Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 4/2001, s. 16-20
Krystyna Sidor1, Andrea Horwath1, Maria Mrozińska-Powoniak1, Wiesław Mikołajczyk2
Dziecko nieprzytomne – retrospektywna analiza zaburzeń świadomości u dzieci przyjętych do Szpitala Klinicznego Nr 3 Akademii Medycznej w Warszawie w latach 1996-2000
Child with a sudden loss of consciousness – a retrospective analysis of altered levels of consciousness in children admitted to the Medical University Hospital No 3 in Warsaw between 1996-2000
1z I Katedry Pediatrii Akademii Medycznej w Warszawie
2z II Katedry Pediatrii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik Katedry: prof. dr hab. n. med. Lech Korniszewski
Streszczenie
The sudden loss of consciousness in a child is concerning both the patient and their parents. Between 15% and 50% of adolescents have at least one episode of syncope. Although most causes are benign, an adequate evaluation is required to exclude life-threatening disorders. This paper presents a retrospective analysis of altered levels of consciouness in children admitted to the Medical University Hospital No 3 in Warsaw between 1996 and 2000. Additionally the current diagnosis and treatment a child with syncope in the emergency ward are described.
Słowa kluczowe: syncope, acute encephalpathy, child.
Stan czuwania i zachowania zależy od ścisłej współpracy pomiędzy półkulami mózgu, które odpowiadają za funkcje poznawcze oraz układem siatkowatym, który zawiaduje mechanizmami wzbudzania (1). Zdolność do odbierania, rejestrowania i przetwarzania informacji oraz celowego reagowania na bodźce nazywamy świadomością. Przytomność jest pojęciem szerszym i obejmuje gotowość układu nerwowego do reagowania na bodźce czyli utrzymywanie stałego poziomu czuwania pozwalającego na selekcjonowanie i interpretowanie bodźców (1, 2).
Zaburzenia świadomości w psychiatrii dzieli się na zaburzenia ilościowe – dotyczące zawężenia pola świadomości tj. senność patologiczna, sen głęboki (pół-śpiączka), śpiączka i jakościowe – obejmujące przymglenie proste, zespół majaczeniowy, zespół pomroczny czy zespół splątaniowy (1). Jednak w praktyce klinicznej podział ten jest mało przydatny, ponieważ zaburzenia ilościowe i jakościowe najczęściej ze sobą współistnieją (2).
Utrata świadomości może mieć charakter całkowity i w zależności od czasu trwania dzielimy ją na: omdlenie (od kilkunastu sekund do kilku minut), lub śpiączkę (trwającą godziny a nawet dni). Może też przyjmować charakter stanów o ograniczonej świadomości takich jak: przymdlenie/senność lub odrętwienie. Śpiączkę poprzedza czasem osłupienie – stan, w którym reaktywność chorych na bodźce jest zmniejszona lub zniesiona lecz świadomość jest jeszcze w pełni zachowana (1). Cole wprowadza pojęcie ostrej encefalopatii dla określenia wszystkich stanów zaburzeń świadomości mieszczących się pomiędzy prawidłowym stanem czuwania zdrowego dziecka a śpiączką, niezależnie od tego czy są one wynikiem pierwotnie mózgowych czy pozamózgowych zaburzeń (3).
Materiał
Celem niniejszej pracy była retrospektywna analiza przyczyn stanów nieprzytomności i zaburzeń świadomości wśród dzieci przyjętych w latach 1996-2000 do Izby Przyjęć PSK Nr 3 w Warszawie. W tym okresie do IP trafiło łącznie 1075 dzieci (510 dziewcząt, 565 chłopców) w stanie głębokiej utraty świadomości, w przymgleniu lub po krótkotrwałej utracie przytomności – wszystkie dane zostały umieszczone w tabeli 1. Zaburzenia przytomności rozpatrywano w pięciu grupach wiekowych: I. noworodki, II. niemowlęta, III. dzieci pomiędzy 1 a 5 r.ż. (granica wiekowa uwarunkowana wyższą częstością drgawek gorączkowych w tej grupie wiekowej), IV. dzieci między 5 a 10 r.ż., oraz V. dzieci powyżej 10 r.ż.
Tabela 1. Przyczyny zaburzeń świadomości u dzieci przyjętych do Szpitala Klinicznego Nr 3 Akademii Medycznej w Warszawie w latach 1996-2000.
Rozpoznanie19961997199819992000Razem
Uraz23181415676
Bezdech64712635
Zachłyśnięcie6510161249
Drgawki9210610310097498
Guz rzekomy mózgu-1-1-2
Posocznica/Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych1/21/-1/1-/21/34/8
Wstrząs anafilaktyczny-1-1-2
Zapalenie mięśnia sercowego-111-3
Zaburzenia rytmu serca1---23
Wazowagalny mechanizm utraty przytomności/Omdlenia27/3219/2925/1914/2424/27109/131
Hipoglikemia---112
Zatrucie CO7415320
Zatrucia chemiczne2917231226107
Upojenie alkoholowe6573526
Razem2322112122072131075
Największą grupę dzieci z zaburzeniami przytomności stanowili pacjenci w trakcie lub bezpośrednio po napadzie drgawek – łącznie 498 (dziewcząt 230, chłopców 268). W tym drgawki gorączkowe proste obejmowały blisko 37% (182 dzieci), rozpoznana wcześniej padaczka około 39% (194 dzieci), pierwszy napad drgawek niesklasyfikowany jako drgawki gorączkowe proste – 24% (119 dzieci) (ryc. 1).
Ryc. 1. Drgawki u dzieci w różnych grupach wiekowych.
Następną dużą grupę stanowiły dzieci, u których doszło do utraty przytomności (109 przypadków) lub krótkotrwałego zamroczenia o charakterze omdlenia (131 przypadków) w wyniku nagłego ortostatycznego/wazowagalnego spadku ciśnienia tętniczego krwi. Przypadki te dotyczą w przeważającej części dzieci starszych – grupy powyżej 5-10 r.ż.
U 153 dzieci zaburzenia stanu przytomności wystąpiły w przebiegu różnego typu zatruć. Stan po zatruciu środkami chemicznymi obserwowano u 107 dzieci (64 dziewcząt, 43 chłopców). Dwadzieścioro dzieci było hospitalizowanych z powodu zatrucia tlenkiem węgla, u 4 (wszystkie> 10 r.ż.) stan nieprzytomności wywołany został spożyciem narkotyków (ryc. 2). Głębokie upojenie alkoholowe stwierdzono u 26 dzieci (wszystkie przypadki> 10 r.ż.) – 17 chłopców i 9 dziewcząt.
Ryc. 2. Zatrucia chemiczne i upojenie alkoholowe u dzieci w różnych grupach wiekowych.
Zatrucia chemiczne dotyczą zasadniczo dwóch grup wiekowych: dzieci poniżej 5 r.ż., oraz dzieci starszych powyżej 10 r.ż. W pierwszej grupie wiekowej są to z reguły zatrucia przypadkowe środkami chemicznymi i lekami dostępnymi w domu lub środowisku, w którym najczęściej przebywa dziecko. Druga grupa (dzieci starsze) to zatrucia świadome – głównie lekami (próby samobójcze), narkotykami i alkoholem.
U 1 noworodka i 1 starszego dziecka (powyżej 10 r.ż.) z rozpoznaną wcześniej cukrzycą – stwierdzono utratę przytomności w przebiegu hipoglikemii. U 8 niemowląt z zaburzeniami przytomności rozpoznano posocznicę (sepsis), w tym u 4 dalsze badania wykazały zajęcie ośrodkowego układu nerwowego. Ponadto, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych rozpoznano u czwórki starszych dzieci (wszystkie poniżej 5 r.ż.). U dwojga dzieci: dziewczynka 10 l., chłopiec 8 l. – utrata przytomności wystąpiła w przebiegu zespołu guza rzekomego mózgu. W sześciu kolejnych przypadkach (wszystkie dzieci powyżej 10 r.ż.) omdlenie było wynikiem zaburzeń kardiologicznych: u 3 – stwierdzono pierwotne zaburzenia rytmu serca, u następnej trójki – rozpoznano zapalenie mięśnia sercowego. Dwoje dzieci zostało przyjętych z utratą przytomności będącej wyrazem wstrząsu anafilaktycznego wikłającego przeprowadzoną wcześniej immunoterapię (odczulanie).
Do analizowanej grupy włączyliśmy także dzieci (głównie noworodki i niemowlęta) po napadzie bezdechu (35 przypadków) lub zachłyśnięciu (49 przypadków) przebiegającym z długotrwałym zsinieniem lub utratą przytomności (ryc. 3).
Ryc. 3. Bezdechy i stan po zachłyśnięciu u dzieci w różnych grupach wiekowych.
Dyskusja
Według różnych źródeł od 15% do 50% dzieci wśród dorastającej młodzieży przeżyło przynajmniej jedną krótkotrwałą utratę przytomności (3, 4, 5). Każdy taki epizod, choć w większości przypadków ma łagodny charakter i nie stanowi zagrożenia życia, budzi duży niepokój zarówno lekarza, jak i rodziców dziecka i wymaga szybkiego postępowania diagnostycznego mającego na celu wdrożenie właściwego postępowania leczniczego. Podstawą rozpoznania są dobrze zebrane wywiady i dokładnie przeprowadzone badanie przedmiotowe. Dają one możliwość ustalenia rozpoznania u 25-70% pacjentów, bez wykonywania dodatkowych badań diagnostycznych (2, 4, 6).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Bilikiewicz A.: Zaburzenia świadomości. [W:] Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycyny. Red. Bilikiewicz A., Strzyżewski, PZWL Warszawa 1992, 78-82. 2. Ignatowicz Ł.: Wybrane problemy psychiatryczne. [W:] Neurologia Dziecięca. Red. Michałowicz R., Jóźwiak S. Urban & Partner, Wrocław 2000, 353-356. 3. Cole G.F.: Acute encephalopathy of childhood [In:] Paediatric neurology, red. Brett: 667-698. 4. Prodinger R.J., Reisdorff E.J.: Syncope in children. Emergency Medicine Clinics of North America 1998, 16(3):617-626. 5. Kapoor W.N. et al.: Diagnostic and prognostic implications of recurrences in patients with syncope. Am. J. Med. 1987, 83:700-708. 6. Kapoor W.N. et al.: A prospective evaluation and follow-up of patients with syncope. N. Engl. J. Med. 1983, 309:197-204. 7. Narschi H.: The child who passes out. Pediatrics 2000, 21(11):163-165. 8. Heaven D.J., Sutton R.: Syncope. Critical Care Med. 2000, 28(4):116-120. 9. Sidor K.: Wybrane zagadnienia z neurologii dziecięcej. PZWL Warszawa 1997, 178-199. 10. Khongphatthyanayothin A. et al.: Effects of cisapride on QT interval in children. J. Pediatr. 1998, 133:151-156. 11. Salim M.A., Disessa T.G.: QT interval response to exercise in children with syncope. Am. J. Cardiol. 73:976-978. 12. Berman W.: Ocena EKG w pediatrii. Red. Prof. dr hab. M. Popczyńska-Marek. Wyd. MP, Kraków 1997, 39-58.
Nowa Pediatria 4/2001
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria