Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Medycyna Rodzinna 5/2002, s. 188-190
Wojciech Mikuła, Katarzyna Kiwerska-Jagodzińska
Rola rehabilitacji w leczeniu pacjentów po urazach narządu ruchu
The place and role of rehabilitation in patients after locomotor system trauma
z Oddziału Urazowo-Ortopedycznego Centrum Rehabilitacji w Konstancinie
Dyrektor Oddziału: dr n. med. J. Garlicki
Summary
The paper aims to stress the key role of rehabilitation in the treatment of locomor system trauma. The scheme of early, complex rehabilitation, employed in the authors Center is presented (kinesy – and physiotherapy, pedagogical and psychological aid, professional education). This complex system of rehabilitation improves the effect of treatment, shortens the hospitalization time and time to resume professional activities and reduces the number of permanently disabled patients.
Postępująca mechanizacja, szybki rozwój środków komunikacyjnych i dynamicznie rozwijający się przemysł są głównymi przyczynami stale rosnącej liczby urazów, których wynikiem jest często nieodwracalne upośledzenie sprawności fizycznej, a nierzadko również psychicznej, osoby poszkodowanej. Każdy uraz prowadzi do zmiażdżenia lub przerwania ciągłości żywej tkanki, co często wymaga unieruchomienia. Unieruchomienie natomiast nieodłącznie prowadzi do ograniczenia sprawności uszkodzonego odcinka ciała lub ogólnej kondycji fizycznej osoby dotkniętej urazem (3). Dlatego też leczenie pacjenta urazowego powinno być zawsze kompleksowe – leczenie zachowawcze lub operacyjne oraz leczenie usprawniające muszą stanowić nierozerwalną całość.
Celem leczenia usprawniającego jest utrzymanie lub przywrócenie prawidłowej siły mięśni, ruchomości stawów i kondycji ogólnej, zmierzające do jak najszybszego przywrócenia możliwie największej sprawności fizycznej, ale także psychicznej i zawodowej (1).
Każde dłuższe unieruchomienie kończyny w opatrunku gipsowym doprowadza do zaników mięśniowych z nieczynności. Najczęściej obserwuje się je w mięśniu czworogłowym uda, mięśniach pośladkowych oraz naramiennych.
Leczenie usprawniające rozpoczynamy od pierwszego dnia unieruchomienia, zwłaszcza jeżeli jest ono połączone z leżeniem. Obejmuje ono:
– ćwiczenia oddechowe – szczególnie ważne u chorych leżących, leczonych operacyjnie, w celu zapobiegania powikłaniom ze strony układu oddechowego,
– ćwiczenia ułożeniowe – polegające na unoszeniu i opuszczaniu kończyny unieruchomionej w opatrunku gipsowym, stosowane w celu poprawy ukrwienia i zapobieganiu obrzękom,
– ćwiczenia czynne odcinków ciała nie objętych unieruchomieniem, w celu utrzymania jak najlepszej ogólnej sprawności fizycznej,
– ćwiczenia izometryczne,
– ćwiczenia usprawniające odcinek ciała dotknięty urazem, po zdjęciu unieruchomienia (3).
Ćwiczenia izometryczne polegające na wywołaniu skurczu mięśnia nie wywołując ruchu w stawie, odgrywają zasadniczą rolę zarówno we wstępnym etapie leczenia zachowawczego, jak i bezpośrednio po leczeniu operacyjnym. Stosujemy je 4-5 razy dziennie, po 15-20 minut ćwiczeń. Z zasady prowadzi się ćwiczenia izometryczne mięśni prostowników stawu: kolanowego, skokowego, biodrowego, łokciowego i nadgarstka. Wielokrotne powtarzanie maksymalnego napięcia mięśnia jest najlepszym bodźcem do zwiększenia jego siły, powodując jednocześnie lepsze ukrwienie złamanej kończyny. Zaletą ćwiczeń izometrycznych jest również to, że nawet przy maksymalnych napięciach mięśnia nie występują momenty gnące i skrętne zespolonej kości – stwarza to pełne bezpieczeństwo dla zespolenia kości, a cykliczne zmiany naprężeń w kościach mają korzystny wpływ na metabolizm tkanki kostnej i w rezultacie na zrost kostny (4).
Stosując ćwiczenia izometryczne, przy stosunkowo krótkim unieruchomieniu kończyny w opatrunku gipsowym, nie zaobserwowaliśmy u naszych pacjentów zaników ćwiczonych mięśni ani istotnego osłabienia siły mięśniowej.
Reasumując, leczenie usprawniające u pacjentów po urazach narządu ruchu składa się z dwóch elementów:
1. Trening ogólnokondycyjny, na który składają się:
– ćwiczenia oddechowe,
– wczesna pionizacja i nauka chodzenia,
– ćwiczenia ogólnokondycyjne, których podstawą są ćwiczenia czynne; służą one do utrzymania prawidłowej ruchomości stawów, odgrywając dużą rolę, zwłaszcza, po leczeniu zachowawczym oraz w przypadku dobrze wykonanych, stabilnych zespoleń kości (m.in. AO, Zespol – zespolenia dociskowe, Polfix, niektóre zespolenia śródszpikowe) – i tutaj są stosowane we wczesnym okresie pooperacyjnym.
2. Trening miejscowy.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1

19

Wybieram
  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2

49

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3

119

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
Piśmiennictwo
1. Dega W.: Ortopedia i rehabilitacja, t. 2. PZWL, Warszawa, 1983, 129. 2. Kiwerski J.: Problemy rehabilitacji w Polsce. Nowa Klinika, 1994, 8, 5-6. 3. Milanowska K., Dega W.: Rehabilitacja medyczna. PZWL, Warszawa, 2001, 322. 4. Ramotowski W. i wsp.: Osteosynteza metodą Zespol – teoria i praktyka kliniczna. PZWL, Warszawa, 1988, 63-64.
Medycyna Rodzinna 5/2002
Strona internetowa czasopisma Medycyna Rodzinna