Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - New Medicine 2/2019, s. 60-67 | DOI: 10.25121/NewMed.2019.23.2.60
Karolina Raczkowska-Łabuda, Monika Jabłońska-Jesionowska, Jolanta Jadczyszyn, Magdalena Frąckiewicz, Maciej Pilch, *Lidia Zawadzka-Głos
Pneumoparotitis wywołany autogennie – opis przypadku rzadkiego schorzenia
Self-induced pneumoparotitis ? a rare case report
Department of Paediatric Otolaryngology, Medical University of Warsaw
Head of Department: Associate Professor Lidia Zawadzka-Głos, MD, PhD
Streszczenie
Pneumoparotitis (pneumoparotiditis, pneumosialoadenitis) to schorzenie rzadkie i często błędnie diagnozowane. Cechy odmy podskórnej w rzucie przyusznicy, szyi czy śródpiersia należą do niepokojących objawów, które bezzwłocznie należy wyjaśnić. Badanie TK stanowiące złoty standard diagnostyczny można w populacji dziecięcej z powodzeniem zastąpić badaniem USG. Sialografia stanowi dopełnienie obrazowania gruczołu i daje szansę na irygację przewodów ślinianki z zalegających złogów ? w prewencji nawracających stanów zapalnych. W artykule przedstawiono przypadek 12-latka, który świadomie, przez około pół roku, wypełniał obie przyusznice powietrzem, wytwarzając pneumocele prawego gruczołu o średnicy ok. 25 mm. Diagnostykę obrazową rozszerzono o badania z grupy chorób autoimmunologicznych. Przeprowadzono szczegółowy wywiad rodzinny. Zastosowano leczenie zachowawcze, w tym irygację przewodu Stenona deksametazonem, uzyskując pełne wycofanie objawów. W 3-miesięcznej obserwacji nie stwierdzono powiększenia pneumocele ani epizodu parotiditis.
Summary
Pneumoparotitis (pneumoparotiditis, pneumosialoadenitis) is a rare and frequently misdiagnosed condition. Signs of subcutaneous emphysema in parotid gland, the neck or the mediastinum are alarming symptoms that should be promptly addressed. Computed tomography, which is the gold diagnostic standard, may be successfully replaced with ultrasonography in the paediatric population. Sialography has a complementary role in the imaging of the gland, and allows for parotid duct irrigation to remove deposits and prevent recurrent inflammation. The paper presents a case of a 12-year-old boy who deliberately inflated his both parotid glands for about 6 months, and thus developed parotid pneumatocele with a diameter of about 25 mm. Diagnostic imaging was extended to include autoimmune diseases. Detailed family history was obtained. Conservative treatment, including dexamethasone irrigation of the Stensen’s duct, was used and the symptoms fully resolved. A 3-month follow-up showed no increase in the size of pneumatocele or episodes of parotiditis.
Wstęp
Ślinianki przyuszne u dzieci nie powinny być wyczuwalne w badaniu palpacyjnym. Zauważalna asymetria twarzy bądź jedno- lub obustronny obrzęk najczęściej związane są z obecnością patologii w obrębie przyusznicy. Wśród najczęstszych przyczyn należy wymienić: infekcje, choroby z grupy autoimmunologicznych, limfoproliferacyjnych, obstrukcje przewodów oraz guzy łagodne lub złośliwe. Szybko narastający obrzęk to typowo wynik infekcji wirusowej lub przewlekłego, nawracającego zapalenia ślinianek.
Termin „pneumoparotid” oznacza obecność powietrza w obrębie miąższu gruczołu lub przewodu wyprowadzającego Stenona (1, 2). Pneumoparotiditis to zapalenie ślinianki na bazie wstecznej inwazji patogenów przez poszerzone, w wyniku barotraumy, ujście przewodu (3). Ze względu na bogactwo flory jamy ustnej, mało prawdopodobne jest występowanie pneumoparotid bez pneumoparotiditis. Natomiast współwystępowanie wtórnego obrzęku zapalnego często prowadzi do błędnego rozpoznania prostego zapalenia ślinianki.
Do grupy ryzyka pneumoparoditis należą muzycy instrumentów dętych oraz dorośli z zaburzeniami psychicznymi (4, 5). Większość chorych jest świadoma swojej umiejętności wypełnienia gruczołu powietrzem. Większe wyzwanie diagnostyczne stanowią chorzy, u których proces ten zachodzi bezwiednie.
Opis przypadku
Chłopiec w wieku 12,5 roku został przyjęty na Oddział Otolaryngologii Dziecięcej WUM w trybie pilnym z powodu obrzęku prawego policzka. Półtora dnia wcześniej pacjent zakończył 7-dniową doustną terapię zapalenia ślinianki klindamycyną. Diagnozę i terapię zaproponowano na oddziale laryngologii innego ośrodka, w którym chory przebywał 5 dni poprzedzające leczenie w trybie ambulatoryjnym. W ówcześnie wykonanym badaniu USG ślinianki opisano stan zapalny gruczołu oraz jego torbiel w okolicy kąta żuchwy. Wykonano TK głowy (ryc. 1, 2).
Ryc. 1. TK pacjenta z pneumoparotid. Widoczny poszerzony przewód Stenona oraz pneumocele w końcowym jego odcinku po stronie prawej
Ryc. 2. TK pacjenta z pneumoparotid. Widoczny poszerzony przewód Stenona po stronie lewej
Opisano: „W okolicy przyusznej, po stronie prawej, poniżej przewodu słuchowego zewnętrznego, w rzucie ślinianki widoczny zbiornik gazu o średnicy 23 mm, gaz widoczny jest także w przewodach ślinowych prawej ślinianki przyusznej oraz w przewodzie śliniankowym. Po stronie lewej gaz widoczny jest w przewodzie śliniankowym oraz w przewodach ślinowych w obrębie ślinianki. Widoczne powiększone węzły chłonne szyi do 21 mm. Przy dodatnim ciśnieniu w jamie ustnej zarówno przewody ślinowe, jak i zbiornik gazu po stronie prawej ulegają poszerzeniu. Obraz TK odpowiada najpewniej zdrenowanej torbieli przez przetokę do przewodów ślinowych, przy nieszczelnym ujściu i cofaniu się wstecznie powietrza do ślinianek”. Obrzęk policzka, zlokalizowany bezpośrednio pod płatkiem prawej małżowiny usznej, narósł ponownie w sposób gwałtowny, wywołując u dziecka umiarkowane dolegliwości bólowe. Przy przyjęciu wykładniki stanu zapalnego nie odbiegały od normy: CRP < 0,5, WBC ? 8,59 tys., LYMF ? 34,3% (N: 24,7-56,0%), NEUT ? 56,3% (N: 43-65%), MONO ? 6,6% (N: 4,4-12,3), EOSYNO ? 2,4% (N: 0,0-4,4%). Temperatura ciała wynosiła 36,6°C. W badaniu ORL nie obserwowano ewakuacji treści patologicznej z poszerzonego ujścia gruczołu, jedynie prawidłową wydzielinę z pęcherzykami powietrza. W dyżurowo wykonanym badaniu USG opisano: „Obie ślinianki przyuszne nie są powiększone, ale mają niejednorodną echostrukturę miąższu, bez zmian ogniskowych. Po stronie lewej niewielka ilość powietrza w przewodzie ślinianki, po stronie prawej duża ilość powietrza w rzucie ślinianki oraz niewielka ilość płynu, ok. 6-5 mm. Ślinianka przyuszna prawa z nieznacznie zwiększonym unaczynieniem. W obu okolicach podżuchwowych nieznacznie powiększone odczynowo węzły chłonne, do ok. 24 x 7 mm. Tkanki wokół ślinianek bez cech obrzęku”. Ze względu na obraz kliniczny i dane z wywiadu, jako profilaktykę parotiditis lekarz dyżurny Oddziału włączył do leczenia Amoksiklav i.v. Chory przyznał, że w ostatnich miesiącach „bawił się”, nadmuchując sobie obie ślinianki. Początkowo rozdęcie końcowego odcinka przewodu było niezauważalne, a opory napełniania gruczołu duże. Z czasem chłopiec „wypracował” pneumocele długości około 27 mm. Zeznał, że wrażenie „buzowania” przy opróżnianiu zmiany z powietrza sprawiało mu dużo radości.
Według deklaracji mamy, chłopiec dwukrotnie przechodził zapalenie przyusznicy po stronie prawej. Za każdym razem obserwowano wyciek treści ropnej z ujścia przewodu Stenona. Obie infekcje miały miejsce w ostatnim półroczu.
Pacjent w chwili przyjęcia pozostawał pod opieką poradni immunologicznej, gastroenterologicznej i kardiologicznej. Od kilku lat skarżył się na bóle śródbrzusza trwające kilka minut, bez związku z przyjmowanymi pokarmami. Mama dziecka potwierdziła brak apetytu syna, wydłużony czas przeżuwania posiłków i „kłopoty z przełykaniem” pokarmów stałych. Siatki centylowe były trudne do oznaczenia ze względu na brak pomiarów. W chwili badania masa ciała chłopca: 31 kg, lokowała się na 3. centylu (w 5. r.ż. na 25. c), a wysokość ciała: 149 cm, na 25. centylu (w 5. r.ż. na 75. c). Mama zwracała uwagę na nawracające infekcje GDO u chłopca, alergię (bez oznaczenia alergenów i bez leczenia), GERD (bez dokumentacji, bez leczenia) oraz wykluczoną celiakię (również brak dokumentacji). Dodatkową informacją z wywiadu rodzinnego było ustalenie, że u ojca chłopca rozpoznano i leczono przełyk Barretta.
Na Oddziale pobrano badania laboratoryjne celem oznaczenia: IgE całkowitego, amylazy w surowicy i moczu, anty-TPO, TSH, ANA, ANCA, IgA, IgM, IgG, EBV, CMV, RF, CRP, morfologii. Nieprawidłowy wynik uzyskano dla poziomu IgE całkowitego ? 163 KU/L (N: 0-100). Wykonano badanie USG, którego opis zacytowano wyżej.
Pacjent został zakwalifikowany do sialografii obustronnej. Zabieg wykonano w znieczuleniu miejscowym: „Podano kontrast (Imeron) przez cewnik założony do przewodu ślinianki przyusznej prawej ? wypełniono szeroki przewód ślinianki, w dystalnej części przewodu wypełniło się kilka drobnych przestrzeni oraz jedna znacznie większa od pozostałych. Przestrzenie te samoistnie opróżniają się z kontrastu (ryc. 3). Następnie podano kontrast (Imeron) przez cewnik założony do przewodu ślinianki przyusznej lewej ? wypełniono przewód ślinianki, rozgałęziający się w części dystalnej, która jest poszerzona (ryc. 4)”.
Ryc. 3. Fistulografia ślinianki przyusznej prawej. Widoczny poszerzony przewód oraz zbiornik, w jego końcowym odcinku, wypełniony kontrastem
Ryc. 4. Fistulografia ślinianki przyusznej lewej. Widoczny poszerzony przewód ? głównie w odcinku dystalnym

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2019-05-06
zaakceptowano do druku: 2019-05-27

Adres do korespondencji:
*Lidia Zawadzka-Głos
Klinika Otolaryngologii Dziecięcej Warszawski Uniwersytet Medyczny
ul. Żwirki i Wigury 63A, 02-091 Warszawa
tel.: +48 (22) 317-97-21
laryngologia@litewska.edu.pl

New Medicine 2/2019
Strona internetowa czasopisma New Medicine