Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę habilitacyjną, doktorską czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 2/2018, s. 27-31 | DOI: 10.25121/NP.2018.22.2.27
Małgorzata Ludzia, Ewa Smereczyńska-Wierzbicka, *Bożena Werner
Aspekty diagnostyczne i terapeutyczne zespołu Marfana w wieku rozwojowym
Diagnostic and therapeutic considerations in patients with Marfan syndrome
Klinika Kardiologii Wieku Dziecięcego i Pediatrii Ogólnej, Warszawski Uniwersytet Medyczny
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. n. med. Bożena Werner
Summary
Marfan’s syndrome (MFS) is a systemic, autosomal dominant connective tissue disease. It is caused mainly by the mutations in the FBN1 gene and is connected with extracellular matrix protein fibrillin-1. The incidence is about 2-3 per 10 000. About 70-75% of cases are inherited in an autosomal dominant fashion and the remaining are de-novo mutations.
The most common findings involve cardiovascular, ocular and skeletal systems. The cardinal manifestations typically involving MFS are aortic root aneurysm/dissection and ectopia lentis.
The other common manifestations are mitral valve prolapse, proximal aortic aneurysm, dolichocephaly, pectus carinatum deformity, enophthalmos, scoliosis, long-bone overgrowth.
The manifestation in neonatal Marfan syndrome, in contrast to classical Marfan syndrome, is a rapidly progressing multi-valvular cardiac disease. The death connected with congestive heart failure happens mainly within the first year of life.
Prognostic factors for life expectancy of patients with Marfan syndrome depend on the type of the MFS and in classical MFS – depend on the rate of aortic root dilatation, which leads to dissection or rupture.
Pharmacological management includes beta blockers, angiotensin receptor blockers and angiotensin converting enzyme inhibitor as a preventive treatment to slow aortic root dilation.
Wprowadzenie
Zespół Marfana (ang. Marfan’s syndrome – MFS) jest najczęstszą, dziedziczną chorobą tkanki łącznej, dotyczącą budowy białka – fibryliny. Po raz pierwszy został opisany pod koniec XIX wieku przez francuskiego pediatrę Antoine’a Bernharda Marfana (1), natomiast gen odpowiedzialny za rozwój zespołu Marfana został opisany dopiero 100 lat później, w 1991 roku. MFS charakteryzuje się przede wszystkim zmianami w obrębie układu sercowo-naczyniowego, układu kostno-stawowego oraz narządu wzroku.
Patofizjologia i epidemiologia
Zespół Marfana jest chorobą dziedziczoną w sposób autosomalny dominujący, chociaż badania zaznaczają, iż w 25-30% mutacje powstają de novo (2-5). Wywołany jest mutacjami genu FBN1, który znajduje się na chromosomie 15q21. Gen ten koduje budowę i funkcję fibryliny 1. Jest to glikoproteina macierzy zewnątrzkomórkowej, a jej niedobór prowadzi do osłabienia włókien sprężystych tkanki łącznej i zaburzeń regulacji TGF-beta.
Liczba możliwych mutacji genu jest bardzo duża, zidentyfikowano już ponad 1500 mutacji, dlatego też ekspresja fenotypowa jest bardzo zmienna, nawet w obrębie jednej rodziny (2-4).
Objawy kliniczne mogą być obecne w wieku noworodkowym, jednak zdecydowanie częściej pojawiają się w późniejszym dzieciństwie (5-7). Noworodkowy zespół Marfana (nMFS) charakteryzuje się ciężkim przebiegiem oraz zaznaczonymi zmianami patofizjologicznymi występującymi już od urodzenia.
Szacuje się, iż zespół Marfana występuje z częstością ok. 2-3 na 100 000, z podobną częstotliwością odnośnie do płci i rasy.
Kryteria diagnostyczne
W celu oszacowania ryzyka występowania zespołu Marfana stosuje się kryteria zmodyfikowanej klasyfikacji Ghent (8) z 2010 roku (tab. 1a, b).
Tab. 1a. Zmodyfikowane kryteria Ghent 2010 (8)
Nieobciążony wywiad rodzinny w kierunku zespołu Marfana oraz:
1) poszerzenie opuszki aorty z-score > 2 i podwichnięcie soczewki
2) poszerzenie opuszki aorty z-score > 2 i stwierdzenie mutacji genu FBN1
3) poszerzenie opuszki aorty z-score > 2 i ≥ 7 punktów w skali systemowej
4) podwichnięcie soczewki i stwierdzenie mutacji FBN1
Obciążony wywiad rodzinny w kierunku zespołu Marfana oraz:
5) podwichnieęcie soczewki
6) ≥ 7 punktów w skali systemowej
7) > 20. roku życia poszerzenie opuszki aorty z-score ≥ 2, a ≤ 20. roku życia z-score ≥ 3
Tab. 1b. Zmodyfikowana klasyfikacja Ghent 2010 (8) – skala systemowa
Skala systemowa – maksymalnie 20 pkt ≥ 7 zmiany układowe
dodatni objaw kciuka i nadgarstka – 3 pkt (dodatni objaw kciuka lub nadgarstka – 1 pkt)
kurza klatka piersiowa – 2 pkt (szewska klatka piersiowa lub asymetria klatki piersiowej – 1 pkt)
zniekształcenie ustawienia stóp – 2 pkt (płaskostopie – 1 pkt)
odma opłucnowa – 2 pkt
ektazja worka opony twardej – 2 pkt
protrusio acetabuli – 2 pkt
zmniejszenie proporcji górnej do dolnej części ciała i zwiększony stosunek rozpiętości ramion do wzrostu bez ciężkiej skoliozy – 1 pkt
skolioza lub kifoza odcinka piersiowo-lędźwiowego – 1 pkt
ograniczony wyprost stawu łokciowego – 1 pkt
cechy dysmorficzne twarzy (3/5): dolichocefalia, głębokie osadzenie gałek ocznych, skośno-dolny przebieg szpar powiekowych, hipoplazja szczęki, retrognacja – 1 pkt
rozstępy – 1 pkt
krótkowzroczność > 3 dioptrii – 1 pkt
wypadanie płatków zastawki mitralnej – 1 pkt
Ustalenie rozpoznania wymaga wystąpienia głównych objawów w zakresie co najmniej dwóch układów oraz zajęcia trzeciego układu.
Zmodyfikowana klasyfikacja Ghent powstała w oparciu o poprzednią klasyfikację Ghent z 1996 roku, jednak tętniak/rozwarstwienie opuszki aorty i obustronne przemieszczenie soczewek odgrywają większą rolę niż poprzednio. Zwrócono również większą uwagę na wyniki badań genetycznych.
Rozpoznanie
Rozpoznanie ustalane jest przede wszystkim w oparciu o objawy kliniczne. Może być ono trudne, gdyż wiele cech klinicznych pojawia się z wiekiem, a niektóre schorzenia są częste w populacji ogólnej (np. skolioza, prolaps płatków zastawki mitralnej). Badania genetyczne mogą być pomocne w ustaleniu rozpoznania, jednak mutacje w genie FBN1 udaje się zidentyfikować w około 90% przypadków, tak więc negatywny wynik badania genetycznego nie wyklucza rozpoznania zespołu Marfana.
Ze względu na zbliżony obraz kliniczny zespół Marfana często bywa mylony z innymi zaburzeniami tkanki łącznej, takimi jak zespół Loeysa-Dietza, fenotyp MASS (ang. Mitral valve prolapse – MPV (wypadanie płatka zastawki mitralnej), Myopia (krótkowzroczność), Aortic root dilatation (poszerzenie opuszki aorty), Skin and Skeletal manifestations (objawy skórne i szkieletowe)), zespół Ehlersa-Danlosa (nadmierna elastyczność skóry i stawów), rodzinny tętniak aorty czy dwupłatkowa zastawka aorty (ang. bicuspid aortic valve – BAV) z poszerzeniem aorty (3, 4).
Co więcej, ze względu na swoją zmienność fenotypową i często niecharakterystyczny obraz rozpoznanie niejednokrotnie zostaje postawione bardzo późno, czasem podczas badań sekcyjnych lub w następstwie rozpoznania u członka rodziny.
Objawy kliniczne
Zespół Marfana manifestuje się w zakresie budowy ciała: charakterystycznie długimi kończynami i szczupłą budową ciała, arachnodaktylią, deformacjami klatki piersiowej, skoliozą oraz nadmierną wiotkością więzadeł stawowych. W zakresie narządu wzroku problemy dotyczą przede wszystkim soczewki – mogą występować: podwichnięcie soczewek, mikrosferofakia, szczelina soczewki, przedwczesna zaćma oraz krótkowzroczność. Najczęstsze problemy w zakresie układu krążenia to prolaps oraz niedomykalność zastawek serca, poszerzenie aorty wstępującej, tętniaki i rozwarstwienia aorty, poszerzenie pnia płucnego oraz występowanie tętniaków tętnic obwodowych (2-7, 9).
Poszerzanie się aorty ma tendencję do progresji. Narastające poszerzenie aorty wstępującej prowadzi do powstania tętniaków oraz do rozwarstwienia aorty. Poszerzanie się aorty wstępującej najczęściej rozpoczyna się na poziomie zatok Valsalvy, z czasem dochodzi rownież do poszerzenia pierścienia aortalnego, co skutkuje niedomykalnością zastawki aortalnej.
Postępowanie
Czynniki prognostyczne dotyczące długości życia pacjentów z zespołem Marfana to przede wszystkim szybkość poszerzania aorty, która prowadzi do jej rozwarstwienia lub pęknięcia. Jak opublikowano w 1972 roku, średnia długość życia pacjentów nieleczonych wynosiła 32 lata (10). Jednak obecne możliwości terapeutyczne, farmakologiczne i chirurgiczne spowodowały wydłużenie życia do 60-70 lat.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 15 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 35 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2018-04-05
zaakceptowano do druku: 2018-04-26

Adres do korespondencji:
*Bożena Werner
Klinika Kardiologii Wieku Dziecięcego i Pediatrii Ogólnej Warszawski Uniwersytet Medyczny
ul. Żwirki i Wigury 63A, 02-091 Warszawa
tel.: +48 (22) 317-95-88
bozena.werner@wum.edu.pl

Nowa Pediatria 2/2018
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria