Ponad 7000 publikacji medycznych!
Statystyki za 2021 rok:
odsłony: 8 805 378
Artykuły w Czytelni Medycznej o SARS-CoV-2/Covid-19

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Anestezjologia Intensywna Terapia 2/2002, s. 131-134
Ewa Kucewicz1, Bronisław Czech2, Grzegorz Juszczyk1, Sebastian Pawlak2, Grzegorz Szapiel2, Sławomir Czaban1, Andrzej Siemiątkowski1
Bezpośredni pomiar ciśnienia tętniczego krwi w tętnicy promieniowej – wiarygodność pomiaru w wybranych stanach klinicznych
Usefulness of radial artery blood pressure monitoring in selected clinical situations
1 Klinika Anestezjologii i Intensywnej Terapii; kierownik: dr n. med. A. Siemiątkowski – AM w Białymstoku, 2 Klinika Kardiochirurgii; kierownik: dr n. med. B. Czech – AM w Białymstoku
Monitorowanie ciśnienia tętniczego krwi metodą nieinwazyjną jest łatwe technicznie, w wielu sytuacjach klinicznych dokładne i nie niesie ze sobą ryzyka infekcji. Ma jednak pewne niedogodności. Przedłużające się i częste pompowanie mankietu może spowodować niedokrwienie tkanek i uszkodzenie nerwów. Pośrednia metoda nie pozwala także na zobrazowanie krzywej ciśnienia tętniczego. U chorych z zaburzeniami przewodnictwa i rytmu serca, zmianami miażdżycowymi w tętnicach obwodowych, pomiar ciśnienia z użyciem mankietu jest nieprecyzyjny i bywa opóźniony w stosunku do dynamicznie zmieniającego się stanu klinicznego.
Bezpośredni, wewnątrznaczyniowy pomiar jest „złotym standardem” monitorowania ciśnienia tętniczego krwi, do którego porównuje się wszystkie inne metody. Pacjenci z zaawansowanymi chorobami serca i układu krążenia poddawani różnego typu operacjom charakteryzują się w okresie okołooperacyjnym istotnymi wahaniami ciśnienia tętniczego krwi. Ta niestabilność ciśnienia jest wynikiem zmian objętości płynu wewnątrznaczyniowego, działania środków anestetycznych i manipulacji chirurgicznych. Monitorowanie bezpośrednie pozwala na obrazowanie krzywej ciśnienia tętniczego i oznaczanie jego wartości z każdego uderzenia serca. Możliwe jest także wielokrotne pobieranie próbek krwi do badań gazometrycznych. Analiza krzywej ciśnienia pozwala na uzyskanie dodatkowych informacji o stanie układu krążenia. Stopień nachylenia krzywej przedstawia stan kurczliwości serca. Korelacja ta nie jest specyficzna, ponieważ wzrost naczyniowych oporów obwodowych może także spowodować wzrost nachylenia tej krzywej. Monitorowanie ciśnienia tętniczego metodą krwawą, pozwala na wizualną ocenę konsekwencji hemodynamicznych zaburzeń rytmu serca. Różnica wartości ciśnienia skurczowego i rozkurczowego może być brana pod uwagę przy ocenie stopnia wypełnienia łożyska naczyniowego i objętości wyrzutowej lewej komory serca. Stan hipowolemii potwierdza duża, związana z cyklem oddechowym zmienność krzywej ciśnienia.
Wskazania do inwazyjnego monitorowania ciśnienia tętniczego krwi są bardzo szerokie i obejmują chorych poddawanych zabiegom z użyciem krążenia pozaustrojowego, zabiegom na aorcie, w kontrolowanym podciśnieniu oraz chorych hospitalizowanych ze świeżym zawałem serca, we wstrząsie, z urazem wielonarządowym, wymagających leczenia katecholaminami lub kontrapulsacją wewnątrzaortalną, z nadciśnieniem płucnym, zatorowością płucną, z zaburzeniami metabolicznymi i elektrolitowymi oraz tych, u których pośredni pomiar ciśnienia ze względów technicznych nie jest możliwy do wykonania (chorobliwa otyłość) [1]. Jeżeli pomiar ciśnienia tętniczego krwi metodą bezpośrednią jest elementem monitorowania hemodynamicznego w czasie operacji, to decydujący wpływ na wybór naczynia do kaniulacji mają: rodzaj operacji, pozycja chorego w czasie zabiegu oraz informacje z wywiadu (przebyte operacje kończyn, incydenty zatorowe, miażdżyca zarostowa itd.). Z danych piśmiennictwa wynika, że dostępne kaniulacji są następujące tętnice: promieniowa, łokciowa, ramienna, pachowa, udowa, grzbietowa stopy i skroniowa.
W praktyce klinicznej najczęściej wykorzystywane są tętnice promieniowa i udowa (ponad 90% kaniulacji). Soderstrom i wsp. podjęli próbę oceny monitorowania ciśnienia u 203 pacjentów z urazem wielonarządowym, koncentrując się na porównaniu pomiaru z tętnic promieniowej i udowej [2]. Autorzy poddali analizie czas funkcjonowania pomiaru i powikłania wynikające z zastosowanej metody. Z pracy tej wynika, że kaniula udowa umożliwia pomiar około dwukrotnie dłużej niż promieniowa. Na taki wynik składa się kilka czynników. Cewnik zakładany do tętnicy udowej jest zwykle większego kalibru, samo naczynie ma także większą średnicę. Przepłukiwanie kaniuli umożliwia większy przepływ roztworu płuczącego co zabezpiecza ją przed tworzeniem się skrzepliny. Powikłania bakteryjne występują bardzo rzadko a ich częstość wzrasta wraz z przedłużeniem czasu utrzymywania cewnika w tętnicy powyżej 4 dni. W omawianej grupie wszyscy chorzy otrzymywali antybiotyki dożylnie. Powikłania niedokrwienne zanotowano tylko w grupie tętnicy promieniowej. Autorzy podkreślają, że jedynym słusznym postępowaniem w przypadku pojawienia się nawet subtelnych objawów niedokrwienia jest natychmiastowe usunięcie kaniuli. Na uwagę zasługuje fakt rozpoznania w dwóch przypadkach tętniaka rzekomego tętnicy promieniowej w kilka miesięcy po dekaniulacji, z koniecznością interwencji chirurgicznej. Innym powikłaniem jest krwawienie po usunięciu cewnika. Dwukrotnie w omawianej grupie przetoczono krew z powodu masywnego krwawienia, które wystąpiło po usunięciu kaniuli z tętnicy udowej. Jeden chory po usunięciu kaniuli wymagał rewizji chirurgicznej pachwiny z powodu narastającego krwiaka tej okolicy.
Wartość ciśnienia tętniczego krwi zmienia się w miarę przesuwania się fali ciśnienia od aorty wstępującej na obwód. Ciśnienie skurczowe stopniowo wzrasta, rozkurczowe natomiast maleje. Średnie ciśnienie pozostaje na względnie stałym poziomie [3]. To fizjologiczne zachowanie wartości ciśnień nie znajduje potwierdzenia w warunkach patologii. Dorman i wsp. poddali analizie wartości ciśnienia mierzonego metodą krwawą w tętnicy promieniowej i udowej u chorych w stanie wstrząsu septycznego, leczonych dużymi dawkami noradrenaliny [4]. Udowodnili oni, że wartość ciśnienia mierzona w tętnicy promieniowej jest istotnie zaniżona. Uznanie jej za wartość rzeczywistą wiedzie do stosowania noradrenaliny w zbyt dużych dawkach. W badanej grupie skurczowe i średnie ciśnienie krwi mierzone w tętnicy udowej było istotnie wyższe i pozwalało na redukcję dawek noradrenaliny. Duże dawki katecholamin stosowane u chorych we wstrząsie septycznym są przyczyną zaburzeń rytmu serca oraz nieprawidłowej perfuzji narządowej. Konsekwencją tego jest wysoka śmiertelność. Cytowana praca jednoznacznie wskazuje na ograniczenie zasadności pomiaru ciśnienia krwi w tętnicy promieniowej u chorych z rozpoznanym wstrząsem septycznym. Autorzy obserwowali wyrównanie wartości ciśnień w tętnicy promieniowej i udowej dopiero po odstawieniu katecholamin. Na tej podstawie wysnuli wniosek, że różnica kalibru kaniul użytych do pomiaru (20G – promieniowa, 16G – udowa) nie mogła być przyczyną gradientu ciśnień.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
  • Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
  • Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
  • Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.

Opcja #1

19

Wybieram
  • dostęp do tego artykułu
  • dostęp na 7 dni

uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony

Opcja #2

49

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 30 dni
  • najpopularniejsza opcja

Opcja #3

119

Wybieram
  • dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
  • dostęp na 90 dni
  • oszczędzasz 28 zł
Piśmiennictwo
1. Kaplan JA: Cardiac Anesthesia. W.B.Saunders Company; Philadelphia 1993.
2. Soderstrom CA, Wasserman DH, Dunham CA, Caplan ES, Cowley RA: Superiority of the femoral artery for monitoring. A prospective study. Am J Surg 1982; 144: 309-312.
3. Marino PL: Intensywna Terapia. Urban i Partner; Wrocław 1991.
4. Dorman T, Breslow MJ, Lipsett PA, Rosenberg JM, Balser JR, Almog Y, Rosenfeld BA: Radial artery pressure monitoring understimates central arterial pressure during vasopressor therapy in critically ill surgical patients. Crit Care Med 1998; 26: 1646-1649.
5. Rivers EP, Lozon J, Enriquez E, Havsted SV, Martin GB, Lewandowski ChA, Goetting MG, Rosenberg JA, Paradis NA, Nowak RM: Simultaneous radial, femoral and aortic pressures during human cardiopulmonary resuscitation. Crit Care Med 1993; 21: 878-883.
6. Pauca AL, Hudspeth AS, Wallenhaupt SL, Tucker WY, Kon ND, Mills SA, Cordell AR: Radial artery-to-aorta pressure diffrence after discontinuation of cardiopulmonary bypass. Anesthesiology 1989; 70: 935-941.
7. Stern DH, Gerson JI, Allen FB, Parker FB: Can we trust the direct radial artery pressure immediately following cardiopulmonary bypass? Anesthesiology 1985; 62: 557-561.
8. Mohr R, Lavee J, Goor DA: Inaccuracy of radial artery pressure measurment after cardiac operations. J Thorac Cardiovasc Surg 94: 286-290;1987
9. Maruyama K, Horiguchi R, Hashimoto H, Ohi Y, Okuda M, Kurioka T, Konishi K, Muneyuki M, Kusagawa M: Effect of combined infusion of nitroglycerin and nicardipine on femoral-to-radial artery pressure gradient after cardiopulmonary bypass. Anesth Analg 1990; 70: 428-432.
10. Urzua J: Aortic-to-radial artery pressure gradient after bypass. Anesthesiology 1990; 73: 191.
11. Bazaral MG, Welch M, Golding LAR, Badhwar K: Comparison of brachial and radial artery pressure monitoring in patients undergoing coronary artery bypass surgery. Anesthesiology 1990; 73: 38-45.
12. Rich GF, Lubanski RE, McLoughlin TM: Differences between aortic and radial artery pressure associated with cardiopulmonary bypass. Anesthesiology 1992; 77: 63-66.
13. Chauhan S, Saxena N, Mehrotra S, Rao BH, Sahu M: Femoral artery pressures are more reliable than radial artery pressures on initiation of cardiopulmonary bypass. J Cardiothorac Vasc Anesth 2000; 14: 274-276.
14. VanBeck JO, White RD, Abenstein JP, Mullany ChJ, Orszulak TA: Comparison of axillary artery or brachial artery pressure with aortic pressure after cardiopulmonary bypass using a long radial artery catheter. J Cardiothorac Vasc Anesth 1993; 7: 312-315.
Adres do korespondencji:
Klinika AiIT AM, SPSK
ul. Skłodowskiej-Curie 24a, 15-276 Białystok

Anestezjologia Intensywna Terapia 2/2002

Pozostałe artykuły z numeru 2/2002: