Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Chcesz wydać pracę doktorską, habilitacyjną czy monografię? Zrób to w Wydawnictwie Borgis – jednym z najbardziej uznanych w Polsce wydawców książek i czasopism medycznych. W ramach współpracy otrzymasz pełne wsparcie w przygotowaniu książki – przede wszystkim korektę, skład, projekt graficzny okładki oraz profesjonalny druk. Wydawnictwo zapewnia szybkie terminy publikacji oraz doskonałą atmosferę współpracy z wysoko wykwalifikowanymi redaktorami, korektorami i specjalistami od składu. Oferuje także tłumaczenia artykułów naukowych, skanowanie materiałów potrzebnych do wydania książki oraz kompletowanie dorobku naukowego.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Stomatologia 3/2003, s. 155-156
Jan Kowalski
Bakteriofagi i możliwości ich zastosowania w diagnostyce i terapii chorób przyzębia – przegląd literatury
Bacteriophages and their use possibilities in diagnostics and therapy of periodontital diseases – a literature review
z Zakładu Chorób Błony Śluzowej i Przyzębia Instytutu Stomatologii
Akademii Medycznej w Warszawie
Bakteriofagi inaczej zwane są wirusami bakteryjnymi. Określenie to dosyć precyzyjnie opisuje ich budowę i funkcje. Fagi zbudowane są z kulistej główki zawierającej kwas nukleinowy (DNA lub RNA), otoczonej osłonką białkową (kapsydem) często wydłużającą się w ogonek. Bakteriofag atakuje bakterię przyczepiając się do jej powierzchni. Następuje wówczas wstrzyknięcie kwasu nukleinowego faga do cytoplazmy. Poprzez transkrypcję własnego DNA metabolizm zaatakowanej komórki przedstawiony zostaje na replikację fagów, w konsekwencji prowadząc do zniszczenia bakterii i uwolnienia wytworzonych wirionów, które zarażają kolejne komórki (zachodzi tzw. cykl lityczny). Może również dojść do wbudowania DNA faga w DNA bakterii. W wyniku namnażania każda pochodna bakteria zawiera w sobie odcinek wirusowego DNA, nazywanego profagiem. W wyniku zadziałania określonego czynnika profag uaktywnia się i podobnie jak w cyklu litycznym niszczy bakterię-gospodarza. Taki cykl nazywamy lizogennym.
Bakteriofagi są organizmami powiązanymi swoiście z określonym szczepem bakterii. Są przy tym całkowicie niegroźne dla innych bakterii. Tak dalece posunięta swoistość czyni fagi bakteryjne potencjalnym precyzyjnym narzędziem diagnostycznym i terapeutycznym. Fagi bakteryjne odkryte zostały w 1917 r. i określone jako „epizootyczne zakażenie bakterii” (1). Powszechnie stosowane były już w latach trzydziestych i czterdziestych ubiegłego stulecia. Żołnierze frontów II wojny światowej nosili w podręcznych apteczkach fiolki z bakteriofagami na wypadek zranienia i zakażenia. Fagi zostały jednakże wyparte przez antybiotyki, które wówczas okazały się skuteczniejsze, bezpieczniejsze i prostsze w użyciu (2, 3). Ówczesne ograniczenia w technice badawczej uniemożliwiły poznanie pełnych możliwości bakteriofagów (4).
Badania przeprowadzone w ostatnich latach zmieniły pogląd na temat możliwości zastosowania wirusów bakteryjnych w diagnostyce i terapii. Niewykluczone, że bakteriofagi staną się równie lub bardziej skuteczną bronią w walce z drobnoustrojami. Częstokroć nieuzasadnione stosowanie antybiotyków przez całe dziesięciolecia doprowadziło do powstania nowych szczepów bakterii, opornych na tradycyjne środki. Obecnie powstają firmy biotechnologiczne, w których pracuje się nad zastosowaniem bakteriofagów do leczenia chorób zakaźnych – od gruźlicy po salmonellozę. Pierwsze terapeutyczne zastosowanie fagów bakteryjnych miało miejsce w Paryżu, gdzie poddano je czterem pacjentom chorym na czerwonkę bakteryjną – wszyscy wyzdrowieli. Przypadek ten został później zbeletryzowany i opisany w powieści Sinclaira Lewisa z 1925 r. pt. „Doktor Arrowsmith”.
Ścisła specyficzność fagów w stosunku do docelowych szczepów bakteryjnych czyni je przydatnym narzędziem diagnostycznym. Istnieją liczne doniesienia dotyczące stosowania bakteriofagów w wykrywaniu bakterii odpowiedzialnych za zapalenie przyzębia. Heinzerling i wsp. przeprowadzili serie badań, w których użyto fagów szczepu ATCC 35405 infekujących bakterię Treponema denticola, krętka zdolnego do wnikania w tkankę gospodarza, oraz krwi obwodowej pacjentów chorych na zaawansowane zapalenie przyzębia dorosłych. W wyniku tego otrzymano klony fagów produkujące antygeny specyficzne dla tej bakterii, co umożliwiło poznanie jej budowy antygenowej i immunoreaktywności (5).
Wykryto również bakteriofagi związane z Actinobacillus actinomycetemcomitans. Haubek i wsp. stwierdzili obecność faga Aa phi 23 u 185 pacjentów z zapaleniem przyzębia. Genotyp bakterii ściśle korelował z obecnością faga. Nie stwierdzono ponadto związku między obecnością faga phi 23 a zaawansowaniem destrukcją przyzębia.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp tylko do jednego, POWYŻSZEGO artykułu w Czytelni Medycznej
(uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony)

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem , należy wprowadzić kod:

Kod (cena 15 zł za 7 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

 

 

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu wraz z piśmiennictwem oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 35 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Nowa Stomatologia 3/2003
Strona internetowa czasopisma Nowa Stomatologia