Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Medycyna 1/2009, s. 27-31
*Zofia Zwolska, Ewa Augustynowicz-Kopeć
Trudności w mikrobiologicznym diagnozowaniu gruźlicy pozapłucnej
Difficulties in microbiological detection of extrapulmonary tuberculosis
Zakład Mikrobiologii Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie
Kierownik Zakładu: prof. dr hab. Zofia Zwolska
Streszczenie
According EuroTb report extrapulmonary tuberculosis is mean diagnosed in European population in 3-43% of patients with tuberculosis The cause of low incidence of extrapulmonary tuberculosis in Poland – for example 7,3% in 2007 may be underestimation or/and underreporting of such a forms. Scanty bacillary extrapulmonary tuberculosis needs to application of modern, fast and sensitive microbiological methods. Moreover the proper cooperation of clinicians and microbiologists is very important in achieving the diagnostic success.
Wstęp
Stwierdzenie obecności prątków gruźlicy w materiale diagnostycznym od chorego metodami mikrobiologicznymi jest wymaganym kryterium do rozpoznawania gruźlicy. Wynik badania jest pochodną wielu czynników, począwszy od decyzji rodzaju materiału poprzez wszystkie etapy diagnostyczne.
Mikrobiologiczne diagnozowanie gruźlicy pozapłucnej jest bardzo trudne i wymaga starannego dobrania próbki od chorego oraz wyboru odpowiedniej metody diagnostycznej. Skąpoprątkowy przebieg, różnorodne materiały kliniczne, trudności ich otrzymania, obecność inhibitorów reakcji genetycznych, bardzo długi czas wzrostu prątków – wszystkie te elementy utrudniają diagnostykę pozapłucnych form gruźlicy. Wiele postaci gruźlicy pozapłucnej wymaga inwazyjnego pobierania materiałów (wycinki tkanek, szpik kostny, płyn osierdziowy, opłucnowy, mózgowo-rdzeniowy) co powoduje, że do laboratorium trafia tylko jeden specimen, którego diagnostyka staje się podstawą rozpoznania. W związku z tym, diagnostyka tych postaci gruźlicy, wymaga zastosowania metod dostępnych tylko w nielicznych laboratoriach. Ponadto często w praktyce szpitalnej niesłusznie przyjmuje się, że wystarczającym badaniem laboratoryjnym, rozstrzygającym o diagnozie jest badanie histopatologiczne.
Należy przypomnieć, że złotym standardem potwierdzenia gruźlicy jest hodowla, uzyskanie której umożliwia identyfikację gatunkową, wykonanie testu lekowrażliwości i przeprowadzenie molekularnego dochodzenia epidemiologicznego. Wszystkie inne badania histologiczne lub serologiczne są badaniami dodatkowymi.
Niektóre dane epidemiologiczne gruźlicy pozapłucnej w europejskim regionie WHO (2006 r.)
Dane o gruźlicy w regionie europejskim są zbierane od wielu lat i publikowane w corocznych raportach WHO „Surveillance of Tuberculosis in Europe-EuroTB” i pochodzą z 52 krajów, niektóre z nich geograficznie należą do Azji. Trzeba podkreślić, że nie wszystkie kraje podają pełne dane, ponieważ nie prowadzą wymaganych statystyk. Jednak każdego roku rejestracja ulega poprawie i coraz więcej wymaganych danych z poszczególnych krajów trafia do biuletynu Euro-TB (1).
WHO gromadzi dane dzieląc region europejski na3 strefy, kraje: Europy Zachodniej i Unii Europejskie(I grupa), Europy Centralnej (II grupa) i Europy Wschodniej (III grupa). Sytuacja epidemiologiczna w 3 grupach państw jest bardzo niejednorodna, a różnice dotyczą wszystkich ważniejszych wskaźników epidemiologicznych, tj. zapadalności na różne postacie gruźlicy (gruźlica płucna i pozapłucna), koincydencji gruźlicy z HIV, śmiertelności i lekooporności.
Tabela 1 przedstawia wskaźniki zarejestrowanych przypadków gruźlicy płucnej i pozapłucnej w wymienionych 3 grupach państw.
Tabela 1. Średnie odsetki zarejestrowanych postaci gruźlicy pozapłucnej wśród wszystkich przypadków gruźlicy (wg EuroTB 2006).
RegionGruźlica(wszystkie postacie)Gruźlica pozapłucna
EU i Europa Zachodnia89 03217 367 (20%)
Kraje Bałkańskie26 9116772 (25%)
Europa Wschodnia306 88735 805 (12 %)
Europejski Region WHO razem422 830 (85%)59 944 (14%)
*U 3091 chorych nie podano lokalizacji.
W większości krajów należących do tego regionu Europy odsetek gruźlicy pozapłucnej był zbliżony do wartości średniej (19%) z wyjątkiem 3 krajów, w których odsetki były znacznie wyższe, tj w Holandii – 35%, Szwecji – 36% i Wielkiej Brytanii – 43%. W trzech krajach odsetki zarejestrowanej gruźlicy pozapłucnej były niższe – w Polsce – 8%, w Grecji – 5% i najmniej w Luksemburgu – 3%.
W II grupie państw, w 2006 r. w 8 krajach bałkańskich zarejestrowano 6772, tj. 25% przypadków gruźlicy pozapłucnej. Największą ilość przypadków zarejestrowano w Albani – 36%. Dane te, znacznie wyższe niż w innych krajach sugerują błędy diagnostyczne tym bardziej, że spośród wszystkich tylko 1 (4%) przypadek potwierdzono bakteriologicznie.
W III grupie państw, zarejestrowano 35 805– 12% przypadków gruźlicy pozapłucnej. W większości krajów w tym regionie Europy odsetki zgłoszonych przypadków gruźlicy pozapłucnej były albo wysokie (Tadżigistan – 30%, Kirgistan – 26%) albo bardzo niskie (Białoruś – 6%), co również sugeruje błędy w diagnozowaniu tej postaci gruźlicy.
Najmniej wiadomo o liczbie potwierdzeń mikrobiologicznych w tej części Europy, z powodu słabego systemu raportowania badań mikrobiologicznych, braku w wielu regionach sieci laboratoriów, niedostępności hodowli jako metody potwierdzania gruźlicy, braku czułych systemów hodowlanych itp. W związku z tym z krajów tego regionu Europy nie ma żadnych danych o gruźlicy pozapłucnej potwierdzonej bakteriologicznie.
Tabela 2 ilustruje zapadalność na gruźlicę pozapłucną z podziałem na grupy wiekowe w europejskim regionie WHO wg EuroTB 2006 r.
Tabela 2. Zapadalność na gruźlicę pozapłucną z podziałem na grupy wiekowe w europejskim regionie WHOwg EuroTB 2006.
Postać gruźlicyGrupy wiekoweOgółem(%)
0-1415-4445 i więcej
Liczba(%)Liczba(%)Liczba(%)
Opłucna96
(8,2%)
1365
(9,7%)
1370
(8,0%)
2831
(8,8%)
Węzły chłonne342
(29,3%)
1016
(7,2%)
852
(5,0%)
2143
(6,7%)
Układ kostny17
(1,5%)
185
(1,3%)
417
(2,4%)
619
(1,9%)
Układ nerwowy17
(1,5%)
75
(0,5%)
95
(0,6%)
187
(0,6%)
Układ moczowo--płciowy6
(0,5%)
183
(1,3%)
500
(2,9%)
689
(2,1%)
Otrzewna6
(0,5%)
136
(1,0%)
99
(0,6%)
241
(0,7%)
Rozsiana15
(1,3%)
199
(1,4%)
195
(1,1%)
409
(1,3%)
Inna62
(5,2%)
265
(1,9%)
390
(2,3%)
717
(2,2%)
Razem561
(48%)
3424
(24,3%)
3918
(23%)
7836
(24,3%)
Tabela 3. Zapadalność na gruźlicę pozapłucną w Polsce w latach 1996-2007 (Szczuka).
RokLiczba zachorowań na gruźlicę wszystkich postaci Liczba zachorowań na gruźlice pozapłucną i %Współczynnik zapadalności na 100 000
199615 3585973,91,6
199713 967571-4,01,5
199813 302503-3,81,3
199912 1795384,41,4
200011 4775174,51,3
200110 6724894,61,3
2002*10 47510379,92,7
200310 1249179,02,4
200494938028,42,1
200592808218,82,2
200685937098,31,9
200786426287,31,6
*Od 2002 r. w Polsce zgodnie z zaleceniami WHO gruźlica opłucnej została zaliczona do gruźlicy pozapłucnej.
Wśród 7836 chorych z gruźlicą pozapłucna zarejestrowaną w EuroTB w 2006 r. dominującą postacią we wszystkich grupach wiekowych była gruźlica opłucnej (8,8%), kolejno węzłów chłonnych (6,7%) i układu moczowo-płciowego (2,1%). W grupie 561 dzieci wśród wszystkich postaci dominowała gruźlica węzłów chłonnych (21,9%).
Dane epidemiologiczne o gruźlicy pozapłucnej w Polsce
W Polsce gruźlica pozapłucna w latach 1996-2001 wynosiła średnio 4,2% (3,9-4,6). Od 2002 r., zgodnie z wytycznymi WHO do postaci pozapłucnych włączono gruźlicę opłucnej, co spowodowało wzrost liczby zarejestrowanych przypadków. W latach 2002-2008 odsetek gruźlicy pozapłucnej wynosił średnio 9,0% (8,4-9,9) (2).
Metody mikrobiologicznego diagnozowania gruźlicy pozapłucnej
Mikrobiologiczne diagnozowanie gruźlicy pozapłucnej jest procedurą trudną, wymaga bardzo starannego pobrania próbki od chorego oraz wyboru odpowiedno czułej metody diagnostycznej.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2009-02-25
zaakceptowano do druku: 2009-03-27

Adres do korespondencji:
*Zofia Zwolska
Zakład Mikrobiologii, Krajowe Referencyjne Laboratorium Prątka
ul. Płocka 26, 01-138 Warszawa
tel.: (0-22) 431-21-82
e-mail: zzwolska@igichp.edu.pl

Nowa Medycyna 1/2009
Strona internetowa czasopisma Nowa Medycyna