Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 11/2014, s. 770-775
Dariusz Bielec, *Justyna Stempkowska, Marta Markiewicz-Zięba
Postępy w leczeniu zakażenia Clostridium difficile
Progress in Clostridium difficile-associated disease treatment
Katedra i Klinika Chorób Zakaźnych, Uniwersytet Medyczny, Lublin
Kierownik Katedry i Kliniki: dr hab. med. Krzysztof Tomasiewicz
Streszczenie
W minionym dziesięcioleciu w wielu krajach nastąpiło rozprzestrzenienie eidemicznego, wysoce wirulentnego rybotypu 027 Clostridium difficile, co spowodowało wybuch epidemii zapalenia jelit spowodowanego przez Clostridium difficile w szpitalach w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Europie, Azji i Australii. Wśród znanych rybotypów tej bakterii 027 produkuje najwyższe ilości toksyn typu A i B, posiada najwyższy współczynnik sporulacji oraz powoduje zachorowania o ciężkim przebiegu i podwyższonej śmiertelności.
W pracy przedstawiono aktualne zalecenia dotyczące leczenia choroby związanej z Clostridium difficile uwzględniające wytyczne Europejskiego Towarzystwa Mikrobiologii Klinicznej i Chorób Zakaźnych, Amerykańskiego Towarzystwa Chorób Zakaźnych, a także omówiono stosowane w niej leki przeciwbakteryjne oraz wskazania do interwencji chirurgicznej. Przegląd standardowych metod leczenia uzupełniono o wyniki badań eksperymentalnych prowadzonych z użyciem nowych substancji wykazujących aktywność przeciw Clostridium difficile, takich jak cadazolid, LFF 571, orytawancyna, SMT 19969, surotomycyna (CB-183,315). Wspomniano również o swoistej immunoterapii i zasadach leczenia bakteriami kałowymi, które mogą stać się skuteczną alternatywą w zapobieganiu nawrotom choroby związanej z Clostridium difficile.
Summary
The spread of epidemic, hypervirulent PCR ribotype 027 of Clostridium difficile during last decade cased outbreak of Clostridium difficile-associated enteritis in hospitals in Canada, United States of America, Europe, Asia and Australia. Among described ribotypes of this bacteria, ribotype 027 produces the highest quantities of A and B toxins, develops the highest number of spores and is responsible for more severe clinical course of disease and raised mortality.
In this paper the most recent approach to treatment of Clostridium difficile infection, including antibacterial drugs and indications to surgical intervention, are presented, according to recommendations of European Society of Clinical Microbiology and Infectious Diseases, Society for Healthcare Epidemiology of America and Infectious Diseases Society of America. Review of standard methods of treatment is extended to results of experimental studies on new, active against Clostridium difficile compounds such as cadazolid, LFF 571, oritavancin, SMT 19969, surotomicin (CB-183,315). Specific immunotherapy and rules of fecal bacteria treatment, which can be alternative in prevention of Clostridium difficle-associated disease recurrences, are also mentioned.



Zapalenie jelit w przebiegu zakażenia Clostridium difficile, nazywane chorobą związaną z Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile-associated disease – CDAD), w ostatnim dziesięcioleciu stało się ogólnoświatowym problemem medycznym. Rozpowszechnienie epidemicznego, wysoce wirulentnego rybotypu 027 Clostridium difficile (C. difficile 027) spowodowało wybuch licznych szpitalnych epidemii CDAD w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Europie, Azji i Australii (1-4). W Polsce pierwsze zachorowanie wywołane przez C. difficile 027 zostało wykryte w Centralnym Szpitalu Klinicznym w Warszawie (5). C. difficile 027 produkuje duże ilości toksyn typu A i B, wytwarza więcej przetrwalników niż inne rybotypy tej bakterii, a także powoduje zachorowania o ciężkim przebiegu i wysokiej śmiertelności (1, 6, 7). Najważniejszą przyczyną CDAD jest zaburzenie fizjologicznej flory jelit spowodowane przez antybiotyki przyjmowane w ciągu trzech miesięcy poprzedzających wystąpienie objawów. Metaanaliza przeprowadzona przez Browna i wsp. wykazała, że wyższe ryzyko zachorowania na CDAD związane jest z leczeniem cefalosporynami, fluorochinolonami, karbapenemami, klindamycyną, monobaktamami, niższe – z makrolitami, penicylinami, sulfonamidami i trimetoprimem, brakuje natomiast związku z przyjmowaniem tetracyklin (8). Zmieniająca się epidemiologia i obraz kliniczny CDAD spowodowały intensywne poszukiwania nowych możliwości leczenia tej choroby.
Ogólne zalecenia dotyczące leczenia CDAD
We wszystkich postaciach klinicznych CDAD wskazane jest, jeżeli istnieje taka możliwość, zaprzestanie podawania antybiotyku, który spowodował zachorowanie, uzupełnienie niedoborów wodno-elektrolitowych i stosowanie leczenia objawowego z wyłączeniem leków przeciwperystaltycznych. Stwierdzono, że preparaty z tej grupy zwiększają ryzyko wystąpienia toksycznego rozdęcia okrężnicy i pogarszają przebieg CDAD (9-11).
Leki przeciwbakteryjne stosowane w CDAD
Zgodnie z zaleceniami Europejskiego Towarzystwa Mikrobiologii Klinicznej i Chorób Zakaźnych (European Society of Clinical Microbiology and Infectious Diseases – ESCMID) z 2009 roku oraz Amerykańskiego Towarzystwa Epidemiologii w Opiece Zdrowotnej (Society for Healthcare Epidemiology of America – SHEA) i Amerykańskiego Towarzystwa Chorób Zakaźnych (Infectious Diseases Society of America – IDSA) z 2010 roku lekami z wyboru w leczeniu CDAD są metronidazol i wankomycyna (10, 12).
Wskazania do stosowania metronidazolu w CDAD obejmują:
1) lekką lub umiarkowaną postać zachorowania, w których stosuje się metronidazol doustnie w dawce 3 x 0,5 g przez 10 dni (ESCMID) lub 10-14 dni (SHEA/IDSA),
2) ciężką postać zachorowania z powikłaniami, takimi jak: niedrożność jelit, posocznica, perforacja jelita grubego, toksyczne rozdęcie jelita grubego, wstrząs, w której metronidazol podawany dożylnie w dawce 3 x 0,5 g stanowi uzupełnienie leczenia wankomycyną,
3) pierwszy nawrót choroby, jeżeli przebiega w postaci lekkiej lub umiarkowanej, w którym metronidazol podaje się doustnie w dawce 3 x 0,5 g przez 10 dni (ESCMID) lub 10-14 dni (SHEA/IDSA). Zastosowanie tego leku podczas początkowego zachorowania nie stanowi przeciwwskazania do użycia go w czasie nawrotu. Nie jest wskazane podawanie metronidazolu w czasie kolejnych nawrotów ze względu na jego neurotoksyczność (9, 10).
Metronidazol posiada ograniczoną skuteczność w leczeniu CDAD. Musher i wsp. stwierdzili w grupie chorych na CDAD przyjmujących ten lek ustąpienie objawów u 78,0% badanych i nawrót choroby u 28,0% (13). Efekt leczenia metronidazolem zależy od przebiegu CDAD. Badanie przeprowadzone przez Zara i wsp. wykazało, że metronidazol jest równie skuteczny jak wankomycyna w leczeniu lekkiej postaci choroby (odpowiednio 90,0 vs 98,0% wyleczeń klinicznych, p = 0,36), ale gorszy od wankomycyny w postaci ciężkiej (odpowiednio 76,0 vs 97,0% wyleczeń klinicznych, p = 0,02) (14). Wenisch i wsp. stwierdzili zależność efektów leczenia metronidazolem od drogi jego podania. W badanej przez nich grupie chorych na CDAD śmiertelność wynosiła 7,4% wśród osób leczonych postacią doustną i 38,1% wśród pacjentów otrzymujących postać dożylną (p < 0,001) (15). Nie wykazano skuteczności dodania metronidazolu do wankomycyny w leczeniu ciężkiej postaci CDAD (57,1% wyleczeń klinicznych po monoterapii vs 65,1% po leczeniu skojarzonym, p = 0,49) (16). Niepokój wzbudziło pojawienie się szczepów Clostridium difficile (C. difficile) opornych na metronidazol. Wśród 415 izolatów zbadanych przez Peláeza i wsp. 6,3% wykazywało oporność na ten lek (17). Podłożem zmniejszonej wrażliwości lub oporności C. difficile na metronidazol może być zwiększona produkcja białka Rec A, domniemanej nitroreduktazy i regulatora wychwytu żelaza (17).
Wskazania do stosowania wankomycyny w CDAD obejmują:
1) według zaleceń ESCMID lekką, umiarkowaną lub ciężką postać zachorowania, w których wankomycynę podaje się doustnie w dawce 4 x 0,125 g przez 10 dni. Zgodnie z rekomendacjami SHEA/IDSA antybiotyk ten przeznaczony jest do leczenia ciężkiej postaci CDAD w dawce 4 x 0,125 g podawanej doustnie przez 10-14 dni. W zachorowaniach ciężkich z powikłaniami dawka wankomycyny może być zwiększona do 4 x 0,5 g i podawana doustnie lub przez zgłębnik nosowo-żołądkowy, a w przypadku niedrożności jelit jako wlewy dorektalne. SHEA/IDSA zalecają w takiej sytuacji równoczesne podawanie wankomycyny doustnie i dorektalnie w łącznej dawce 4,0 g/dobę,
2) pierwszy nawrót choroby, w którym wankomycynę podaje się w taki sposób, jak w początkowym zachorowaniu,
3) kolejne nawroty choroby, w których wankomycynę podaje się początkowo w dawkach zalecanych w leczeniu pierwszego zachorowania, a następnie kontynuuje podawanie antybiotyku w zmniejszających się dawkach lub pulsacyjnie (9, 10).
Wankomycyna jest lekiem z wyboru w leczeniu ciężkiej postaci CDAD (14). Analizy przypadków sugerują, że dodatkowe podanie jej we wlewach dorektalnych w czasie leczenia ciężkiej postaci CDAD jest korzystne (19). Badanie przeprowadzone przez Fekety i wsp. nie potwierdziło wyższej skuteczności dawki 4 x 0,5 g wankomycyny w porównaniu z dawką 4 x 0,125 g, jednakże objęło ono małą grupę osób (20). W leczeniu drugiego i kolejnych nawrotów CDAD pulsacyjne podawanie wankomycyny okazało się skuteczniejsze niż codzienne stosowanie dawki 1,0 - < 2,0 g (14,3 vs 71,4% nawrotów odpowiednio, p = 0,02). Podobną zależność wykazano w przypadku leczenia wankomycyną w zmniejszających się dawkach (odpowiednio 31,0 vs 71,4% nawrotów, p = 0,01) (21).
Wśród stosowanych w lecznictwie od wielu lat antybiotyków i chemioterapeutyków aktywność przeciw C. difficile wykazują: kwas fusydowy, linezolid, nitazoksanid, ryfaksymina, teikoplanina i tygecyklina (22-24).
Nitazoksanid jest lekiem przeciwpierwotniakowym, który wykazuje silne działanie na bakterie beztlenowe. Najmniejsze stężenie hamujące (MIC) nitazoksanidu dla C. difficile wnosi 0,03-0,5 μg/ml (średnio 0,076 μg/ml), a najmniejsze stężenie hamujące wzrost 90% szczepów C. difficile (MIC90) – 0,125 μg/ml (24). Po podaniu doustnym lek jest szybko deacetylowany w wątrobie do tizoksanidu, który również wykazuje aktywność przeciw C. difficile, a następnie sprzęgany z kwasem glukuronowym i wydalany z moczem oraz kałem (odpowiednio 31,5 i 66,2% podanej dawki) (25). W randomizowanym badaniu z podwójną ślepą próbą nitazoksanid okazał się przynajmniej tak skuteczny jak metronidazol w leczeniu CDAD (26). Podobnie wyniki randomizowanego badania z podwójną ślepą próbą, przeprowadzonego na małej grupie chorych z CDAD, wskazały na porównywalną z wankomycyną skuteczność nitazoksanidu (27).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1

19

Wybieram
  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2

49

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3

119

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
Piśmiennictwo
1. Pèpin J, Valiquette L, Alary ME et al.: Clostridium difficile-associated diarrhea in a region of Quebec from 1991 to 2003: a changing pattern of disease severity. Can Med Assoc J 2004; 171: 466-472.
2. McDonald LC, Owings M, Jernigan DB: Clostridium difficile infection in patients discharged from US short-stay hospitals, 1996-2003. Emerg Infect Dis 2006; 12: 409-415.
3. Kuijper EJ, Coignard B, Tull P et al.: Emergence of Clostridium difficile-associted disease in North America and Europe. Clin Microbiol Infect 2006; 12(suppl. 6): 2-18.
4. Clements AA, Magalhães RJS, Tatem AJ et al.: Clostridium difficile PCR ribotype 027: assessing the risk of further worldwide spread. Lancet Infect Dis 2010; 10: 395-404.
5. Pituch H, Bakker D, Kuijper E et al.: First isolation of Clostridium difficile PCR-ribotype 027/toxinotype III in Poland. Pol J Microbiol 2008; 57: 267-268.
6. Merrigan M, Venugopal A, Mallozzi M et al.: Human hypervirulent Clostridium difficile strains exhibit increased sporulation as well as robust toxin production. J Bacteriol 2010; 192: 4904-4911.
7. Karas JA, Enoch DA, Aliyu SH: A review of mortality due to Clostridium difficile infection. J Infect 2010; 61: 1-8.
8. Brown KA, Khanafer N, Daneman N, Fisman DN: Meta-analysis of antibiotics and the risk of community-associated Clostridium difficile infection. Antimicrob Agents Chemother 2013; 57: 2326-2332.
9. Debast SB, Bauer MP, Kuijper EJ: European Society of Clinical Microbiology and Infectious Diseases: update of the treatment guidance document for Clostridium difficile infection. Clin Microbiol Infect 2014; 20 (suppl. 2): 1-26.
10. Cohen SH, Gerding DN, Johnson S et al.: Clinical practice guidelines for Clostridium difficile infection in adults: 2010 update by the Society for Healthcare Epidemiology of America (SHEA) and the Infectious Diseases Society of America (IDSA). Infect Control Hosp Epidemiol 2010; 31: 431-455.
11. Kato H, Kato H, Nakamura M, Nakamura A: A case of toxic megacolon secondary to Clostridium difficile-associated diarrhea worsened after administration of an antimotility agent and molecular analysis of recovered isolates. J Gastroenterol 2007; 42: 507-512.
12. Bauer MP, Kuijper EJ, van Dissel JT: European Society of Clinical Microbiology and Infectious Diseases (ESCMID): treatment guidance document for Clostridium difficile infection (CDI). Clin Microbiol Infect 2009; 15: 1067-1079.
13. Musher DM, Aslam S, Logan N et al.: Relatively poor outcome after treatment of Clostridium difficile colitis with metronidazole. Clin Infect Dis 2005; 40: 1586-1590.
14. Zar FA, Bakkanagari SR, Moorthi KM, Davis MB: A comparison of vancomycin and metronidazole for the treatment of Clostridium difficile-associated diarrhea, stratified by disease severity. Clin Infect Dis 2007; 45: 302-307.
15. Wenisch JM, Schmid D, Kuo HW et al.: Prospective observational study comparing three different treatment regimes in patient with Clostridium difficile infection. Antimicrob Agents Chemother 2012; 56: 1974-1978.
16. Bass SN, Bauer SR, Neuner EA, Lam SW: Comparison of treatment outcomes with vancomycin alone versus combination therapy in severe Clostridium difficile infection. J Hosp Infect 2013; 85: 22-27.
17. Peláez T, Alcalá R, Alonso M et al.: Reassessment of Clostridium difficile susceptibility to metronidazole and vancomycin. Antimicrob Agents Chemother 2002; 46: 1647-1650.
18. Chong PM, Lynch T, McCorrister S et al.: Proteomic analysis of NAP1 Clostridium difficile clinical isolate resistant to metronidazole. PLoS ONE 2014; 9: e82622.
19. Apisarnthanarak A, Razavi B, Mundy LM: Adjunctive intracolonic vancomycin for severe Clostridium difficile colitis: case series and review of the literature. Clin Infect Dis 2002; 35: 690-696.
20. Fekety R, Silva J, Kauffman C et al.: Treatment of antibiotic-associated Clostridium difficile colitis with oral vancomcin: comparison of two dosage regimens. Am J Med 1989; 86: 15-19.
21. McFarland LV, Elmer GW, Surawicz CM: Breaking the cycle: treatment strategies for 163 cases of recurrent Clostridium difficile disease. Am J Gastroenterol 2002; 97: 1769-1775.
22. Norèn T, Wullt M, Åkerlund T et al.: Frequent emergence of resistance in Clostridium difficile during treatment of C. difficile-associated diarrhea with fusidic acid. Antimicrob Agents Chemother 2006; 50: 3028-3032.
23. Citron DM, Merriam CV, Tyrrell KL et al.: In vitro activities of ramoplanin, teicoplanin, vancomycin, linezolid, bacitracin, and four other antimicrobials against intestinal anaerobic bacteria. Antimicrob Agents Chemother 2003; 47: 2334-2338.
24. Hecht DW, Galang MA, Sambol SP et al.: In vitro activities of 15 antimicrobial agents against 110 toxigenic Clostridium difficile clinical isolates collected from 1983 to 2004. Antimicrob Agents Chemother 2007; 51: 2716-2719.
25. Broekhuysen J, Stockis A, Lins RL et al.: Nitazoxanide: pharmacokinetics and metabolism in man. Int J Clin Pharmacol Ther 2000; 38: 387-394.
26. Musher DM, Logan N, Bressler AM et al.: Nitazoxanide for the treatment of Clostridium difficile colitis. Clin Infect Dis 2006; 43: 421-427.
27. Musher DM, Logan N, Bressler AM et al.: Nitazoxanide versus vancomycin in Clostridium difficile infection: a randomized, double-blind study. Clin Infect Dis 2009; 48: e41-64.
28. Jiang Z-D, Ke S, Palazzini E et al.: In vitro activity and fecal concentration of rifaximin after oral administration. Antimicrob Agents Chemother 2000; 44: 2205-2206.
29. O’Connor JR, Galang MA, Sambol S et al.: Rifampin and rifaximin resistance in clinical isolates of Clostridium difficile. Antimicrob Agents Chemother 2008; 52: 2813-2817.
30. Curry SR, Marsh JW, Shutt KA et al.: High frequency of rifampin resistance identified in an epidemic Clostridium difficile clone from a large teaching hospital. Clin Infect Dis 2009; 48: 425-429.
31. Johnson S, Schriever C, Galang M et al.: Interruption of recurrent Clostridium difficile-associated diarrhea episodes by serial therapy with vancomycin and rifaximin. Clin Infect Dis 2007; 44: 846-848.
32. Johnson S, Schriever, Patel U C et al.: Rifaximin redux: treatment of recurrent Clostridium difficile infections with rifaximin immediately post-vancomycin treatment. Anaerobe 2009; 15: 290-291.
33. Mattila E, Arkkila P, Mattila PS et al.: Rifaximin in the treatment of recurrent Clostridium difficile infection. Aliment Pharmacol Ther 2013; 37: 122-128.
34. Garey KW, Ghantoji SS, Shah DN et al.: A randomized, double-blind, placebo-controlled pilot study to assess the ability of rifaximin to prevent recurrent diarrhoea in patients with Clostridium difficile infection. J Antimicrob Chemother 2011; 66: 2850-2855.
35. http://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT01670149?term=NCT+01670149&rank=1.
36. Baines SD, Saxton K, Freeman J et al.: Tigecycyline does not induce proliferation or cytotoxin production by epidemic Clostridium difficile strains in a human gut model. J Antimicrob Chemother 2006; 58: 1062-1065.
37. Herpers BL, Vlaminckx B, Burkhardt O et al.: Intravenous tigecycline as adjuncive or alternative therapy for severe refractory Clostridium difficile infection. Clin Infect Dis 2009; 48: 1732-1735.
38. Kopterides P, Papageorgiou C, Antoniadou A et al.: Failure of tigecycline to treat severe Clostridium difficile infection. Anesth Intensiv Care 2010; 38: 755-758.
39. www.ema.europa.eu/docs/pl_PL/document_library/EPAR_-_Product_Information/human/002087/WC500119705.pdf.
40. http://www.fda.gov/downloads/AdvisoryCommittees/CommitteesMeetingMaterials/Drugs/Anti-InfectiveDrugsAdvisoryCommittee/UCM249354.pdf.
41. http://www.ema.europa.eu/docs/en_GB/document_library/EPAR_-_Public_assessment_report/human/002087/WC500119707.pdf.
42. Artsimovitch I, Seddon J, Sears P: Fidaxomicin is an inhibitor of the initiation of bacterial RNA synthesis. Clin Infect Dis 2012; 55 (suppl. 2): 127-131.
43. Babakhani F, Bouillaut L, Gomez A et al.: Fidaxomicin inhibits spore production in Clostridium difficile. Clin Infect Dis 2012; 55 (suppl. 2): 162-169.
44. Babakhani F, Bouillaut L, Sears P et al.: Fidaxomicin inhibits toxin production in Clostridium difficile. J Antimicrob Chemother 2013; 68: 515-522.
45. Sears P, Crook DW, Louie TJ et al.: Fidaxomicin attains high fecal concentrations with minimal plasma concentrations following oral administration in patients with Clostridium difficile infection. Clin Infect Dis 2012; 55 (suppl. 2): 116-120.
46. Louie TJ, Cannon K, Byrne Bet al.: Fidaxomicin preserves the intestinal microbiome during and after treatment of Clostridium difficile infection (CDI) and reduces both toxin reexpression and recurrence of CDI. Clin Infect Dis 2012; 55 (suppl. 2): 132-142.
47. Iarikov DE, Alexander J, Nambiar S: Hypersensitivity reactions associated with fidaxomicin use. Clin Infect Dis 2014; 58: 537-539.
48. Cornely OA, Crook DW, Esposito R et al.: Fidaxomicin versus vancomycin for infection with Clostridium difficile in Europe, Canada, and the USA: a double-blind, non-inferiority, randomised controlled trial. Lancet Infect Dis 2012; 12: 281-289.
49. Louie TJ, Miller MA, Mullane KM et al.: Fidaxomicin versus vancomicin for Clostridium diffficile infection. N Engl J Med 2011; 364: 422-431.
50. Cornely OA, Miller MA, Louie TJ et al.: Treatment of first recurrence of Clostridium difficile infection: fidaxomycin versus vancomycin. Clin Infect Dis 2012; 55 (suppl. 2): 154-161.
51. Rashid M-U, Lozano HM, Weintraub A et al.: In vitro activity of cadazolid against Clostridium difficile strains isolated from primary and recurrent infections in Stockholm, Sweden. Anaerobe 2013; 20: 32-35.
52. Locher HH, Caspers P, Bruyère T et al: Investigations of the mode of action and resistance development of cadazolid, a new antibiotic for treatment of Clostridium difficile infections. J Antimicrob Chemother 2014; 58: 901-908.
53. Locher HH, Seiler P, Chen X et al.: In vitro and in vivo antibacterial evaluation of cadazolid, a new antibiotic for treatment of Clostridium difficile infections. J Antimicrob Chemother 2014; 58: 892-900.
54. Chilton CH, Crowther GS, Baines SD et al.: In vitro activity of cadazolid against clinically relevant Clostridium difficile isolates and in an in vitro gut model of a C. difficile infection. J Antimicrob Chemother 2014; 69: 697-705.
55. Baldoni D, Gutierrez M, Timmer W et al.: Cadazolid, a novel antibiotic with potent activity against Clostridium difficile: safety, tolerability and pharmacokinetics in healthy subjects following single and multiple oral doses. J Antimicrob Chemother 2014; 69: 706-714.
56. Leeds JA, Sachdeva M, Mullin S et al.: Mechanism of action of and mechanism of reduced susceptibility to the novel anti-Clostridium difficile compound LFF571. Antimicrob Agents Chemother 2012; 56: 4463-4465.
57. Debast SB, Bauer MP, Sanders IM et al.: Antimicrobial activity of LFF571 and three treatment agents against Clostridium difficile isolates collected for a pan-European survey in 2008: clinical and therapeutic implications. J Antimicrob Chemother 2013; 68: 1305-1311.
58. Trzasko A, Leeds JA, Praestgaard J et al.: Efficacy of LFF571 in a hamster model of Clostridium difficle infection. Antimicrob Agents Chemother 2012; 56: 4459-4462.
59. Ting LSL, Praestgaard J, Grunenberg N et al.: A first-in-human, randomized, double-blind, placebo-controlled, single- and multiple-ascending oral dose study to assess the safety and tolerability of LFF571 in healthy volunteers. Antimicrob Agents Chemother 2012; 56: 5946-5951.
60. Bouza E, Burillo A: Oritavancin: a novel lipoglycopeptide active against Gram-positive pathogens including multiresistant strains. Inter J Antimicrob Agents 2010; 36: 401-407.
61. O’Connor R, Baines SD, Freeman J et al.: In vitro susceptibility of genotypically distinct and clonal Clostridium difficle strains to oritavancin. J Antimicrob Chemother 2008; 62: 762-765.
62. Baines SD, O’Connor R, Saxton K et al.: Comparison of oritavancin verus vancomycin as treatments for clindamycin-induced Clostridium difficile PCR ribotype 027 infection in a human gut model. J Antimicrob Chemother 2008; 62: 1078-1085.
63. Chilton CH, Freeman J, Baines SD et al.: Evaluation of the effect of oritavancin on Clostridium difficile spore germination, outgrowth and recovery. J Antimicrob Chemother 2013; 68: 2078-2082.
64. Freeman J, Marquis M, Crowther GS et al.: Oritavancin does not induce Clostridium difficile germination and toxin production in hamsters or a human gut model. J Antimicrob Chemother 2012; 67: 2919-2926.
65. Goldstein EJC, Citron DM, Sears P et al.: Comparative in vitro activities of SMT19969, a new antimicrobial agent, against Clostridium difiicile and 350 Gram-positive and Gram-negative aerobic and anaerobic intestinal flora isolates. Antimicrob Agents Chemother 2013; 57: 4872-4876.
66. Weiss WJ, Vickers R, Pulse M et al.: Efficacy of SMT19969 and SMT21829 in a hamster model of Clostridium difficile associated disease (CDAD). Abstr. B-1195. Abstr. 51st Intersci. Conf. Antimicrob. Agents Chemother, 17-20 September 2011, Chicago.
67. Mascio CTM, Mortin LI, Howland KT et al.: In vitro and in vivo characterization of CB-183,315, a novel lipopeptide antibiotic for treatment of Clostridium difficile. Antimicrob Agents Chemother 2012; 56: 5023-5030.
68. Citron DM, Tyrrell KL, Merriam CV, Goldstein EJ: In vitro activities of CB-183,315, vancomycin, and metronidazole against 556 strains of Clostridium difficile, 445 other intestinal anaerobes, and 56 Enterobacteriaceae species. Antimicrob Agents Chemother 2012; 56: 1613-1615.
69. Patino H, Louie T, Howland KT: Efficacy and safety of the lipopeptide CB--183,315 for the treatment of Clostridium difficile infection. Abstr. K-205a. Abstr. 51st Intersci. Conf. Antimicrob. Agents Chemother., 17-20 September 2011, Chicago.
70. Surawicz CM, McFarland LV, Greenberg RN et al.: The search for a better treatment for recurrent Clostridium difficile disease: use of high-dose vancomycn combined with Saccharomyces boulardii. Clin Infect Dis 2000; 31: 1012-1017.
71. McFarland LV Surawicz CM, Greenberg RN et al.: A randomized placebo-controlled trial of Saccharomyces boulardii in combination with standard antibiotics for Clostridium difficile disease. JAMA 1994; 271: 1913-1918.
72. Pillai A, Nelson R: Probiotics for treatment of Clostridium difficile-associated colitis in adults. Cochrane Database Syst Rev 2008; 1: CD004611.
73. Eiseman B, Silen W, Bascom G, Kauvar A: Fecal enema as an andjunct in the treatment of pseudomembranos eneterocolitis. Surgery 1958; 44: 854-859.
74. Vecchio AL, Cohen MB: Fecal microbiota transplantation for Clostridium difficile infection: benefits and barriers. Curr Opin Gastroenterol 2014; 30: 47-53.
75. Manges AR, Labbe A, Loo VG et al.: Comparative metagenomic study of alterations to the intestinal microbiota and risk of nosocomial Clostridium difficile-associated disease. J Intect Dis 2010;202: 1877-1884.
76. Broecker F, Kube M, Klumpp J et al.: Analysis of the intestinal microbiome of a recovered Clostridium difficile patient after fecal transplantation. Digestion 2013; 88: 243-251.
77. van Nood E, Vrieze A, Nieuwdorp M et al.: Duodenal infusion od donor feces for recurrent Clostridium difficile. N Engl J Med 2013; 368: 407-415.
78. http://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT01372943?term=fecal+transplantation&rank=27.
79. Gough E, Shaikh H, Manges AR: Systematic review of intestinal microbiota transplantation (fecal bacteriotherapy) for recurrent Clostridum difficile infection. Clin Infect Dis 2011; 53: 994-1002.
80. Brandt LJ, Aroniadis OC, Mellow M et al.: Long-term follow-up of colonoscopic fecal microbiota transplant for recurrent Clostridium difficile infection. Am J Gastroenterol 2012; 107: 1079-1087.
81. Lamontagne F, Labbè A-C, Haeck O et al.: Impact of emergency colectomy on survival of patients with fulminant Clostridium difficile colitis during an epidemic caused by a hypervirulent strain. Ann Surg 2007; 245: 267-272.
82. Neal MD, Alverdy JC, Hall DE et al.: Diverting loop ileostomy and colonic lavage an alternative to total abdominal colectomy for the treatment of severe complicated Clostridium difficile associated disease. Ann Surg 2011; 254: 423-429.
83. Abougergi MS, Kwon JH: Intravenous immunoglobulin for the treatment of Clostridim difficile infection: a review. Dig Dis Sci 2011; 56: 19-26.
84. Leav BA, Blair B, Leney M et al.: Serum anti-toxin B antibody correlates with protection from recurrent Clostridium difficle infection (CDI). Vaccine 2010; 28: 965-969.
85. Lowy I, Molrine DC, Leav BA et al.: Treatment with monoclonal antibodies against Clostridium difficile toxins. N Engl J Med 2010; 362: 197-205.
86. Sougioultzis S, Kyne L: Clostridium difficile toxoid vaccine in recurrent C. difficile-associated diarrhea. Gastroenterology 2005; 128: 764-770.
otrzymano: 2014-09-10
zaakceptowano do druku: 2014-10-14

Adres do korespondencji:
*Justyna Stempkowska
Katedra i Klinika Chorób Zakaźnych UM
ul. Staszica 16, 20-081 Lublin
tel: +48 (81) 534-94-14
justyna.stempkowska@gmail.com

Postępy Nauk Medycznych 11/2014
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych