Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Fitoterapii 4/2001, s. 34-40
Jerzy Lutomski
Konferencja Phytopharmaka VII
W dniach 12-13 października 2001 r. zorganizowano w Berlinie kolejną konferencję PHYTOPHARMAKA VII. Jej organizatorem były dwa towarzystwa naukowe: Gessellsschaft für Phytotherapie i Deutsche Gessellschaft für Klinische Pharmacologie und Therapie. Uczestniczyło w niej nieco ponad 100 osób.
Podstawę wymiany poglądów stanowiły referowane wyniki badań chemicznych i klinicznych. Dotyczyły one pięciu bloków tematycznych:
1. Studia terapeutyczne w chorobach dróg oddechowych (6 referatów dot. m.in. skuteczności wyciągów z korzenia pelargonii, z liści bluszczu).
2. Studia terapeutyczne w bólach artretycznych i reumatycznych (4 referaty m.in. o właściwościach wyciągów z pieprzowca, z korzenia czarciego pazura i z kory wierzby).
3. Studia terapeutyczne w chorobach serca i krążenia krwi (3 referaty na temat właściwości wyciągów z owoców głogu i preparatów czosnku).
4. Studia terapeutyczne z preparatami dziurawca (5 referatów).
5. Dalsze aktualne badania terapeutyczne (5 referatów m.in. na temat właściwości wyciągów z Vitex agnus castus i z korzenia dymnicy).
Ze względu na łatwość adaptacji szeregu referowanych wyników badań przez polskie laboratoria badawcze, niektóre z doniesień omówię w sposób szczegółowy w ramach poszczególnych bloków tematycznych.
Blok tematyczny nr 1
a) „Skuteczność wyciągu z Pelargonium sidoides (Eps) 7630 wobec placebo w przypadku ostrego zapalenia oskrzeli”
Autorzy: Golovatiouk A., Tschutschalin A.G.
Celem pracy było badanie skuteczności i tolerancji wyciągu z Pelargonium sidoides (Eps) 730, w porównaniu z placebo, u pacjentów z ostrym zapaleniem oskrzeli. W sumie w badaniach uczestniczyło 124 pacjentów (64 w grupie ekstraktu z Pelargonium sidoides, 60 w grupie placebo). Średni spadek symptomów w typowych dla zapalenia oskrzeli na 7 dzień wyniósł w grupie Eps 7,2 ± 3,1 punktów, a w grupie placebo 4,9 ± 2,7 punktów. Nie wystąpiły żadne poważne niepożądane objawy. 98,4% pacjentów i 96,7% lekarzy oceniło tolerancję Eps jako „bardzo dobrą” wzgl. „dobrą”. Wyniki tych badań potwierdzają, że wyciąg z Pelargonium sidoides 7630 jest skutecznym i pewnym lekiem roślinnym.
Ryc. 1. Fragment sali obrad Sympozjum "Phytopharmaka VII".
Ryc. 2. Uroczystym wydarzeniem Sympozjum było wręczenie prof. dr. hab. dr. h.c L. Samochowcowi i dr A. Zielonce nagrody im. R.-F. Weissa 2001. Serdecznie gratulujemy polskim laureatom.
b) „Nieuwarunkowane paciorkowcem zapalenia gardła i migdałków u dzieci – skuteczność wyciągu z Pelargonium sidoides (Eps) 7630 w porównaniu z placebo”
Autorzy: Heger M., Bereznoy V.V.
Celem badań była ocena skuteczności i tolerancji roślinnego wyciągu z Pelargonium sidoides (Eps) 7630, w porównaniu z placebo, zbadana u pacjentów z zapaleniem gardła i migdałków. W sumie 143 dzieci w wieku między 6 a 10 lat z ostrym zapaleniem gardła i migdałków nieuwarunkowanym obecnością paciorkowca zostało zbadanych. Roślinny wyciąg z Pelargonium sidoides 7630 jest skutecznym i bezpiecznym lekiem dla początkowego leczenia zapaleń gardła i migdałków nieuwarunkowanych obecnością paciorkowca.
c) „Terapia pomocnicza z roślinnym lekiem złożonym, zawierającym jeżówkę w przypadkach infekcji dróg oddechowych wymagających leczenia antybiotykiem”
Autorzy: Hauke W., Köhler G., Schmiede G., Henneicke – von Zepelin H.H., Freudenstein J.
Autorzy stwierdzili, że pacjenci z ostrym nasileniem przewlekłego zapalenia oskrzeli leczeni antybiotykiem, wynosili korzyści z pomocniczej terapii preparatem Esberitox® N. Terapia lekiem Esberitox® N prowadzi w widoczny sposób do szybszego ustępowania symptomów ciężkiej bakteryjnej infekcji, najprawdopodobniej na zasadzie wzmocnienia układu immunologicznego, który przez agresywną terapię antybiotykową ogólnie jest osłabiony.
d)„Skuteczność i tolerancja suchego wyciągu z liści bluszczu – wyniki poszerzonych obserwacji zastosowania u 372 dzieci w wieku 0-16 lat”
Autorzy: Müller B., Bracher A.
Dla oceny rezultatów terapii na początku i po zakończeniu leczenia określano siłę i jakość bodźca kaszlowego, jak również kolor i konsystencję odkrztuszanej wydzieliny. Dla oceny zmian w funkcjach płucnych mierzono „Peak Flow Rate”. Pozytywny rozwój obserwowanych symptomów został odpowiednio uwzględniony w końcowej ocenie wyników leczenia. U 94,4% pacjentów lekarze oceniali rezultat terapii jako „bardzo dobry” lub „dobry”.
Preparat Sinuc Saft był przez prawie wszystkich pacjentów (99,0%) dobrze tolerowany. W ten sposób 74,2% lekarzy oceniło tolerancję jako „bardzo dobrą”, 24,7% jako dobrą. Jedynie u 2 pacjentów wynik był „mierny”, w żadnym przypadku „zły”.
Jako niepożądane działanie leku tylko u jednego pacjenta udokumentowano problemy z przyjmowaniem, przy czym oba wypadki przez leczącego lekarza nie były zakwalifikowane jako ciężkie.
Czterech pacjentów (1,1%) zakończyło terapię przed czasem. W żadnym przypadku niepożądane działania nie były powodem do przerwania terapii.
Blok tematyczny nr 2
a) „Stopniowa terapia przy zapaleniu stawu kolanowego i przy zapaleniu stawu biodrowego wyciągiem z korzenia czarciego pazura”
Autor: Biller A.
Ze względu na aktualnie prowadzone w Polsce szerokie badania nad wykorzystaniem wyciągu z korzenia czarciego pazura, szczególne zainteresowanie wywołał referat dr. Billera w ramach drugiego bloku tematycznego pt:. „Stopniowa terapia przy zapaleniu stawu kolanowego i przy zapaleniu stawu biodrowego wyciągiem z korzenia czarciego pazura”.
Dotychczasowe badania farmakologiczne z wyciągami z czarciego pazura wskazują na przeciwzapalne i przeciwbólowe działanie. Z powodu wielkich różnic między badanymi wyciągami dane farmakologiczne nie są jednolite. Często wybierano podawanie dootrzewnowe, które dostarcza niewielu wniosków dotyczących sposobu działania preparatów przyjmowanych doustnie.
Różne grupy składników zostały scharakteryzowane, pewne jest dotychczas tylko to, że nie tylko jeden pojedynczy składnik jest odpowiedzialny za obserwowane działanie przy schorzeniach reumatycznych. Działanie izolowanego glikozydu irydoidowego – harpagozydu nie wystarcza do działania całego wyciągu z porównywalną ilością harpagozydu. Do oceny zastosowania preparatów z Harpagophytum w praktyce na pierwszym miejscu są badania kliniczne. Z wielkiej liczby dotychczas opublikowanych badań klinicznych tylko niewiele spełnia aktualne wymogi jakości badań klinicznych.
Jako dobrze udokumentowany zakres wskazań uchodzi obecnie lumbago i lumbago – ischias. Dla zwyrodnieniowych schorzeń aparatu ruchowego w wąskim sensie, a więc dla artroz, brak dotychczas powtarzalnych klinicznych dowodów. Przedstawione zostały dwie podwójnie ślepe próby z wyciągiem z czarciego pazura LoHAr-45, zawartym w gotowym preparacie flexi-loges® firmy Dr. Loges+Co. GmbH w Winsen. Przez 5 miesięcy sprawdzano, czy badany wyciąg jest w stanie zastąpić dotychczasową terapię ibuprofenem, przy pomocy indeksu artretyzmu WOMAC sprawdzano skuteczność dla takich wskazań, jak zapalenie stawu kolanowego i zapalenie stawu biodrowego. Wskaźnik odpowiedzi pod wpływem podawania czarciego pazura wynosił 70,8% wobec 40,9% pod wpływem placebo. Różnica była statystycznie znacząca (p = 0,041). W obserwacji z 583 pacjentami potwierdzono wspaniałą tolerancję preparatu.
b) „Biodostępność salicyny z wyciągu z kory wierzby”
Autorzy: Heide L., Kötter I., Schmid B.
Celem było zbadanie farmakokinetyki salicyny i jej głównych metabolitów u ludzi po doustnym podaniu chemicznie standaryzowanego wyciągu z kory wierzby. 1,360 mg wyciągu z kory wierzby odpowiadającego 240 mg (= 838 ?mol) salicyny badano na 10 zdrowych ochotnikach, w dwóch równych dawkach w godzinach 0 i 3. Po czasie 24 godzin oznaczano poziom w moczu i w surowicy kwasu salicylowego i jego metabolitów, np. kwasu gentyzynowego i salicylurowego przy pomocy odwróconej fazy HPLC. Obliczono stopień wydalania nerkowego, eliminację półtrwania i całkowitą biodostępność salicylanów.
Kwas salicylowy był głównym metabolitem salicyny wykrytym w surowicy (86% sumy salicylanów), obok kwasu salicylurowego (10%) i kwasu gentyzynowego (4%). Szczytowe poziomy zostały osiągnięte w ciągu dwóch godzin po podaniu doustnym. Eliminacja przez nerki nastąpiła, przede wszystkim, w formie kwasu salicylurowego. Szczytowe poziomy kwasu salicylowego wynosiły przeciętnie 1,2 mg/l, a zaobserwowane AUC (moment statystyczny zerowy) kwasu salicylowego było równe oczekiwanemu po przyjęciu 87 mg kwasu acetylosalicylowego.
Wyciąg z kory wierzby w obecnej dawce terapeutycznej prowadzi do znacznie niższego poziomu salicylanów w surowicy niż obserwowane poziomy po podaniu przeciwbólowych dawek syntetycznych salicylanów. Dlatego sama budowa kwasu salicylowego nie wyjaśnia przeciwbólowego i przeciwreumatycznego działania kory wierzby.
c) „Wyciąg z kory wierzby – aktualny stan wiedzy na temat działania, skuteczności i tolerancji”
Autor: März R.W.
Kora wierzby jest bardzo często cytowana jako historyczny punkt wyjścia dla najbardziej znanej substancji świata: kwasu acetylosalicylowego, ponieważ w całej tradycyjnej historii medycyny zalecana jest do leczenia gorączkowych i bólowych schorzeń, najczęściej postaci reumatycznych. W Niemczech jednak Spirea ulmaria, względnie jej olejek zawierający metylosalicylat, prowadziła do kwasu salicylowego jako substancji czynnej („Aspiryna”). Jej pozycja w terapii schorzeń reumatycznych jeszcze za czasów patentu dotyczącego syntezy w 1877 r. była nie znana, przy czym w Anglii na temat terapii salicyną w gorączce reumatycznej umieścił publikację „Lancet” już w 1876 r.
Monografie dotyczące wyciągu z kory wierzby zredagowały Komisja E (1984) i ESCOP (1997). Zalecają one średnią dawkę dobową wyciągu z kory wierzby do 120 mg salicyny (w przypadku co najmniej 1% surowca).
Schaffner przeprowadził w 1996 r., jako projekt pilotażowy, pierwsze badania z kontrolą placebo standaryzowanego wyciągu z kory wierzby na 21 pacjentach z zespołem szyjnym, lędźwiowym lub kręgosłupowym i znalazł jednoznaczne wskazówki dotyczące przeciwbólowego działania dla podawanego przez 2 tygodnie ekstraktu z kory wierzby odpowiednio 240 mg, opierając się o skalę bólu (VAS), mniej jasne wyniki uzyskano z testem dolorymetrycznym (Schaffner W. 1997). Od tego czasu zakończono 4 badania kliniczne i opracowano nowe farmakologiczne wnioski dotyczące wyciągu z kory wierzby.
Pierwsza zgodna z GCP losowa, podwójnie ślepa próba została przeprowadzona na pacjentach z zapaleniem stawu biodrowego lub kolanowego z dawką 2x2 drażetki (każda po 340 mg wyciągu z kory wierzby z 61,8 mg sumy salicyny) przez ponad 2 tygodnie (Schmid, Lüdtke et al. 2000). Pacjenci stacjonarni poddawani byli w obu grupach (prawie równo podzielonych) różnym dodatkowym niefarmakologicznym zabiegom towarzyszącym; na koniec terapii dla głównego parametru celowego score bólu WOMAC, jak również dla populacji ITT, jak też dla populacji PP stwierdzono znaczne cofnięcie się objawów (p=0,047 wzgl. p=0,0196).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Postępy Fitoterapii 4/2001
Strona internetowa czasopisma Postępy Fitoterapii