Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Fitoterapii 2/2014, s. 67-70
*Bogdan Kędzia, Elżbieta Hołderna-Kędzia, Agata Dutkowiak
Aktywność antybiotyczna krajowych miodów odmianowych
The antibiotic activity of polish monofloral honeys
Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich w Poznaniu
Dyrektor Instytutu: prof. dr hab. Grzegorz Spychalski
Summary
The results of conduced studies show the different antibiotic activity of monofloral honeys. The highest antibiotic activity have such honeys like: goldenrod honey, buckwheat honey, nectarous honeydew (the mean antibiotic activity adequately on level 31.8, 30.0 and 29.3 UA/g). Somewhat lower antibiotic activity show: linden honey, honeydew (mainly produced from coniferous dew) also heather honey. Their mean antibiotic activity is adequately 24.4; 23.5 and 23.4 UA/g. The relatively low antibiotic activity show such honeys like rape honey, multifloral honeys rother varietes of nectar honeys and acacia honey. The mean antibiotic activity is adequately 18.0; 16.5; 12.4 and 11.0 UA/g. The results of studies on antibiotic activity on level 18.6 UA/g) and others foreign honeys (mean antibiotic activity on level 1.2 UA/g).
Wprowadzenie
Badania nad aktywnością antybiotyczną krajowych miodów odmianowych trwają od dawna, przynosząc coraz to nowe dane na ten temat.
Pierwsze badania, przeprowadzone przez Rychlik i Doleżal (1) opierały się na metodzie seryjnych rozcieńczeń miodu w podłożu bakteriologicznym. Próbki miodu rozcieńczano 1:2 (50% roztwór), 1:4 (25%), 1:8 (12,5%), 1:16 (6,25%), 1:32 (3,12%) i 1:64 (1,56% roztwór), następnie dodawano do nich hodowlę szczepu Staphylococcus aureus 209P Oxford i po 18 godz. inkubacji w temp. 37°C ustalano najmniejsze stężenie miodu hamujące rozwój tego drobnoustroju (działanie bakteriostatyczne). Stężenia te określano jako tzw. wartości inhibinowe; dla miodu hamującego rozwój szczepu wzorcowego w stężeniu 50% – liczbą 0, w stężeniu 25% – liczbą 1, w stężeniu 12,5% – liczbą 2, w stężeniu 6,25% – liczbą 3, w stężeniu 3,12% – liczbą 4 i w stężeniu 1,56% – liczbą 5.
Wyniki przedstawione w tabeli 1 wskazują, że najsilniejszą aktywnością antybiotyczną odznaczały się miody ze spadzi jodłowej i świerkowej oraz miody nektarowo-spadziowe (wartości inhibinowe 5 i 4). Próbki miodu lipowego wykazywały średnią aktywność antybiotyczną (wartość inhibinowa 3). Natomiast pozostałe odmiany miodu, takie jak wrzosowy, rzepakowy, koniczynowy, akacjowy i mniszkowy, charakteryzowały się niską aktywnością antybiotyczną (wartości inhibinowe odpowiednio 1,5; 0,5 i 0).
Tabela 1. Aktywność antybiotyczna (inhibinowa) krajowych miodów odmianowych (wg 1).
Miody odmianoweWartość inhibinowa
Spadziowo-jodłowy
Spadziowo-świerkowy
Nektarowo-spadziowy
Lipowy
Wrzosowy
Rzepakowy
Koniczynowy
Akacjowy
Mniszkowy
5,0
5,0
4,0
3,0
1,5
1,5
0,5
0
0
Zupełnie inne wyniki otrzymały Szczęsna i Rybak-Chmielewska (2). Aktywność antybiotyczną wyrażono wartościami inhibinowymi w skali od 1 do 8. Rezultaty badań przedstawiono w tabeli 2. Wynika z nich, że wysoką aktywnością odznaczało się 6 miodów: gryczany, lipowy, wielokwiatowy letni, wrzosowy, nektarowo-spadziowy i spadziowy (średnie wartości inhibinowe w granicach 5,9-7,8). Zdecydowanie niską aktywnością antybiotyczną charakteryzowały się miody: wielokwiatowy wiosenny, akacjowy, z sadów i rzepakowy (średnie wartości inhibinowe w granicach 0,7-1,0).
Tabela 2. Aktywność antybiotyczna (inhibinowa) krajowych miodów odmianowych (wg 2).
Miody odmianoweWartość inhibinowa
Gryczany
Lipowy
Wielokwiatowy letni
Wrzosowy
Nektarowo-spadziowy
Spadziowy
Wielokwiatowy wiosenny
Akacjowy
Z sadów
Rzepakowy
7,8
7,4
6,8
6,2
6,0
5,9
1,0
0,9
0,8
0,7
Jeszcze inne dane uzyskano w ramach własnych badań (3), w których także oparto się na wartościach inhibinowych, a metodyka badań była podobna jak w przypadku prezentowanych uprzednio prac (1 i 2). Z rezultatów badań zamieszczonych w tabeli 3 wynika, że najwyższą aktywnością antybiotyczną odznaczały się miody: nawłociowy, ze spadzi iglastej, wrzosowy i gryczany (średnie wartości inhibinowe wynosiły odpowiednio: 3,61; 3,39; 3,33 i 3,10). Nieco niższą aktywność antybiotyczną (średnie wartości inhibinowe w granicach 2,75-2,83) stwierdzono w przypadku próbek miodu akacjowego, lipowego i innych odmian miodów nektarowych. Najniższą aktywność antybiotyczną stwierdzono w przypadku próbek miodu wielokwiatowego.
Tabela 3. Aktywność antybiotyczna (inhibinowa) krajowych miodów odmianowych (wg 3).
Miody odmianoweLiczba próbŚrednia wartość inhibinowa
Nawłociowy
Ze spadzi iglastej
Wrzosowy
Gryczany
Akacjowy
Lipowy
Nektarowe – inne odmiany*
Wielokwiatowy
4
14
10
19
6
20
6
38
3,61
3,39
3,33
3,10
2,83
2,78
2,75
1,84
*Rzepakowy, mniszkowy, nostrzykowy, malinowy
Na podstawie przedstawionych powyżej danych trudno jest wskazać, które miody odmianowe charakteryzują się wysoką, a które niską aktywnością antybiotyczną. W wielu przypadkach informacje te są ze sobą sprzeczne. Prawdopodobnie przyczyną jest niewielka liczba prób miodów pozyskanych w jednym sezonie pszczelarskim oraz zawężenie prób miodów do niewielkiej liczby producentów.
Cel pracy
Celem niniejszych badań było uwzględnienie stosunkowo dużej liczby prób miodów odmianowych pozyskiwanych na przestrzeni wielu lat i pochodzących od dużej liczby producentów. Warunki te miałyby zmniejszyć do minimum mankamenty dotychczasowych badań nad aktywnością antybiotyczną krajowych miodów odmianowych. Poza tym postanowiono porównać aktywność antybiotyczną miodów krajowych z aktywnością standardowego, nowozelandzkiego miodu manuka oraz innymi zagranicznymi miodami nektarowymi.
Materiał i metody
Próbki miodu
Badaniami objęto 485 próbek miodów odmianowych, w tym 378 próbek krajowych miodów odmianowych i 107 (kontrolnych) próbek miodów odmianowych.
Wśród miodów krajowych w badaniach uwzględniono: 19 próbek miodu nawłociowego, 48 próbek miodu gryczanego, 15 próbek miodu nektarowo-spadziowego, 48 próbek miodu lipowego, 37 próbek miodu spadziowego (głównie ze spadzi iglastej), 39 próbek miodu wrzosowego, 11 próbek miodu rzepakowego, 116 próbek miodu wielokwiatowego, 29 próbek miodu akacjowego i 16 próbek innych miodów nektarowych. Próbki miodów pochodziły od 16 dużych producentów miodów w kraju, jak i od 112 indywidualnych pszczelarzy.
W badaniach uwzględniono także, w celach porównawczych, 77 próbek miodu manuka pochodzącego od różnych producentów z terenu Nowej Zelandii (o zróżnicowanej aktywności antybiotycznej, od UMF o nieoznaczonej aktywności do UMF 20+) oraz 30 próbek innych miodów nektarowych pochodzących z 18 państw na całym świecie.
Badania prowadzono na przestrzeni 15 lat (od 1999 do 2014 roku).
Przeprowadzenie badań

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Rychlik M, Doleżal M. Właściwości inhibinowe niektórych miodów polskich. Pszczeln Zesz Nauk 1961; (5):53-64. 2. Szczęsna T, Rybak-Chmielewska H. Antybakteryjne właściwości miodu. W: Uzupełniające zagadnienia jakości miodu (red. H. Rybak-Chmielewska i wsp.). Wyd Inst Sadown Kwiac Oddz Pszczeln, Puławy 1997; 17-22. 3. Hołderna-Kędzia E, Kędzia B. Badania nad aktywnością antybiotyczną i działaniem przeciwutleniającym miodu. XLII Nauk Konf Pszczel, Puławy 2005; 144-6. 4. Hołderna-Kędzia E, Ostrowski-Meissner H, Kędzia B. Ocena aktywności antybiotycznej nowozelandzkiego miodu manuka metodą rozcieńczeń seryjnych w podłożu płynnym. Post Fitoter 2008; (2):70-5.
otrzymano: 2014-04-03
zaakceptowano do druku: 2014-04-14

Adres do korespondencji:
*prof. dr hab. Bogdan Kędzia
Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich
ul. Libelta 27, 61-707 Poznań
tel.: +48 (61) 665-95-50, fax: (61) 665-95-51
e-mail: bogdan.kedzia@iwnirz.pl

Postępy Fitoterapii 2/2014
Strona internetowa czasopisma Postępy Fitoterapii