Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 7/2017, s. 397-400
Anna Rej-Kietla1, Tomasz Kulpok-Bagiński1-3, Krzysztof Bauer4, Agnieszka Borysiewicz4, Agnieszka Szymańska4, Bogusław Poniatowski4, Robert Gałązkowski5, Łukasz Szarpak7, Jerzy Robert Ładny4, *Klaudiusz Nadolny1, 2, 6
The problem of withdrawing and withholding medical emergency treatment in the context of paramedic’s work from the State Emergency Medical Service
Problem odstąpienia i niepodejmowania medycznych czynności ratunkowych w kontekście pracy ratowników medycznych systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne
1College of Strategic Planning in Dąbrowa Górnicza
Head of College: Anna Rej-Kietla, MD, PhD, LLM
2Institute of Public Health, Department of Public Health in Bytom, Medical University of Silesia in Katowice
Head of Institute: Elżbieta Grochowska-Niedworok, PhD (Pharmacy)
3Coordinator of Hospital Emergency Department, Regional Specialised Hospital No. 3 in Rybnik
Head of Hospital: Edward Chrapek
4Department of Emergency Medicine and Disasters, Medical University of Białystok
Head of Department: Professor Jerzy Robert Ładny, MD, PhD
5Department of Emergency Medical Services, Medical University of Warsaw
Head of Department: Grzegorz Michalak, MD, PhD
6Voivodeship Rescue Service in Katowice
Head of Service: Artur Borowicz
7Department of Emergency Medicine, Medical Univeristy of Warsaw
Head of Department: Zenon Truszewski, MD, PhD
Streszczenie
Zagadnienia odstąpienia od medycznych czynności ratunkowych oraz niepodejmowania medycznych czynności ratunkowych regulowane są zapisami ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. 2016 poz. 1868). Niestety ustawodawca nie wskazał czynników, które mogą ułatwić ratownikom medycznym decyzję o zaniechaniu medycznych czynności ratunkowych lub odstąpieniu od medycznych czynności ratunkowych.
W związku z mnogością wątpliwości oraz niejasności występujących w kontekście analizowanego problemu najlepszym oraz najbardziej rozsądnym rozwiązaniem jest stosowanie się ratowników medycznych pracujących w podstawowych zespołach ratownictwa medycznego do tych samych wytycznych, jakimi kierują się specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego z równoczesnym uwzględnieniem art. 41 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym. W artykule tym ustawodawca zaznaczył, że akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych przez podstawowy zespół ratownictwa medycznego zawsze kieruje ratownik medyczny wyznaczony przez dyspozytora medycznego. Równocześnie ustawodawca wskazuje, że podczas prowadzenia medycznych czynności ratunkowych kierujący akcją pozostaje w stałym kontakcie z dyspozytorem medycznym, dzięki czemu w każdej chwili może on zasięgnąć opinii lekarza wskazanego przez dyspozytora medycznego.
Niniejszy artykuł stanowi próbę przybliżenia zagadnień zaniechania medycznych czynności ratunkowych i odstąpienia od medycznych czynności ratunkowych oraz wskazania problematyki związanej z tymi zagadnieniami. Przedstawione w nim zostanie także zagadnienie karty odstąpienia od medycznych czynności ratunkowych, która mogłaby okazać się niezwykle pomocna ratownikom medycznym w podejmowaniu tych jakże trudnych decyzji. Dotychczas nie udało się wdrożyć projektu takiej karty do powszechnego użytku, a ratownicy medyczni muszą samodzielnie podejmować decyzje w tym zakresie.
Summary
The issues of withdrawing and withholding medical emergency treatment are regulated by the Act of 8 September 2006 on the State Emergency Medical Services (Journal of laws of 2016, item 1868). But unfortunately, the legislator did not indicate the factors which can make it easier for the paramedics to decide on abandonment or discontinuation of medical rescue treatment.
As there are numerous doubts and ambiguities within the analysed context, the best and the most reasonable solution for the paramedics in the basic emergency medical teams to apply the same principles that are used by the specialised emergency medical teams with regard to Article 41 of the Act on the State Emergency Medical Services. In this Article, the legislator underlined that the medical rescue action of a basic emergency team should always be coordinated by the paramedic appointed by the medical dispatcher. At the same time, the legislator indicates that while conducting medical rescue treatment, the person supervising the action should be in constant contact with the medical dispatcher to consult the doctor selected by the dispatcher.
This paper aims to familiarise the reader with the issue of withdrawing and withholding medical emergency care and problems related with these issues. The authors will also present the concept of a card of withdrawing medical emergency treatment. Such a card would be especially helpful to paramedics in the situations when they have to make these hard decisions. So far, the attempts of implementing such a card in common practice of medical emergency teams have not been successful, leaving the personnel to make decisions on their own.
Introduction
One of the most difficult decisions in the work of a medical emergency team (MET) is to withhold medical emergency care. The issues of withdrawing and withholding medical emergency treatment are regulated by the Act of 8 September 2006 on the State Emergency Medical Services (Journal of laws of 2016, item 1868). This act indicates that the basic medical emergency teams in the course of performing their statutory duties and undertaking medical emergency treatment may be involved in incidents when there is a need to discontinue the above mentioned treatment and subsequently declare death (1).
Medical emergency treatment
The medical emergency treatment (MET) consist of healthcare services within the meaning of the provisions on health care services financed from public funds which are provided by the State Emergency Medical Services unit in an out-of-hospital setting and which are undertaken to rescue a person when his/her health is endangered (2).
The legislator also specified two categories of medical emergency treatment which may be performed by emergency medical technicians independently or under the physician’s supervision. The actions that may be undertaken by a paramedic independently include, among others, assessment of the patient’s condition in order to decide on treatment and the decision on starting or withdrawing medical emergency treatment. At this point, the legislator failed to specify the principles on the basis of which the paramedic may withdraw medical emergency treatment (3), therefore the majority of emergency medical technicians encounter real problems with interpreting this law, and consequently with proper performance of their duties.
In the cited case, in the opinion of both the practising paramedics and medical law specialists the most reasonable approach to start or refrain from medical emergency treatment is to follow the current guidelines on carrying out cardiopulmonary resuscitation. Specialists underline that in many situations of out-of-hospital cardiac arrest the paramedics face the dilemma whether to take up or withdraw medical emergency treatment, while the time spent on solving these issues often extends the entire procedure of providing prehospital care (3).
As a rule, in out-of-hospital cardiac arrest a resuscitation should be instituted and continued until the signs of life return. It is also assumed that the cardiopulmonary resuscitation should not be undertaken when the victim has extensive wounds that give little chance of survival. The above mentioned fatal injuries on the basis of which medical emergency treatment should be withheld include, among others, decapitation, severed trunk, prolonged submersion in water, charring of the body, rigor mortis, and foetal maceration. In these cases the medical emergency technicians may declare death (4).
Yet it is even more difficult for a paramedic to decide when to stop performing cardiopulmonary resuscitation and this decision is one of the signs of withdrawal from medical emergency treatment. In such cases, often many questions arise whether the rescuers should declare death of the victim after 20 minutes of asystole when there are no reversible causes or when there are no effects of CPR visible on site and while transporting the victim to the nearest Hospital Emergency Department (ED) or Trauma Centre (TC). The analysis of available literature shows that there are many conflicting views as to how paramedics should act in such situations. These conflicts stem from national legal provisions relating to prehospital care and the possibility of withdrawing from making the cardiopulmonary resuscitation. In some countries, the CPR is a routine procedure, so the paramedics are not expected to continue resuscitation when the physician has resigned, in this case it is unjustified. Therefore, in these countries the paramedic may withdraw from performing cardiopulmonary resuscitation in the same circumstances as would the physician. Yet every time the CPR is discontinued, where is no circulation, it is necessary to write down the exact time when the resuscitation was stopped and the paramedic should justify his/her decision (3).
The Polish Resuscitation Council indicates that, in the described circumstances the specialised medical emergency teams should follow the rule to continue the cardiopulmonary resuscitation so long as the ventricular fibrillation persists. At the same time, it is generally accepted to abandon the procedure after 20 minutes of asystole when there is no reversible cause of cardiac arrest and when all the advanced resuscitation operations are employed (4).
As there are numerous doubts and ambiguities within the analysed context, the best and most reasonable solution to this problem is to apply by the paramedics of the basic emergency medical teams the same principles that are used by the specialised emergency medical teams and to have regard to Article 41 of the Act on the State Emergency Medical Services. In this Article, the legislator underlined that the medical rescue action undertaken the basic emergency team should always be coordinated by the paramedic appointed by medical dispatcher. At the same time, the legislator indicates that while conducting medical emergency treatment, the person coordinating the action should be in constant contact with the medical dispatcher to have the possibility to consult the doctor selected by the dispatcher (1).
It would be useful to have a Card of Withdrawal from the Medical Emergency Treatment, a draft of which has been promoted by the professionals connected to prehospital emergency treatment (5).
Withholding the medical emergency treatment

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Act of 8 September 2006 on the State Emergency Medical Services (Journal of laws of 2016, item 1868).
2. Sowizdraniuk J, Popławska M, Ładny JR et al.: Podstawowe zespoły ratownictwa medycznego w obliczu pacjenta z nieodwracalnym zatrzymaniem krążenia. Post Nauk Med 2014; 27(1): 48-54.
3. Mare D: Kiedy ratownik medyczny może odstąpić od medycznych czynności ratunkowych? Prawo i zdrowie (access: 22.03.2017).
4. European Resuscitation Council: Resuscitation Guidelines. 2015, Polish Resuscitation Council, Kraków 2015.
5. Card of Withdrawal from Medical Emergency Treatment (access: 06.04.2017).
6. Marek A: Penal law. Oficyna Wydawnicza C.H. Beck, Warszawa 2005: 71-73.
otrzymano: 2017-06-02
zaakceptowano do druku: 2017-06-29

Adres do korespondencji:
*Klaudiusz Nadolny
Wyższa Szkoła Planowania Strategicznego w Dąbrowie Górniczej
ul. Kościelna 6, 41-300 Dąbrowa Górnicza
tel. +48 513-082-398
knadolny@wpr.pl

Postępy Nauk Medycznych 7/2017
Strona internetowa czasopisma Postępy Nauk Medycznych