Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Fitoterapii 2/2014, s. 104-109
*Małgorzata Kania, Justyna Baraniak, Anna Grys
Ziołolecznictwo i zalecenia żywieniowe według św. Hildegardy z Bingen. Cz. II**
St. Hildegard of Bingen – phytotherapy and dietary recommendations. Part 2
Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich w Poznaniu
Dyrektor Instytutu: prof. dr hab. Grzegorz Spychalski
Summary
St. Hildegard of Bingen (1098-1179) was a most remarkable woman, visionary, poet, composer, naturalist, scientist, herbalist and theologian and also one of the greatest figures of the 12th century. She wrote theological, botanical and medicinal texts. Additionally, she wrote two books on medicine and herbal cures. The longest and most comprehensive section of “Physica” contains information concerning the medicinal uses and harvesting of more than 200 herbs and other plants. “Causae et Curae” catalogs a lot of diseases according to causes, symptoms, and treatments. St. Hildegard lists more than 300 plants here, emphasizing medical and physiological theory as well as herbal treatments and also described the natural properties of hundreds of plant substances. She is well known as a author of texts concerning practical application of tinctures, herbs, and precious stones. In this part of article we describe the most important spices - cumin (Carum carvi L.), mint (Mentha piperita L.), wild thyme (Thymus serpyllum L.), garden thyme (Thymus vulgaris L.) and fennel (Foeniculum vulgare Mill.) and their biological activity according to St. Hildegard. Plants mentioned above are well known as herbs useful for digestive problems, stomach pain, indigestion and also as a drug used to relieve or prevent spasms.
Wstęp
Św. Hildegarda polecała przyprawy do stosowania, w charakterze dodatku do potraw lub w mieszankach leczniczych. Obecnie wiemy, że większość surowców roślinnych, zaliczanych do przypraw zawiera substancje chemiczne działające farmakologicznie. Za czasów św. Hildegardy nie był znany skład chemiczny roślin przyprawowych, ale wiedziano, że niektóre wpływają korzystnie na organizm człowieka w przypadku konkretnych chorób. Na przykład w dolegliwościach bólowych zębów zalecano płukać jamę ustną szałwią lub miętą, a do tłustych posiłków dodawać tymianek, macierzankę lub majeranek. Na wzdęcia i inne dolegliwości gastryczne podawano koper włoski, kminek i miętę. Średniowieczna kuchnia obfitowała w potrawy bogato przyprawiane ziołami, ponieważ sól w tych czasach była towarem dość drogim. W artykule opisano kilka wybranych roślin zielarskich, polecanych przez św. Hildegardę.
Koper włoski
Według św. Hildegardy „koper włoski nie szkodzi żadnemu człowiekowi jedzony na surowo. W każdej postaci spożyty uszczęśliwi człowieka, nada on skórze ładnego koloru i przyjemnego zapachu, wspomaga też trawienie” (1).
Foeniculum officinale Miller (syn. F. vulgare, F. capillaceum), koper włoski, zwany także fenkułem włoskim jest dwuletnią rośliną zielną należącą do rodziny Selerowatych (Apiaceae). Roślina ta pochodzi z obszarów śródziemnomorskich i jest uprawiana w wielu krajach Azji i Europy, także w Polsce. Występuje w kilku odmianach, różniących się morfologią owoców i składem chemicznym. W lecznictwie stosowane są owoce kopru włoskiego (Foeniculi fructus) oraz olejek koprowy (Foeniculi aether oleum).
Dojrzałe owoce zbiera się we wrześniu; zawierają one około 2-6% olejku eterycznego, flawonoidy (pochodne kwercetyny i kemferolu), stigmasterol, olej tłusty, białko i cukry (2). Zawartość estragolu w Foeniculum vulgare Miller według Final position paper on the use of herbal medicinal products containing estragole (3) została przyjęta na poziomie: owoce – 70-4018 ppm, olejek – 0,8->80%. Olejek koprowy składa się głównie z anetolu (20-90%) i fenchonu (10-30%) oraz trans-anetolu, kamfenu, p-cymenu, myrcenu, α- i β-felandrenu, γ-terpinenu, pinenu oraz estragolu.
Owoce kopru używane są także do wyrobu miodu koprowego. Odmiana kopru włoskiego beta-dulce jest wysoko cenioną przyprawą i jarzyną. Olejek z kopru włoskiego działa rozkurczająco na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego oraz sekretolitycznie w obrębie dróg oddechowych (zwiększa objętość wydzieliny oskrzelowej i zmniejsza jej gęstość). Wykazuje także działanie przeciwdrobnoustrojowe, np. hamuje rozwój grzybów. W lecznictwie olejek stosowany jest w zaburzeniach trawienia, stanach skurczowych żołądka i jelit, we wzdęciach jako lek wiatropędny, w nieżytach górnych dróg oddechowych. W przemyśle spożywczym olejek koprowy jest używany do aromatyzowania wyrobów cukierniczych i wódek, stosowany jest także w przemyśle kosmetycznym. Preparaty z korzenia kopru włoskiego stosowano do leczenia trudno gojących się ran, a ziele i owoc uważano w medycynie ludowej za afrodyzjak. Surowce otrzymywane z tej rośliny były stosowane już w starożytnym Egipcie, Rzymie oraz Azji. Ziele i owoce stosowano jako lek zwiększający laktację, w dolegliwościach przewodu pokarmowego, w nieregularnym miesiączkowaniu, w chorobach nerek i pęcherza moczowego (4).
Foeniculi fructus jest stosowany w leczeniu zaburzeń żołądkowo-jelitowych, w celu pobudzenia czynności układu trawiennego, w refluksie treści żołądka, leczeniu bolesnych objawów dyspepsji oraz wykazuje działanie wiatropędne. Pomocniczo stosuje się go w leczeniu chorób układu moczowego oraz jako środek wykrztuśny. Często dodawany jest do preparatów przeczyszczających w celu złagodzenia skurczów jelit. W pediatrii stosuje się go w leczeniu kolki jelitowej (herbatki, drażetki, syropy, soki, często w połączeniu z innymi olejkami, np. anyżowym) (5). Odwar stosowany jest zewnętrznie do przemywania oczu (6). Istnieją doniesienia o wykorzystaniu kopru włoskiego w celu pobudzenia laktacji, przyspieszenia menstruacji, łagodzenia symptomów klimakterium, podniesienia libido, a nawet jako ułatwiającego poród (7), jednak brakuje doniesień z piśmiennictwa, które potwierdziłyby to działanie.
Niektóre badania sugerują działanie przeciwbakteryjne kopru włoskiego wobec szczepów Escherichia coli, Bacillus megaterium, Staphylococcus aureus (8), E. coli 0157:H7, Listeria monocytogenes (9) oraz Helicobacter pylori (10).
Badania in vitro sugerują działanie przeciwskurczowe olejku koprowego, który powodował redukcję intensywności indukowanego oksytocyną skurczu izolowanej macicy szczura (11). Olejek koprowy zwiększa wydzielanie żółci, co udowodniły badania na modelu zwierzęcym (12). Liczne prace sugerują korzystne działanie związków czynnych nasion kopru w dolegliwościach przewodu pokarmowego, którym mogą towarzyszyć zaburzenie trawienne oraz odczuwanie dyskomfortu przewodu pokarmowego. Niektóre doświadczenia sugerują działanie ochronne wodnego ekstraktu z kopru włoskiego na ścianki żołądka podrażnione etanolem (tab. 1) (13).
Tabela 1. Efekt działania wodnego ekstraktu z Foeniculum vulgare (FVE) oraz fomotydyny na uszkodzoną błonę śluzową żołądka szczura (13).
Grupa zwierząt
(n = 7)
Współczynnik owrzodzenia
(UI, %) (średnia ± SD)
Efekt hamowania
(%)
Kontrola (etanol)13,15 ± 4,08
75 mg/kg FVE + etanol8,18 ± 2,6637,8
150 mg/kg FVE + etanol9,48 ± 3,7827,9
300 mg/kg + etanol4,18 ± 2,81*68,2
20 mg/kg famotydyny + etanol8,68 ± 2,63**34
(*P < 0,05; **P < 0,001, wobec etanolu)
Koper włoski zawiera duże ilości związków fenolowych redukujących reaktywne formy tlenu (14). Na podstawie otrzymanych wyników wyciągnięto wniosek, że metanolowy ekstrakt z owoców kopru włoskiego może zmniejszać ryzyko chorób przebiegających z procesem zapalnym. Wykazano także, że olejek eteryczny z kopru włoskiego wykazuje aktywność hepatoochronną (15). Niektórzy badacze udowadniają moczopędne działanie ekstraktów z owoców kopru, nie związane z ekskrecją jonów sodu i potasu (12). Ekstrakty z kopru włoskiego mogą także redukować ciśnienie tętnicze krwi, co udowodniły badania Ghani i Amin (16). Wyniki badań sugerują, że efekt hipotensyjny nie jest wynikiem wpływu na układy cholinergiczny, serotoninergiczny i autonomiczny lub na receptory adrenergiczne, ale może być związany z histaminą.
Przegląd piśmiennictwa naukowego sugeruje możliwość działania kopru włoskiego na aktywność estrogenową, ale wyniki nie są statystycznie istotne. Mechanizm takiego działania związków czynnych nie jest udowodniony i stanowi ciągle obiekt badań (17, 18).
Mięta
Mięta pieprzowa (Mentha piperita L.) jest rośliną przyprawową i leczniczą, należącą do rodziny Lamiaceae (Labiateae). Pochodzi ona z regionu śródziemnomorskiego i obecnie jest uprawiana w całej Europie, Ameryce Północnej, Azji i Afryce. Oprócz Mentha piperita znane są również Mentha spicata, Mentha aquatica, Mentha rotundifolia.
Mięta jest jedną z najstarszych roślin leczniczych i przyprawowych. Walory smakowe i zapachowe tej rośliny doceniano już w starożytności. W Egipcie miętę (wymieniona w papirusie Ebersa) używano do balsamowania zwłok. Pliniusz Starszy zalecał napar z mięty jako środek łagodzący migrenę oraz otwierający umysł, dlatego jego uczniowie nosili wianki z mięty. Homer opisywał, iż przed wizytą gości nacierano stoły miętą. W okresie Średniowiecza wykorzystywano miętę przede wszystkim wg zaleceń Awicenny, a benedyktyni uważali, że spożycie herbaty miętowej poprawia barwę głosu. Św. Hildegarda zalecała jej stosowanie w leczeniu zaburzeń trawiennych, w dolegliwościach wątroby i woreczka żółciowego, w artretyzmie, w zapaleniu pęcherza, a podczas przeziębienia w wydalaniu kwasu moczowego (1).
W medycynie tradycyjnej liście mięty pieprzowej (Menthae piperite folium) oraz olejek miętowy (Menthae piperite aetheroleum) stosowano w bólach żołądka, zaburzeniach trawienia, jak nudności, niestrawność, a także w kolkach jelitowych.
Obecnie liść mięty stosowany jest wewnętrznie w postaci herbaty, nalewki, olejku i wyciągu (19) w terapii takich chorób, jak skurcze górnego odcinka przewodu pokarmowego i dróg żółciowych, w niestrawności z zaburzeniami wydzielania soków trawiennych, żółci i nieżycie żołądka, we wzdęciach oraz w syndromie drażliwego jelita (IBS – irritable bowel syndrom), a także w nieżytach górnych dróg oddechowych i stanach zapalnych błony śluzowej jamy ustnej (19).
Liść mięty znajduje również zastosowanie zewnętrzne (19), w postaci nacierań oraz mazideł, w podrażnieniach, świądzie skóry, ospie wietrznej, a także w migrenowych bólach głowy. W badaniach klinicznych wykazano, że związki biologicznie aktywne surowca mają również punkt uchwytu w naczyniach żylnych. Wobec czego surowiec działa jako wazodilatator relaksujący układ naczyniowy, a także wpływa na modulację układu immunologicznego, działa przeciwwirusowo, przeciwbakteryjnie i przeciwgrzybiczo. Wykazano również inny punkt uchwytu związków biologicznie aktywnych surowca w tkance mięśniowej i błonie śluzowej, przez co znajduje on zastosowanie jako środek miejscowo znieczulający oraz miejscowo chłodzący.
W skład chemiczny Mentha piperita folium wchodzi olejek eteryczny, w którym zidentyfikowano ponad 100 związków chemicznych (19). Główne składniki olejku to mentol, menton, neomentol, izomenton, octan mentylu, mentofuran oraz cyneol, α-pinen, β-pinen i limonen. Poza monoterpenami znaleziono niewielkie ilości seskwiterpenów, a wśród nich głównie wiridoflorol. Ponadto w liściach mięty występują flawonoidy (glikozydy apigeniny, diosmetyny i luteoliny, mentozyd, rutyna i hesperydyna, gardenina D), kwasy fenolowe (kofeinowy, chlorogenowy, rozmarynowy i pseudotanina), triterpeny (α-amaryna, kwas ursolowy, sitosterol) oraz karotenoidy, cholina, betaina i związki mineralne (19).
Ekstrakty z liści Menthae piperitae wykazują w badaniach in vitro działanie przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe. Liście mięty w stężeniu 0,1-2,0% (w/v) hamują wzrost Salmonella typhimurium, Staphylococcus aureus, Vibrio parahaemolyticus. Wodne wyciągi z liści mięty hamują aktywność następujących wirusów: opryszczki pospolitej (HSV), Semliki Forest i Zachodniego Nilu (20).
Liczne badania na zwierzętach udowodniły, że spożywanie mięty może zmniejszać skurcze mięśni dwunastnicy, jelita czczego i okrężnicy (20). Za działanie przeciwskurczowe odpowiedzialne są flawonoidy oraz związki zawarte w olejku miętowym.
Ponadto flawonoidy, a także kwasy fenolowe, pobudzają wydzielanie żółci oraz syntezę kwasów żółciowych, co wykazano w badaniach na zwierzętach (20). Jednakże za główny aktywny składnik mięty pieprzowej, który działa na przewód pokarmowy, uważany jest mentol. Wpływa on na transport błonowy jonów wapnia w miocytach gładkich oraz powoduje zależny od dawki efekt wiatropędny i rozkurczowy.
Macierzanka piaskowa i tymianek
Macierzanka piaskowa (Thymus serpyllum L.), cząber leśny, tymianek wąskolistny; jej inne nazwy to: macierzyduszka, maciorka, maczerza, duszka, cząber, cąber, czebryk, czembrzyk, dzięcielina, dzięcielnica, szmer, szemrzyk, tymian. Nazwa macierzanki piaskowej – serpyllum pochodzi od słowa herpyllas, co oznacza „płożący się”. W Polsce, nazwa rośliny kojarzy się ze słowem matka, być może za sprawą legendy, która głosi, że w ziele to została zamieniona matka po śmierci swojego dziecka, dlatego macierzanka jest często sadzona na grobach dzieci.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2014-03-06
zaakceptowano do druku: 2014-03-14

Adres do korespondencji:
*dr inż. Małgorzata Kania
Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich
ul. Libelta 27, 61-707 Poznań
tel.: +48 (61) 665-95-50
e-mail: malgorzata.kania@iwnirz.pl

Postępy Fitoterapii 2/2014
Strona internetowa czasopisma Postępy Fitoterapii