Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Stomatologia 3/2018, s. 116-120 | DOI: 10.25121/NS.2018.23.3.116
*Magda Sobczyk, Tomasz Godlewski
The possibility of application of endocrowns in prosthetic treatment
Możliwości zastosowania endokoron w leczeniu protetycznym
Faculty of Prosthodontics, Medical University of Warsaw
Head of Faculty: Professor Elżbieta Mierzwińska-Nastalska, MD, PhD
Zęby po leczeniu endodontycznym ulegają osłabieniu i są bardziej narażone na wystąpienie powikłań. Odbudowa protetyczna powinna więc wzmocnić pozostałe struktury oraz zapewnić długoterminowość przeprowadzonego leczenia. Endokorona jest rodzajem monolitycznego uzupełnienia wykorzystującego siłę wiązania adhezyjnego oraz mechaniczną retencję. Wskazaniem do leczenia z zastosowaniem endokoron jest najczęściej odbudowa zębów trzonowych z martwą miazgą. Dyskusyjne jest, czy zęby przedtrzonowe w związku ze swoją budową powinny być odbudowywane bez wykorzystania wkładu. Endokorona jest uzupełnieniem stosowanym również w odbudowie zębów z niskimi koronami oraz zębów z krótkimi korzeniami i zobliterowanymi kanałami. Do najczęściej wymienianych zalet zaliczyć należy prostą procedurę oraz krótki czas wykonania w porównaniu do odbudowy klasycznej, niższe koszty, zadowalającą estetykę, redukcję naprężeń, oszczędne opracowanie tkanek czy mniejszą liczbę powikłań. Głównymi wadami z kolei są możliwość odcementowania oraz złamania zęba. Najczęściej wykorzystywanymi materiałami w wykonawstwie endokoron są kompozyt i ceramika szklana. W świetle wyżej wymienionych zalet, potwierdzonych badaniami klinicznymi, endokorona wydaje się być dobrą alternatywą dla klasycznej odbudowy zębów po leczeniu endodontycznym za pomocą wkładów koronowo-korzeniowych i koron.
After root canal treatment, teeth are weakened and more prone to failure. Prosthetic reconstruction of these teeth should strengthen the remaining structure and ensure the long-term effect of the treatment. An endocrown is a monolithic restoration, which use adhesion and mechanical retention. Most often, it is used during the reconstruction of the non-vital molars. It is debatable whether the premolars due to its structure should be rebuilt without the use of post. An endocrown is also used in reconstruction of teeth with low crowns and with short, obliterated root canals. The main advantages of it are a simple procedure, shorter treatment protocol compared to the classic reconstruction, lower costs, satisfactory aesthetics, reduction of stress, minimal invasive preparation or a smaller number of complications. Most frequently mentioned drawbacks are the possibility of fracture of the tooth and debonding of reconstruction. Most commonly used materials in performing endocrowns are composite and glass ceramics. According to the advantages and clinical trials, endocrowns seem to be a good alternative to the classic restorations after endodontic treatment using posts and crowns.
Teeth deprived of vital pulp and the possibility of restoration are a source of various research and a subject of numerous articles. In their practice, clinicians have often confirmed that a tooth after root canal treatment is less durable and more prone to fracture than a non-treated tooth. Thus, an optimal solution which protects other tissues from possible complications is looked for. Reasons for the deterioration of mechanical properties of tooth after canal treatment are connected inter alia with weakening of other structures as a result of loss of tooth hard tissues (1). Loss of two marginal ridges during cavity preparation leads to the reduction of tooth durability by 63% yet performance of only an endodontic access in a healthy and non-treated tooth results in its weakening by only 5% (2). Protection and maintenance of hard tissues at least 1 cm above the neck of a tooth – a so called ferrule effect which boosts tooth’s resistance to fracture – is also crucial (3). Furthermore, physical changes in dentine connected with its dehydration contribute to tooth fracture – dehydrated dentine becomes fragile due to a loss of 14% of its original durability and prioreception, which results in the lack of control over generated strengths (1, 2). Therefore, a proper restoration of a tooth after canal treatment conditions a further therapeutical effect. When choosing a type of tooth restoration, it is important to consider the following factors: an amount of the remaining tooth structures, location of a tooth in a dental arch, generated occlusive forces and an aesthetic aspect (4, 5). Until recently, a method of choice was restoration with posts and crowns (6). It was only when adhesive techniques were introduced that a bonding strength (microretention) could be applied without a necessity to provide mechanical retention for further restoration (macroretention) (7, 8). It is in accordance with a modern concept of a minimally invasive technique which is targeted at the lowest interference with a tooth structure and maintenance of a maximal amount of other tissues (9). Neumann created a classification of dental cavities treated endodontically and a therapeutical concept (10). Having taken this scheme into account, a clinical situation in which performance of an endocrown or a post should be considered are cavities in which one tooth wall or none of them are preserved. An endocrown is a monolithic and adhesively bonded restoration (11). It is owing to the possibility of microretention that an endocrown became an alternative in prosthetic treatment of teeth after canal treatment. It allows for tooth reconstruction without application of a post (12).
Preparation technique
First of all, height of an occlusive surface of a minimum 2 mm must be reduced in order to obtain an optimal amount of space for an endocrown. Tooth walls thinner than 2 mm should be reduced. A preparation ridge ought to be located supragingivally. In some clinical situations, it is possible to place a preparation ridge subgingially, however, inclination between supragingival and subgingival preparation may not exceed 60°. A tooth chamber should be prepared in such a manner that eliminated all arches and a depth of the chamber ought to be at least 3 mm. Additional retention may be provided by removal of gutta-percha from a canal at the depth of maximum 2 mm. Such prepared tooth ought to be polished with a fine-grain bur (11). Despite guidelines on tooth preparation, literature provides cases when teeth, which did not follow these criteria, were successfully reconstructed with endocrowns. In their article, Biacchi et al. present the first case of a first mandibular molar with a significant loss of tooth structures, a fractured buccal wall, wide yet not sufficiently deep chamber and a preserved lingual wall. Although a preparation ridge did not cover enamel in its whole range, the tooth was reconstructed with an endocrown made of ceramics strengthened with leucite. After 3 years, the case was still airtight and periodontium – healthy (7). Whilst planning medical treatment, it is important to consider the guidelines. Yet, as shown above, in some cases not all criteria must be met in order to disqualify a tooth. Clinician’s experience is crucial in the selection of a procedure.
Endocrowns have been the most widely used in non-vital molars. According to numerous authors, among all groups of teeth, it is molars that provide the best conditions for the sustenance of such a restoration (11-14). Anatomy of these teeth also allows for mechanical retention by anchoring in a pulp chamber owing to its size and root canals orifices (13). Moreover, due to molars width, strength arms applied onto cusps are higher than in narrower pre-molars. As a result, prying forces are lighter in case of morals (14).
Lin et al. assessed the risk of failure in reconstruction of pre-molars after canal treatment with endocrowns and crowns. According to the results, a risk of failure is similar in both cases. Thus, it may be assumed that in proper occlusion conditions, an endocrown may be applied in the restoration of pre-molars (8). However, these teeth have got a smaller area of adhesive bonding and a higher crown, which is unfavourable for their mechanical properties (12, 13). Furthermore, an operating force is larger, as it was already mentioned. Pre-molars may also be influenced by additional strengths in case of group function, which must be taken into consideration when planning treatment (5). According to most of the authors, pre-molars should be provided with restoration in order to minimise the risk of possible complications (5, 13). However, no clear agreement has been reached in this subject. An endocrown is also an alternative – and even a method of choice – in reconstruction of teeth with low crowns (where there is no place for classic reconstruction with a post and a crown) and for teeth with short roots and obliterated canals, where no restoration can be done (7).
Presented guidelines for preparation and mechanisms of retention – no possibility to apply an adhesive bonding, depth of chamber smaller than 3 mm, walls of teeth of less than 2 mm perimeter – are contraindications to the application of an endocrown. Additionally, if factors that depict occlusal overload or parafunctions are found during examination, it is necessary to restore a tooth with a post supplement (15).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1


  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2


  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3


  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
1. Gulabivala K, Ng Y-L: Endodontics. The restorative-endo interface. Elsevier, China 2014: 334-360.
2. Żarow M, D’Arcangelo C, Filippe LA et al.: Endoprotetyka. Przewodnik dla praktyki. Wydawnictwo Kwintesencja, Warszawa 2013: 2-27.
3. Sorensen JA, Engelman MJ: Ferrule design and fracture resistance of endodontically treated teeth. J Prosthet Dent 1990; 63: 529-536.
4. Ploumaki A, Bilkhair A, Tuna T et al.: Success rate of prosthetic restorations on endodontically treated teeth: a systematic review after 6 years. J Oral Rehabil 2013; 40: 618-630.
5. Rumińska M, Zarzecka J: Współczesne metody odbudowy protetycznej zębów leczonych kanałowo – przegląd piśmiennictwa. Implantoprotetyka 2007; 7(3): 33-36.
6. Salehrabi R, Rotstein I: Endodontic treatment outcomes in a large patient population in the USA: an epidemiological study. J Endod 2004; 30: 846-850.
7. Biacchi GR, Mello B, Basting RT: The Endocrown: An alternative approach for restoring extensively damaged molars. J Eesthet Restor Dent 2013; 25(6): 383-390.
8. Lin Ch-L, Chang Y-H, Chang Ch-Y et al.: Finite element and Weibull analyses to estimate failure risks in the ceramic endocrown and classical crown for endodontically treated maxillary premolar. Eur J Oral Sci 2010; 118: 87-93.
9. Hasan I, Frentzen M, Utz K-H et al.: Finite element analysis of adhesive endo-crowns of molars at different height levels buccally applied load. J Dent Biomech 2012; 3: 1758736012455421.
10. Neumann M: Kiedy wskazane są wkłady koronowo-korzeniowe – klasyfikacja i koncepcja terapeutyczna. Quintessence Lek Stom 2003; 6: 327-334.
11. Fages M, Bennasar B: The endocrown: A different type of All-Ceramic reconstruction for molars. J Can Dent Assoc 2013; 79: d140.
12. Biacchi GR, Basting RT: Comparison of fracture strength of endocrowns and glass fiber post-retained conventional crowns. Oper Dent 2012; 37(2): 130-136.
13. Żarow M, Steinder J: Strategie odbudowy zębów bocznych po leczeniu endodontycznym na podstawie przypadku klinicznego. Annales Academiae Medicae Stetinensis Roczniki Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie 2009; 55(2): 53-58.
14. Dejak B: Analiza metodą elementów skończonych wytężenia i zespolenia z tkankami ceramicznych endokoron w zębach trzonowych. Protet Stomatol 2008; LVIII(3): 151-161.
15. Roopak BC, Mohan TN, Shamina P et al.: Restoration of endodontically treated molars using All Ceramic Endocrowns. Hindawi Publishing Corporation 2013; ID 210763.
16. Dietsch D, Duc O, Kreji I, Sadan A: Biomechanical considerations for the restoration of endodonticaly treated teeth: a systematic review of the literature, part II (evaluation of fatigue behavior, interfaces and in vivo studies). Quintessence Int 2008; 39(2): 117-126.
17. Konarska-Matysiak D, Dejak B: Porównanie odporności na złamanie zębów odbudowanych endokoronami i wkładami koronowo-korzeniowymi kompozytowymi wzmacnianymi włóknami szklanymi – badanie in vitro. Protet Stomatol 2015; LXV(6): 509-517.
18. Mehl A, Kunzelmann K, Folwaczny M, Hickel R: Stabilization effects of CAD/CAM ceramic restorations in extended MOD cavities. J Adhes Dent 2004; 6(3): 239-245.
19. Frankenberger R: Technika adhezyjna 2008, czyli ,,cena za oszczędność czasu”. Magazyn Stimatologii Estetycznej 2008; 3(4): 55-70.
20. Hamdy A: Effect of full coverage, endocrowns, onlays, inlays restorations on fracture resistance of endodontically treated molars. J Dent Oral Health 2015; 23: 1-5.
21. Chen B, Ma Y, Wu K et al.: Influence of various materials on biomechanical behavior of endocrown-restored, endodontically-treated mandibular first molar: a 3D-Finite Element Analysis. J Wuhan Univ Technol Mat Sci Edit 2015; 30(3): 643-648.
22. Sevimli G, Cengiz S, Oruc S: Endocrowns: Review. J Istanbul Univ Fac Dent 2015; 49(2): 57-63.
23. Majewski S, Pryliński M: Materiały i technologie współczesnej protetyki stomatologicznej. Wydawnictwo Czelej, Lublin 2013: 95-103.
24. Jańczuk Z: Stomatologia zachowawcza zarys kliniczny. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007: 55-93.
25. Rocca GT, Krejci I: Crown and post-free adhesive restorations for endodontically treated posterior teeth: from direct composite to endocrown. Eur J Esthet Dent 2013; 8(2): 156-179.
26. Da Fonte Porte Carreiro A, Dos Santos Cruz CA, Vergani CE: Hardness and compressive strength of indirect composite resins: effects of immersion in distilled water. J Oral Rehabil 2004; 31: 1085-1089.
27. Dejak B: Porównanie ceramicznych i kompozytowych wkładów koronowych w oparciu o metodę elementów skończonych. Protet Stomatol 2008; LVIII(1): 40-48.
28. Dejak B: Ceramiczne wkłady i nakłady koronowe – przegląd piśmiennictwa. Stomatologia Współczesna 2006; 13(3): 24-29.
29. Vaselinović V, Todorović A, Lisjak D, Lazić V: Restoring endodontically treated teeth with all-ceramic endo-crowns – case report. Serbian Dental J 2008; 55: 54-64.
30. Guess PC, Vagkopoulou T, Zhang Y et al.: Marginal and internal fit of heat pressed versus CAD/CAM fabricated all-ceramic onlays after exposure to thermo-mechanical fatigue. J Dent 2014; 42: 199-209.
31. El-Damanhoury HM, Haj-Ali RN, Platt JA: Fracture resistance and microleakage of endocrowns utilizing three CAD-CAM blocks. Oper Dent 2015, 40(2): 201-210.
otrzymano: 2018-07-16
zaakceptowano do druku: 2018-07-27

Adres do korespondencji:
*Magda Sobczyk
Katedra Protetyki Stomatologicznej Warszawski Uniwersytet Medyczny
ul. Nowogrodzka 59, paw. XI A, 02-006 Warszawa
tel.: +48 (22) 502-18-86

Nowa Stomatologia 3/2018
Strona internetowa czasopisma Nowa Stomatologia