Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Medycyna 2/2009, s. 79-83
*Adam Jankowski1, Józef Mleczko2
Stosowanie immunostymulacji w nawracających zakażeniach dróg oddechowych u dzieci
The use of immunostimulation in children with recurrent respiratory tract infections
1III Katedra i Klinika Pediatrii, Immunologii i Reumatologii Wieku Rozwojowego Akademii Medycznej im. Piastów Śląskich we Wrocławiu Kierownik Katedry i Kliniki: prof. dr hab. Adam Jankowski 2Pracownia Immunologii Instytutu Genetyki i Mikrobiologii Uniwersytetu Wrocławskiego Kierownik Pracowni: prof. dr hab. Adam Jankowski
Streszczenie
Respiratory tract infections are the most common ilnesses of childhood. The recurrent respiratory tract infections are particulary burdensome. Their incidences are under influence of many factors including iatrogenic e. g. antibiotic therapy. Abuse of antibiotic therapy caused by excess, insufficiency or defctive use can influence on normal upper respiratory tract microflora and change the route of immune system education of young organism. International, as well as local health agencies, have been strongly encouraging physicians to decrease the prescribing of antibiotics to treat common upper respiratory tract infections because antibiotic usage does not significantly reduce recovery time for these, mostly viral, illnesses. As the alternative to antibiotic treatment the immunostimulative therapy is suggested. The efficiency of different drugs on immunological defence were analysed. The Broncho-Vaxom, Isoprinosinum, Levamisol, Padma 28, Esberitox and other were under discussion. The influence of these immunostimulators on immunoglobulin level, antibodies sythesis, activation of NK cells, functions of dendritic cells and changes of interleukins concentrations were evaluated. The final statement is that non-specific immunostimulators are efficient enough in prevention against respiratory tract infection and can be recomended for treatment in most- except severe- cases of recurrent respiratory tract infections.
Zakażenia dróg oddechowych u dzieci są najczęstszą przyczyną zachorowań w naszej strefie klimatycznej (1, 2, 3). Jako nawracające zakażenie bierzemy pod uwagę występowanie zachorowań w ilości 7-8 rocznie u dzieci młodszych oraz 4-6 u starszych (1). Na częstość ich występowania mają wpływ: warunki anatomiczne, niedojrzałość układu odpornościowego oraz zanieczyszczenia atmosferyczne. Niestety udział tych ostatnich w związku z rozwojem naszej cywilizacji stale wzrasta (4, 5). Ponadto na występowanie zakażeń dróg oddechowych u dzieci ma znaczący wpływ zwyczaj palenia tytoniu przez opiekunów dzieci (5). Po urodzeniu układ odpornościowy nie jest w pełni dojrzały, jednym z warunków koniecznych dla jego prawidłowego dojrzewania jest stymulacja antygenowa antygenami bakterii fizjologicznie zasiedlających głównie przewód pokarmowy. Antybiotykoterapia, szczególnie u najmłodszych dzieci zaburza ten proces. Polska należy do krajów o bardzo dużym spożyciu antybiotyków. Zgodnie z własnymi badaniami tylko w roku 1988 samej ampicyliny CEFARM Wrocławski sprzedał 7,4 tony w przeliczeniu na czystą substancję (6). Na nadmierne stosowanie antybiotyków w terapii zwracają uwagę liczni badacze (6, 7, 8). Fakt ten może być jedną z przyczyn występowania nawracających zakażeń dróg oddechowych (nzdo) (6). Zadaniem lekarza jest nie tylko leczyć aktualnie występujący ostry incydent chorobowy ale również w miarę możliwości, zapobiegać nawrotom choroby. Jedną z uznanych metod zalecanych w prewencji zakażeń dróg oddechowych u dzieci jest stosowanie leków immunostymulujących (9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20). Od lat uważa się ten typ postępowania leczniczego jako alternatywę dla antybiotykoterapii (18, 21, 22, 23). Można śmiało stwierdzić, iż ten typ leczenia jest zalecany dla przerwania obserwowanego u dzieci z nzdo mechanizmu typu błędnego koła polegającego na następującym działaniu: zachorowanie – antybiotyk – osłabienie odporności – zachorowanie – antybiotyk (6, 14, 24). W licznych badaniach własnych analizowano kliniczną skuteczność terapii u dzieci z nzdo leczonych za pomocą takich preparatów jak: Broncho-Vaxom, Isoprinosina, Levamisol, Padma 28, Esberitox, TFX, preparat torfowy Tołpy, czy też poddanych klimatoterapii (11, 13, 14, 15, 22, 24). Wykazano istotny wpływ wszystkich wyżej wymienionych metod postępowania terapeutycznego w ograniczeniu nawrotów zachorowań, różniły się one jednak skutecznością kliniczną tak co do samej częstości zachorowań, jak i uzyskanym okresem remisji. W piśmiennictwie światowym ten typ postępowania jest akceptowany i powszechnie stosowany (8, 16, 19, 25).
Zgodnie z podziałem zaproponowanym przez A.K. Siwickiego oraz E. Skopińską-Różewską wyróżniamy następujęce grupy leków immunostymulujących (26):
I. Immunomodulatory naturalne – biostymulatory,
A. Immunostymulatory bakteryjne: Corynobacterium parvum, Proprionibacterium parvum BCG, OK.-432:
– lipopolisacharydy (endotoksyny),
– inne bakteryjne immunostymulatory: Biostim, Esperitox, Luivac, Broncho-Vaxom, Uro-Vaxom, Picibalin.
B. Izolowane z grzybów: np. lentina – z grzyba Lentinus edodes, beta-glukan z drożdży Saccharomyces cerevisiae.
C. Izolowane ze skorupiaków – chitozan.
D. Izolowany z roślin – koncentrat z jeżówki purpurowej, czy też koncentrat z korzenia żeń-szeń, ekstrakt z jemioły, wyciąg z liścia aloesu.
II. Syntetyczne związki imitujące działanie elementów wirusowych, czy bakteryjnych:
– oligonukleotydy zawierające niemetylowane sekwencje dinukleotydowe (CpM),
– dipeptyd muramylowy (MDP) i jego analogi,
– peptyd: bestatyna.
III. Małocząsteczkowe immunostymulatory syntetyczne:
– Levamisol i związki pokrewne: imutiol, benzymitazol,
– cymetydyna,
– inisine pranobex: methisoprinol (grioprinosin),
– retinoidy.
IV. Endogenne związki potęgujące lub korygujące reaktywność immunologiczną:
– cytokiny: TNF, interforony, IL-2, IL-12, IL-15, IL-18,
– czynniki wzrostu: GM-CSF, M-CSF, G-CSF,
– hormony grasicy,
– tuftsyna oraz polituftsyny,
– dożylne preparaty immunoglobulinowe.
V. Inne immunomodulatory: dimery lizozymu.
Spośród wymienionych powyżej preparatów w praktyce pediatrycznej stosowane są najczęściej następujące:
1. związki naturalne – szczepionki bakteryjne, preparaty ziołowe,
2. związki syntetyczne – takie jak levamisol i isoprinosina.
Pozostałe powyżej wymienione grupy leków z reguły nie są stosowane ze względu na ich działania niepożądane. W uzasadnionych przypadkach w praktyce pediatrycznej stosowane są również TFX oraz Levamisol. Decydując się na terapię levamisolem należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia bardzo groźnego powikłania, którym jest agranulocytoza występująca u dzieci z antygenem HLA B27.
Immunostymulatory zawierające antygeny bakteryjne
Spośród powyższych leków wyróżnia się preparaty zawierające rybosomy oraz takie, w skład których wchodzą antygeny drobnoustrojów wywołujących zakażenia dróg oddechowych. OM-85 (Broncho-vaxom) – w klinicznej ocenie tego leku pojawiło się szereg badań wieloośrodkowych. Wykazano znamienne obniżenie częstości zachorowań na zakażenia górnych dróg oddechowych oraz znaczące zmniejszenie potrzeby stosowania antybiotykoterapii (8, 12, 24, 27, 28, 29).
Podobny efekt obserwowano również w przypadku zakażeń dolnych dróg oddechowych (16, 27, 28).
Na uwagę zasługuje opublikowane w 2008 roku zbiorcze opracowanie dotyczące skuteczności klinicznej brocho-vaxomu, w którym autorzy stwierdzają, że lek ten działa szczególnie u dzieci z ostrymi nawracającymi zakażeniami dróg oddechowych, wpływając na skrócenie czasu trwania kolejnych zakażeń, obniżenie ich liczby oraz zmniejszenie ilości zużytych przez leczonych antybiotyków (29). Terapeutyczne stosowanie B-V zależy od aktualnego stany klinicznego pacjenta oraz od celu terapeutycznego, który pragniemy uzyskać. Obok klasycznego schematu podawania powszechnie stosowanego możemy alternatywnie podawać B-V szczególnie w przypadkach zaburzeń odporności typu humoralnego nie w seriach 10. dniowych ale 15. dniowych, koniecznym jest również w tych przypadkach powtórzenie leczenia, zależnie od stanu klinicznego dziecka, po 4 do 6 miesięcy po zakończeniu pierwszej kuracji podając jedną do dwu serii przypominających (8, 11, 25, 27).

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 19 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 49 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

otrzymano: 2009-02-25
zaakceptowano do druku: 2009-03-27

Adres do korespondencji:
*Adam Jankowski
III Katedra i Klinika Pediatrii, Immunologii i Reumatologii Wieku Rozwojowego Akademii Medycznej im. Piastów Śląskich we Wrocławiu
ul. Jana Kasprowicza 64/66
tel.: (0-71) 323-64-54; tel./fax: (0-71) 372-74-63
e-mail: jankaw@prop.am.wroc.pl

Nowa Medycyna 2/2009
Strona internetowa czasopisma Nowa Medycyna