Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych s3/2011, s. 58-62
*Jerzy Głuszek
Aliskiren po czterech latach wprowadzenia na rynek farmaceutyczny
Aliskiren in four years after introduce on pharmaceutical market
Katedra i Klinika Hipertensjologii, Angiologii i Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu
Kierownik Katedry i Kliniki: prof. dr hab. med. Jerzy Głuszek
Streszczenie
Pomimo obecności na rynku farmaceutycznym wielu leków hipotensyjnych skuteczność terapii nadciśnienia tętniczego pozostaje wysoce niezadowalająca. Dotychczas stosowane leki hamujące układ renina-angiotensyna-aldosteron nie w pełni go blokują i dlatego nie zawsze skutecznie zapobiegają powikłaniom sercowo-naczyniowym. Wiele danych wskazuje na to, że zablokowanie działania reniny w pełniejszy sposób zahamuje działanie układu renina-angiotensyna-aldosteron i poprawi skuteczność leczenia hipotensyjnego. Pierwsze peptydowe związki hamujące działanie reniny charakteryzowały się bardzo niską biodostępnością i dlatego nie znalazły zastosowania w terapii nadciśnienia. Dopiero niepeptydowy związek o nazwie aliskiren w dawkach 150-300 mg/dobę w porównywalny sposób do diuretyków, inhibitorów konwertazy i sartanów obniża ciśnienie tętnicze. Pierwsze badania skojarzonego podawania aliskirenu z diuretykami i inhibitorami konwertazy angiotensyny wykazały, że łączne podawanie tych leków bardziej obniża ciśnienie tętnicze niż stosowanie każdego z osobna w monoterapii. Szczególne zainteresowanie budzą nefro- i kardioprotekcyjne działania aliskirenu. Najpierw w badaniach doświadczalnych u zwierząt, a następnie w randomizowanym badaniu klinicznym o nazwie AVOID wykazano, że dodanie aliskirenu do terapii inhibitorem konwertazy dodatkowo o 18% obniża wydalanie albumin z moczem. W dużym badaniu klinicznym ALLAY u chorych z nadciśnieniem tętniczym obserwowano regresję przerostu lewej komory serca porównywalną po aliskirenie i po losartanie. Aliskiren wywiera również korzystne działanie u chorych z niewydolnością serca. Lek ten podany u chorych w II-IV okresie niewydolności serca i leczonych zgodnie z dotychczasowymi wytycznymi w badaniu ALOFT istotnie obniżał stężenie peptydu natriuretycznego w surowicy krwi i aldosteronu w moczu.
Summary
Despite of many antihypertensive drugs effectiveness of hypertension treatment is still unsatisfactory. The drugs blocking renin-angiotensin-aldosteron system using till now are not fully successful. A lot of evidences show, that inhibit of renin better decreases renin-angiotensin-aldosteron activities and improves effectiveness of antihypertensive treatment. The bioavailability of the first peptide compounds were very low and their BP-lowering efficacy were insufficient. Nonpeptide inhibitor aliskiren in dose of 150-300 mg/day decreases blood pressure in the same degree as diuretics, angiotensin-converting enzyme inhibitors and angiotensin receptor blockers. Combined therapy (aliskiren and diuretics or aliskiren and angiotensin-converting inhibitors) better decreased blood pressure than these drugs in monotherapy. Studies in animals and clinical trials have shown beneficial effects of aliskiren on kidney and cardiac function. AVOID trial in patients with hypertension and type 2 diabetes demonstrated that adding aliskiren to losartan significantly reduced albuminuria by 20%. In ALLAY study in patients with hypertension and increased LV wall thickness aliskiren reduced LV mass index similar to reduction observed with losartan. In ALOFT study in patients with symptomatic heart failure aliskiren reduced BNP level in the blood and aldosteron excretion in urine.
Pomimo obecności na rynku farmaceutycznym wielu leków hipotensyjnych, skuteczność terapii nadciśnienia tętniczego nadal pozostaje niezadowalająca. W wiodących krajach, jak Stany Zjednoczone i Kanada skuteczność terapii nadciśnienia tętniczego jest najwyższa i wynosi odpowiednio 50 i 65% (1, 2). Współczynniki te wskazują, że nadal u 35% (w Kanadzie) i u połowy chorych (w Stanach Zjednoczonych) nie udało się znormalizować wartości ciśnienia. W olbrzymiej większości innych krajów, w tym także w Polsce współczynniki skuteczności terapii są znacznie niższe (3). Jest to jedną z głównych przyczyn niedostatecznej kardio-, nefro- i neuroprotekcji u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Wprowadzenie nowych leków hipotensyjnych o odmiennym od dotychczasowych mechanizmie działania może tę niekorzystną sytuację poprawić. W przebiegu nadciśnienia tętniczego u bardzo wielu chorych stwierdza się wzmożoną aktywność układu renina-angiotensyna-aldosteron. Dotychczasowe leki blokujące ten układ (beta-blokery, inhibitory konwertazy angiotensyny, sartany) zwykle nie w pełni go hamują i dlatego nie zawsze skutecznie zapobiegają powikłaniom sercowo--naczyniowym. Wiele danych wskazuje na to, że zablokowanie działania reniny w pełniejszy sposób zahamuje działanie układu renina-angiotensyna-aldosteron i poprawi skuteczność leczenia hipotensyjnego.
Renina odkryta została w 1898 roku przez Tigerstedta. Prekursorem reniny jest preprorenina, która ulega przekształceniu do proreniny, a następnie reniny (4). Przekształcanie proreniny w aktywną biologicznie reninę odbywa się dwoma szlakami. Droga proteolityczna polega na odszczepieniu N-końcowego 43 aminokwasu proreniny pod wpływem plazminy lub trypsyny (5, 6). Proces ten zachodzi w komórkach aparatu przykłębuszkowego nefronów. Drugi szlak nieproteolityczny polega na konformacji N-końcowego polipeptydu proreniny (7, 8). Prorenina i renina jest syntetyzowana nie tylko w aparacie przykłębuszkowym nerek, lecz także w mniejszym stopniu w tkance mózgowej, nadnerczach, oku, jądrach, jajnikach. Receptor reniny zidentyfikowano w 2002 roku i wykazano, że związanie reniny do tego receptora powoduje czterokrotny wzrost produkcji angiotensyny I (9). Prace nad inhibitorami reniny trwały długo. Początkowo zsyntetyzowano analog reniny w postaci dużego peptydu, który można było podawać jedynie parenteralnie (10). W późnych latach 80. ubiegłego wieku opracowano bezpośrednie inhibitory reniny w postaci znacznie mniejszych molekuł, które można było podawać doustnie. Znane są one pod nazwami enalkiren, remikiren i zankiren (11). Wprowadzenie ich do lecznictwa zostało zatrzymane już na początku III fazy badań klinicznych z powodu bardzo niskiej biodostępności (poniżej 1%), krótkiego półokresu trwania i małej skuteczności terapii hipotensyjnej. Dalsze badania doprowadziły do odkrycia niepeptydowego związku o małym ciężarze cząsteczkowym i lepszej biodostępności. Związek ten o nazwie aliskiren zarejestrowany został w Stanach Zjednoczonych przez Food and Drug Administration w marcu 2007 roku, a w sierpniu bieżącego roku minie 4 lata od wprowadzenia tego leku do terapii nadciśnienia tętniczego w Europie (12). Biodostępność aliskirenu jest niewielka i wynosi 2,7%. Półokres trwania wynosi około 20-40 godzin. Lek ten wydalany jest w 90% z żółcią, a tylko w 10% z moczem. Z tego powodu nie jest wymagana redukcja dawki u chorych z upośledzeniem czynności nerek (12). Nie wchodzi w interakcje z warfaryną, cymetydyną, atenololem, lowastastyną. Ciekawe spostrzeżenia przynosi praca Tapaninen i wsp. (13) odnośnie wchłaniania aliskirenu z przewodu pokarmowego. Autorzy ci udowodnili, że picie soku pomarańczowego lub jabłkowego obniża stężenie tego leku w surowicy krwi nawet o 80%, równolegle natomiast zwiększa się aktywność reninowa osocza. Jest to spowodowane znacznie gorszym wchłanianiem aliskirenu z jelit, natomiast eliminacja leku drogą nerek nie ulega zmianie. Aliskiren powoduje znaczny wzrost sekrecji nieaktywnej reniny. Tak np. aliskiren w dawce 300 mg/dobę powoduje wzrost stężenia reniny o 244% (14). Skojarzenie aliskirenu z hydrochlorotiazydem powodowało jeszcze większy wzrost sekrecji reniny. Jednocześnie aliskiren hamuje aktywność reninową osocza o około 75% (14). Wykazano, że 150 mg aliskirenu hamuje aktywność reninową osocza o 65 i o 40%, gdy stosowany jest jednocześnie z diuretykiem. W badaniach doświadczalnych wykazano ostatnio, że niezależnie od hipotensyjnego wpływu aliskiren zwiększa stężenie angiopoetyny-1, co prowadzi do zwiększenia gęstości siatki naczyń włosowatych w tkankach badanych zwierząt (15). Jak wiadomo pierwotne nadciśnienie tętnicze charakteryzuje się znacznie zmniejszoną gęstością siatki naczyń włosowatych.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2011-09-21
zaakceptowano do druku: 2011-11-16

Adres do korespondencji:
*Jerzy Głuszek
Katedra i Klinika Hipertensjologii, Angiologii i Chorób Wewnętrznych
ul. Długa 1/2, 61-848 Poznań
tel./fax: (61) 854-90-90
e-mail: jerzygluszek@o2.pl

Postępy Nauk Medycznych s3/2011
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych