regionie śląskim. APA-GB & I/PAS, PSA & IT Joint Meeting Rabka 1989 Poland.
3. Twarowska I, Szczapa J:Organizacja opieki medycznej nad noworodkiem. Postępy Neonatologii 1992; 3: 11-15.
4. Hager-Małecka B, Grzywna W, Norska-Borówka I, Torbus O, Monsiol A: Regionalna integracja intensywnej opieki i przewozu ciężko chorych noworodków. Pediatria Polska 1980; 55: 979-985.
5. Hager Małecka B, Grzywna W, Monsiol A: Organizacja intensywnej terapii dziecięcej w regionie śląskim. Anest Inten Ter 1984; 16: 203-206.
6. Norska-Borówka I, Grzywna W, Grzybowski A, Kozłowski K, Bursa J, Witalis J: Model regionalnej opieki szpitalnej nad chorym noworodkiem. Pediatria Polska 1984; 59: 664-670.
7. Grzywna W, Piątkowski J, Kozłowski J:Transport lotniczy w praktyce wyjazdowego pediatrycznego zespołu reanimacyjnego. Anest Inten Ter 1982; 14: 343-348.
8. Bucki B: Ocena wyników leczenia ostrej niewydolności oddechowej w Klinie Patologii Noworodka w zależności od postępowania w oddziałach noworodkowych i innych analizowanych czynników. Praca doktorska. Śl. AM Katowice 1997.
otrzymano: 2005-06-30
zaakceptowano do druku: 2005-11-02

Adres do korespondencji:
Katedra Medycyny Ratunkowej
ul. Żeromskiego 7, 41-902 Bytom
e-mail: med_rat@interia.pl

Anestezjologia Intensywna Terapia 4/2005