Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Medycyna 2/2018, s. 84-89 | DOI: 10.25121/NM.2018.25.2.84
*Małgorzata Kołodziejczak1, Przemysław Ciesielski1, 2, Piotr Diuwe2
Operacje plastyczne i rekonstrukcyjne kanału odbytu
Plastic and reconstructive surgeries of the anal canal
1Warsaw Proctology Centre, Saint Elizabeth’s Hospital in Warsaw
Head of Centre: Associate Professor Małgorzata Kołodziejczak, PhD
2Department of General Surgery, County Hospital in Wołomin
Head of Department: Przemysław Ciesielski, MD, PhD
Streszczenie
Operacje plastyczne okolicy odbytu to zabiegi znajdujące zastosowanie w leczeniu deformacji odbytu, urazów zwieraczy, wad wrodzonych, a także zmian stanowiących defekt kosmetyczny. Zakres wykonywanych operacji obejmuje proste zabiegi medycyny estetycznej, ale także rozległe rekonstrukcje mięśni zwieraczy i plastyki zwężeń.
Najczęściej wykonywaną operacją ze wskazań kosmetycznych jest plastyka przerośniętych fałdów anodermy.
Do grupy deformacji odbytu wymagających leczenia chirurgicznego zaliczamy zmiany powodujące zniekształcenie kanału odbytu o znaczeniu czynnościowym. Najczęstszą przyczyną uszkodzenia zwieraczy w tej grupie są urazy okołoporodowe. Do innych należą zniekształcenia pooperacyjne typu „dziurki od klucza” i uszkodzenia typu „ziejący odbyt”. Kolejną grupę deformacji stanowią zwężenia kanału odbytu (pooperacyjne, w wyniku długotrwałego stanu zapalnego w tej okolicy, po urazie lub radioterapii) oraz zmiany towarzyszące leczeniu chorób nowotworowych odbytu.
Leczenie chirurgiczne wad wrodzonych okolicy odbytu często rozpoczyna się już we wczesnym dzieciństwie i prowadzone jest przez zespoły interdyscyplinarne kierowane przez chirurgów dziecięcych. W późniejszym okresie leczenia zabiegowego chorzy ci mogą wymagać interwencji proktologicznych z powodu wtórnych do przebytych operacji zwężeń lub niewydolności mięśni zwieraczy.
Operacje plastyczne i rekonstrukcyjne okolicy odbytu w większości są zabiegami skomplikowanymi wymagającymi doświadczenia zespołu i powinny być wykonywane w ośrodkach referencyjnych. Najważniejsze wydają się odpowiednia kwalifikacja pacjentów do zabiegu i ich przygotowanie, w którym kluczowa jest przedoperacyjna diagnostyka obrazowa i czynnościowa.
Summary
Anal canal plasty is used to treat anal deformities, congenital defects and cosmetic disfigurements. The range of surgeries includes simple aesthetic procedures, as well as extensive sphincter reconstruction and anal strictureplasty.
Plasty of hypertrophied anodermal folds is the most common cosmetic procedure.
Anal deformations requiring surgical treatment include those causing anal canal deformation of functional importance. Perinatal injuries are the most common cause of this type of sphincter damage. Other include postoperative keyhole deformities and a ”gaping anus”. Another group of deformities includes anal stricture (postoperative, due to chronic inflammation in this region, post-traumatic or induced by radiation therapy) and lesions associated with the treatment of anal neoplasms.
Surgical treatment of congenital anal defects is often initiated already in early childhood and performed by multidisciplinary teams led by paediatric surgeons. In the later period of treatment, these patients may require proctological interventions due to anal stricture or anal sphincter dysfunction as a result of surgeries.
Plastic and reconstructive surgeries of the anal canal are mostly complex procedures requiring experience and should be performed in reference centres. Appropriate patient qualification and preparation for surgical treatment seem to be essential. Preoperative imaging and functional diagnosis is of key importance.



Wstęp
Plastyczne operacje odbytu obejmują szeroki zakres zabiegów podyktowanych różnorodnymi wskazaniami. Należą do nich zarówno zabiegi kosmetyczne, jak i rozległe operacje rekonstrukcyjne zwieraczy, plastyki zwężeń czy zabiegi naprawcze deformacji kanału odbytu lub zwieraczy o znaczeniu czynnościowym.
Wskazania do operacji plastycznych odbytu z uwzględnieniem przyczyn patologii obejmują wskazania estetyczne, deformacje odbytu oraz wady wrodzone.
Operacje estetyczne
Operacje ze wskazań estetycznych w większości ograniczają się do wycięcia fałdów brzeżnych odbytu, które często utrudniają utrzymanie higieny, a także mogą być powodem nawracających stanów zapalnych w tej okolicy. Kwalifikacja do tego typu operacji powinna uwzględniać nie tylko wielkość zmian, ale również przyczynę ich powstania. Fałdy mogą być zmianami wrodzonymi, niezwiązanymi z żadną patologią. Częściej jednak są spowodowane m.in. przebytą ciążą, porodem i związanym z nimi epizodem zaostrzenia choroby hemoroidalnej oraz wystąpieniem zakrzepicy żył brzeżnych odbytu. Przerośnięte fałdy anodermy mogą być wreszcie manifestacją przewlekłego stanu zapalnego toczącego się w kanale odbytu oraz innych zapalnych chorób proktologicznych. W dwóch pierwszych opisanych przypadkach wycięcie fałdów jest zabiegiem prostym, przynoszącym dobry efekt kosmetyczny. W przypadku innych współistniejących zmian zakres zabiegu powinien uwzględniać przyczynę, którą może być m.in. przewlekła szczelina lub przetoka odbytu. Z tego powodu przed kwalifikacją pacjenta do leczenia zabiegowego ważne jest pełne badanie proktologiczne łącznie z anoskopią oraz zakończenie leczenia zachowawczego.
Do operacji nie należy kwalifikować chorych, u których pseudofałdy są wynikiem pogłębienia bruzd anodermy w atopowym zapaleniu skóry lub zapaleniu wtórnym do inkontynencji. W takim wypadku podstawą jest zawsze leczenie przyczynowe wyjściowej jednostki chorobowej.
Sposób przeprowadzenia zabiegu prostego wycięcia fałdów anodermy obejmuje wykonanie promienistego cięcia z pozostawieniem rany na otwarto. Należy także pamiętać o pozostawieniu mostków anodermalnych między ranami. Zabiegi takie najczęściej wykonuje się w znieczuleniu miejscowym lub podpajęczynówkowym.
Deformacje odbytu
Deformacje kanału odbytu dzielimy na (1):
1. deformacje powodujące zniekształcenie kanału odbytu o znaczeniu czynnościowym (deformacja typu „dziurki od klucza” lub „ziejący odbyt”),
2. zwężenia,
3. deformacje i uszkodzenia po leczeniu nowotworów odbytu.
Deformacje odbytu skutkujące czynnościowymi zaburzeniami funkcji zwieraczy mogą być skutkiem porodów, urazów lub uszkodzeń jatrogennych. Za najczęstszą przyczynę uszkodzeń zwieraczy uznaje się uraz okołoporodowy. Inne przyczyny to: uszkodzenia zwieraczy jatrogenne po operacjach proktologicznych, uraz wypadkowy (komunikacyjny, typu „wbicie na pal”), gwałty, praktyki seksualne. Doraźne zaopatrzenie urazu zwieraczy nie jest przedmiotem tego opracowania.
Metoda operacyjna odroczonej rekonstrukcji zwieraczy zależy od lokalizacji i rozległości urazu.
Operacyjne leczenie urazów okołoporodowych, które dotyczą w większości przedniego obwodu zwieraczy, wykonywane może być metodą „koniec do końca” lub na tzw. zakładkę.
Decyzja co do wyłonienia stomii zabezpieczającej jest uzależniona od wielu czynników: trybu operacji, rozległości urazu, doświadczenia operatora, stopnia kontaminacji rany stolcem oraz czasu, jaki minął od urazu. Przednia plastyka zwieraczy często połączona jest z plastyką tylnej ściany pochwy oraz z podwyższeniem krocza (pionowe zeszycie rany). Jeśli porodowe uszkodzenie zwieraczy nie zostało zaopatrzone bezpośrednio po porodzie, z rekonstrukcją należy odczekać około 4 miesiące. Zmniejsza się wtedy znacznie odczyn zapalny tkanek, co zwiększa szanse na powodzenie operacji.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1

19

Wybieram
  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2

49

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3

119

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
Piśmiennictwo
1. Dev VR, Gupta A: Plastic and reconstructive surgery approaches in the management of anal cancer. Surg Oncol Clin N Am 2004; 13(2): 339-353.
2. Brisinda G, Vanella S, Cadeddu F et al.: Surgical treatment of anal stenosis. World J Gastroenterol 2009; 15(16): 1921-1928.
3. Dziki A: Zwężenie odbytu. [W:] Bielecki K, Dziki A (red.): Proktologia. PZWL, Warszawa 2000: 138-149.
4. Milsom JW, Mazier WP: Classification and management of postsurgical anal stenosis. Surg Gynec Obstet 1986; 163: 60-64.
5. Kunitake H, Poylin V: Complications following anorectal surgery. Clin Colon Rectal Surg 2016; 29(1): 14-21.
otrzymano: 2018-04-13
zaakceptowano do druku: 2018-05-04

Adres do korespondencji:
*Małgorzata Kołodziejczak
Warszawski Ośrodek Proktologii
Szpital św. Elżbiety
ul. Goszczyńskiego 1, 02-615 Warszawa
tel.: +48 603-387-787
drkolodziejczak@o2.pl

Nowa Medycyna 2/2018
Strona internetowa czasopisma Nowa Medycyna