Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 3/2002, s. 185-188
Krzysztof Matusiewicz
Współczesne kierunki w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B i C u dzieci
Current trends in the treatment of chronic viral hepatitis type B and C in children
z II Kliniki Pediatrii, Gastroenterologii i Żywienia, Akademii Medycznej we Wrocławiu
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. n. med. Franciszek Iwańczak
Streszczenie
Chronic hepatitis in children is most often caused by infection with hepatitis B and C viruses, which can lead to cirrhosis of the liver and cancer of the liver. The present work discusses contemporary methods of the treatment of chronic, viral hepatitis type B and C. The results of treatment with Interferon and antiviral drugs are described, as well as standards of therapy in Poland are presented.
Przewlekłe zapalenie wątroby jest to zespół objawów, w którym cechy uszkodzenia wątroby utrzymują się powyżej 6 miesięcy niezależnie od etiologii. Do objawów tych należą objawy kliniczne, laboratoryjne i histopatologiczne (1). Najczęstszą przyczyną przewlekłego zapalenia wątroby jest zakażenie wirusami hepatotropowymi typu B, C i D, dużo rzadziej wirusami niehepatotropowymi (CMV, Herpes), autoimmunologiczne zapalenia wątroby, choroby metaboliczne (niedobór ceruloplazminy, niedobór alfa-1 antytrypsyny).
Leczenie przewlekłego zapalenia wątroby składa się z leczenia objawowego i przyczynowego. Leczenie objawowe jest niezależne od przyczyny i zależy od stopnia uszkodzenia wątroby. Leczenie przyczynowe jest swoiste dla czynnika etiologicznego.
WIRUSOWE ZAPALENIE WĄTROBY TYPU B
Zapalenie wirusowe wątroby typu B jest znacznym problemem epidemiologicznym na całym świecie, a ponad 350 milionów ludzi jest nosicielami wirusa (2). Zakażenie wirusem HBV może powodować różnorakie skutki: bezobjawowe nosicielstwo, ostre lub piorunujące zapalenie wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby. Przewlekłe zapalenie wątroby może z kolei prowadzić do marskości wątroby oraz pierwotnego raka wątroby (HCC) (3).
Wirus zapalenia wątroby typu B (HBV) nie jest wirusem cytopatogenetycznym i obraz kliniczny zapalenia wątroby zależy od odpowiedzi immunologicznej gospodarza (3). Immunologiczna eliminacja wirusa, przebiegająca często z objawami zapalenia wątroby, prowadzi do szybkiego zaniku markerów replikacji (serokonwersja HBeAg/anty-HBeAb, zanik HBV-DNA i polimerazy HBV-DNA), normalizacji aktywności aminotransferaz (4).
Spontaniczną serokonwersję HBeAg/anty-HBeAb bez leczenia obserwowano u około 5% pacjentów rocznie (4).
Leczenie przewlekłego zapalenia wątroby ma prowadzić do zahamowania replikacji wirusa, ustąpienia biochemicznych wskaźników procesu zapalnego, ustąpienia zmian histologicznych oraz w długim okresie niedopuszczenia do marskości oraz nowotworów wątroby. Na skuteczność leczenia wskazuje ustąpienie antygenemii HBeAg, zniknięcie markerów replikacji HBV-DNA i polimerazy HBV-DNA, regresja zmian histologicznych oraz powrót do normy gradientu ciśnienia w żyłach wątrobowych (4, 5).
Pierwszym skutecznym, u części chorych, lekiem przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby był stosowany od lat osiemdziesiątych interferon a, który działa modulująco na układ immunologiczny gospodarza (m.in. zwiększa ekspresję MHC na limfocytach) oraz antywirusowo. Leczenie samym interferonem a prowadzi do serokonwersji HBeAg/anty-HBeAb w około 25 do ponad 50% przypadków (4, 6-10). Wyniki te są gorsze jeżeli do monitorowania efektu leczenia stosuje się bardziej czułą metodę tzn. oznaczanie obecności HBV-DNA w surowicy (9, 11). U części pacjentów w trakcie długotrwałego leczenia może dojść do selekcji wirusów w których genomie doszło do spontanicznej mutacji, przesunięcia ramki odczytu lub powstania kodonów „antysensownych”, które prowadzą do zaniku ekspresji antygenu HBeAg ale nie przerywają procesu replikacji wirusa (wykrywane jest HBV DNA) (4, 11). Nie ma jednoznacznych wyników co do dalszego przebiegu choroby po zaniku ekspresji antygenu HBeAg w zakażeniu zmutowanymi wirusami HBV. Niektóre badania sugerują, że nadal postępuje proces niszczenia wątroby (11, 12), inne wskazują, że można osiągnąć remisję długotrwałym leczeniem (13, 14). W ostatnich latach do leczenia wprowadzane są syntetyczne IFN i forma depot podawana jest raz w tygodniu (8).
Nadzieję na poprawę wyników leczenia przyniosło wprowadzenie do leczenia nowych leków antywirusowych – analogów nukleozydów, między innymi lamiwudyny, famcyklowiru, adefoviru dipivoxil (8, 15, 16), które wykazywały dużą skuteczność w badaniach klinicznych i powodowały szybki zanik HBV DNA. Lamiwudyna, analog nukleozydu, wykazując podobieństwo do trójfosforanu dezoksycytydyny jest wbudowywana do syntetyzowanego DNA wirusa, co powoduje jego przerwanie oraz kompetycyjną inhibicję polimerazy DNA i odwrotnej transkryptazy i w dalszej kolejności zahamowanie replikacji wirusa (17). Okazało się jednak, że długi okres leczenia nukleozydem prowadzi do selekcji opornych mutantów zarówno w stosunku do lamiwudyny jak i famcycloviru, mianowicie pojawiają się mutacje w wirusowych genach polimerazy (11, 16, 18, 19). W przypadku leczenia lamiwudyną zjawisko to zaobserwowano w 25% (20). Próby stosowania famcyklowiru w przypadku wirusów opornych na lamiwudynę dały niewielkie zwiększenie skuteczności eliminacji wirusa (8, 16). Stosowanie terapii skojarzonej lamiwudyny i interferonu spowodowało skuteczniejszą eliminację wirusa niż stosowanie monoterapii lamiwudyną lub interferonem (21).
Eliminacja wirusa HBV zależy od aktywności systemu immunologicznego gospodarza, przede wszystkim od aktywności specyficznych limfocytów T cytotoksycznych (CTL) (22). Opierając się na tym założeniu prowadzone są próby zastosowania rekombinowanej ludzkiej IL-12 (rHuIL-12) (23). Interleukina ta, między innymi, moduluje mechanizmy regulacyjne limfocytów T, komórek NK, wpływa na przewagę limfocytów Th1 i pełni kluczową rolę w rozwoju specyficznej odpowiedzi limfocytów CTL (24). Obecnie prowadzone są zakrojone na szeroką skalę badania kliniczne w fazie I i II nad skutecznością rHuIL-12 u ludzi (23).
Rezultaty stosowania innych preparatów immunomodulacyjnych oraz szczepień antygenami wirusa wymagają weryfikacji w kontrolowanych próbach klinicznych (25, 26).
W Polsce obecnie w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B u dzieci do 16 roku życia zarejestrowany jest interferon alfa, natomiast leczenie lamiwudyną wymaga zgody komisji etycznej gdyż jest ona zarejestrowana tylko dla dorosłych (27).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Nowa Pediatria 3/2002
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria