Chcesz wydać pracę habilitacyjną, doktorską czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

© Borgis - Nowa Pediatria 3/2000, s. 35-36
Paweł Pawlak, Hanna Grochulska-Cerska, Andrzej Chilarski
Ocena kleju tkankowego Dermabond w zaopatrywaniu ran u dzieci
The evaluation of tissue adhesive (Dermabond) in the wounds´ management in children
z Kliniki Chirurgii Dziecięcej Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Andrzej Chilarski
Streszczenie
The authors present the review of literature and their own experience on the application of octylcyanoacrylate (Dermabond) in the management of wounds in children.
Kliniczne zastosowanie klejów tkankowych cjanoakrylowych datuje się od lat pięćdziesiątych, kiedy to wprowadzono do lecznictwa metyl-2 i etyl-2 cjanoakrylaty, które szybko polimeryzowały i szybko spajały klejone struktury, były jednak stosunkowo toksyczne (5).
Kolejnym klejem z tej rodziny był N-butylocjanoakrylat szeroko stosowany w lecznictwie, zarówno do zamykania ran, jak i sklejania elementów kostnych, a nawet tamowania krwawienia z narządów miąższowych (1, 3, 5).
Preparat ten znany był także w Polsce pod nawą „Chirurkol” (Polfa). Jego miejscowa toksyczność, związana z wydzielaniem się formaldehydu w trakcie polimeryzacji, jakkolwiek niewielka, wzrastała jednak w tkankach bogato unaczynionych.
Nowsza pochodna octylocjanoakrylat cechuje się jeszcze większym poziomem bezpieczeństwa.
Związek ten: 2 octyl-cjanoakrylat (Dermabond, Johnson and Johnson) stosowany w postaci powierzchniowego kleju na skórę z założenia nie wchodzi w kontakt z tkankami głębiej położonymi (2, 4).
Materiał i metody
W latach 1998-1999 w Klinice Chirurgii Dziecięcej Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki zaopatrzono ranę powłok przy pomocy kleju Dermabond u 46 dzieci:
– U 27 spośród nich (60%) były to rany pooperacyjne w okolicy pachwinowej po operacji przepukliny pachwinowej, operacyjnym sprowadzeniu jądra do moszny, usuwaniu drobnych zmian skórnych.
– U 19 dzieci rany były następstwem urazu (umiejscowienie: głowa, twarz). Warunkiem zakwalifikowania rany pourazowej do zaopatrzenia klejem Dermabond był jej linijny charakter, równy przebieg, żywotne brzegi.
Wiek leczonych dzieci: 6 miesięcy – 14 lat (średnio 7,5 roku).
Długość rany zarówno chirurgicznej, jak i pourazowej wahała się od 3 do 5 cm.
Opracowanie rany zakwalifikowanej do powierzchniowej aplikacji kleju Dermabond:
1. Toaleta (w przypadku rany pourazowej).
2. Dokładna hemostaza.
3. Zeszycie tkanki podskórnej.
4. Pokrycie płynnym klejem z aplikatorem powierzchni skóry wzdłuż i wokół rany przy starannej adaptacji jej brzegów.
5. Oczekiwanie na polimeryzację warstwy kleju (kilkanaście, kilkadziesiąt sekund).
6. Rezultat procedury: wysuszona, przezroczysta warstwa kleju pokrywała ranę i jej najbliższą okolicę paskiem szerokości 2-3 cm.
Przebieg gojenia rany kontrolowano w 3, 10 i 15 dobie po zabiegu.
Wszystkich pacjentów, u których zastosowano klej Dermabond zaproszono do kontrolnego badania w 6 miesięcy później.
Zgłosiło się 22 dzieci.
Wyniki
U żadnego spośród 46 dzieci poddanych zabiegowi zaopatrzenia rany (pooperacyjnej lub pourazowej) klejem nie stwierdzono nacieku zapalnego w ranie, wysięku surowiczego lub ropnego ani żadnych innych powikłań.
Prawidłowe gojenie się rany stwierdzono we wszystkich fazach tego procesu: podczas badania kontrolnego w 3, 10 i 15 dobie.
We wszystkich przypadkach rany zagoiły się przez rychłozrost.
Warstwa kleju złuszczała się samoistnie począwszy od 8-10 doby.
Odległe badanie, wykonane po 6 miesiącach od zabiegu u 22 dzieci, które zgłosiły się do kontroli wykazało we wszystkich przypadkach linijną, kosmetyczną bliznę, bez odczynu keloidowego.
Dyskusja
Kleje cjanoakrylowe stosowano i stosuje się z powodzeniem nadal przy przeszczepach kości i chrząstki, w chirurgii oka, przy endoskopowym leczeniu żylaków przewodu pokarmowego, do zamykania przetok tętniczo-żylnych oraz uszczelniania przecieków płynu mózgowo-rdzeniowego (5). Liczba opisywanych powikłań jest znikoma, a korzyści kliniczne znaczne.
Zastosowania tego rodzaju budzą jednak kontrowersje ze względu na możliwość występowania odczynów tkankowych powodowanych przez cjanoakrylaty, zwłaszcza w tkankach bogato unaczynionych.
Panuje jednak zgodna opinia, że zastosowanie kleju cjanoakrylowego powierzchniowo, na skórę, jest zabiegiem całkowicie bezpiecznym, pod warunkiem, że nie dostanie się on do głębszych warstw rany (2, 3, 4). Powierzchniowa błona utworzona przez spolimeryzowany klej ulega samoistnemu złuszczeniu i kontakt ze zdrową skórą ustaje.
Tego rodzaju przebieg obserwowaliśmy także u wszystkich naszych pacjentów.
Przestrzegano zasady by dokładnie adaptować brzegi rany przed zastosowaniem kleju.
Cel takiego postępowania jest dwojaki:
– zapobiega dostaniu się cjanoakryltatu w głąb tkanek,
– zapewnia lepszy kosmetyczny wynik gojenia się rany.
Przy zastosowaniu kleju do zaopatrywania ran pourazowych musi być ona świeża, bez infekcji, jej brzegi powinny być równe, łatwe do adaptacji, a tkanka w pełni żywotna (1, 2, 3, 4).
Właściwa kwalifikacja dzieci do zaopatrywania ran przy pomocy kleju, a także spełnienie powyższych warunków pozwala na uzyskanie wymiernych korzyści takiego postępowania:
– metoda jest szybsza od chirurgicznego szycia rany i pozwala na oszczędności czasowe,
– wymaga skromniejszego instrumentarium chirurgicznego,
– jest bezbolesna, co pozwala skrócić czas znieczulenia ogólnego lub/i ograniczyć środki do znieczulenia miejscowego,
– pozwala na ograniczenie ilości materiałów szewnych użytych do zaopatrzenia rany,
– warstwa kleju złuszcza się samoistnie po 8-10 dniach,
Powyższe uwagi powinny być brane pod uwagę przy kalkulowaniu kosztów opisanej procedury.
Piśmiennictwo
1. Doraiswamy N.V. et al.: Which tissue adhesive for wounds? XLV Annual Intern Congress of BAPS, Bristol, England 1998, P16 (abstract). 2. Maw J.L. et al.: A prospective comparison of octylcyanoacrylate tissue adhesive and suture for closure of head and neck incision. J. Otolaryng., 1997, 26:26-30. 3. Singer A.J. et al.: Evaluation and management of traumatic lacerations. N. Engl. J. Med. 1997, 337:1142-1148. 4. Singer A.J. et al.: Prospective, randomized, controlled trial of tissue adhesive (2 octylcyanoacrylate) v. s. standard wound closure techniques for laceration repair. Acad. Emerg. Med. 1998, 5:94-99. 5. Traff A.T.: Cyanoacrylate tissue adhesive. JAMA 1997, 277:1559-1560.
Nowa Pediatria 3/2000
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria