Ludzkie koronawirusy - autor: Krzysztof Pyrć z Zakładu Mikrobiologii, Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Uniwersytet Jagielloński, Kraków

Zastanawiasz się, jak wydać pracę doktorską, habilitacyjną lub monografię? Chcesz dokonać zmian w stylistyce i interpunkcji tekstu naukowego? Nic prostszego! Zaufaj Wydawnictwu Borgis – wydawcy renomowanych książek i czasopism medycznych. Zapewniamy przede wszystkim profesjonalne wsparcie w przygotowaniu pracy, opracowanie dokumentacji oraz druk pracy doktorskiej, magisterskiej, habilitacyjnej. Dzięki nam nie będziesz musiał zajmować się projektowaniem okładki oraz typografią książki.

Poniżej zamieściliśmy fragment artykułu. Informacja nt. dostępu do pełnej treści artykułu tutaj
© Borgis - Nowa Pediatria 1/2003, s. 51-53
Joanna Pawłowska, Irena Jankowska, Mikołaj Teisseyre, Jerzy Socha
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby po transplantacji wątroby
Autoimmune hepatitis (AIH) in children after liver transplantation
z Kliniki Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Instytutu „Pomnika - Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. n. med. Jerzy Socha
Streszczenie
One of the late complications of liver transplantation is autoimmune hepatitis. It may occur in patients with previous autoimmune liver diseases (recurrence) or transplanted with other diagnosis (de novo). Especially in second group immunosupression may play a role as a predisposing factor.
Przeszczepianie wątroby jest metodą leczenia chorych z ostrą i przewlekłą niewydolnością wątroby. W miarę wydłużania się okresu obserwacji pacjentów po transplantacji wątroby zwiększyła się liczba doniesień o możliwych powikłaniach tego leczenia. Bezpośrednio po operacji, powikłania najczęściej związane są z wcześniejszym stanem zdrowia pacjenta i problemami przedoperacyjnymi takimi jak: niedożywienie, uogólnione zakażenia, niewydolność nerek. Mogą być wynikiem niepodjęcia funkcji przez przeszczepiony narząd oraz powikłań chirurgicznych (krwawienia, zakrzepy naczyniowe). Główne przyczyny utraty przeszczepu i śmiertelności w tym okresie to pierwotne niepodjęcie funkcji przez przeszczepiony narząd, zakrzep tętnicy wątrobowej (znacznie rzadziej zakrzep żyły wrotnej), uogólnione zakażenie, niewydolność wielonarządowa.
Po pierwszym tygodniu, najczęściej występujące powikłania to: ostre odrzucanie, problemy związane z drogami żółciowymi (przetoki żółciowe, zespół zaczopowania dróg żółciowych), infekcje.
Późne powikłania mogą być związane z objawami ubocznymi immunosupresji, zakażeniami wirusowymi (CMV, EBV), chorobą limfoproliferacyjną, nawrotem choroby podstawowej, zwężeniami dróg żółciowych lub powikłaniami naczyniowymi.
Jednym z późnych powikłań transplantacji wątroby może być również autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AZW).
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby to choroba o nieznanej etiologii. Wśród najczęściej wymienianych czynników to toksyczne, chemiczne, infekcyjne oraz polekowe uszkodzenie wątroby (1).
Do zachorowania predysponuje uwarunkowana podatność do tworzenia autoprzeciwciał przeciw antygenom komórek wątrobowych, w której odgrywa rolę zdeterminowany defekt czynności supresorowej limfocytów T. Znana jest zwiększona zapadalność na choroby autoimmunologiczne wśród pacjentów z różnymi postaciami pierwotnych i wtórnych defektów immunologicznych (2). Zarówno u pacjentów z chorobą Wiskotta Aldricha i zespołem DiGeorga, jak również u chorych na AIDS stwierdza się zwiększoną częstość występowania anemii hemolitycznej i trombocytopenii o podłożu autoimmunologicznym.
Charakterystyczne dla AZW wyniki badań biochemicznych to wysokie stężenie gamma-globulin (> 20 g/l) i IgG >1600mg/dl oraz obecność w surowicy krwi krążących autoprzeciwciał. Do najczęściej stwierdzanych należą przeciwciała przeciw mięśniom gładkim SMA (ang.: smooth muscle antibody), przeciwjądrowe ANA (ang.: antinuclear antibody), przeciwciała przeciwko frakcji mikrosomalnej komórek wątrobowych i nerkowych anty-LKM-1 (ang.: anty-liver-kidney microsome antibody) oraz przeciwciała przeciwcytosolowe anty-LC1 (anti-liver cytosol type 1 antibody). W badaniu histologicznym wątroby widoczne są nacieki plazmocytarne i limfocytarne w przestrzeniach wrotnych oraz obraz martwicy „kęsowej”.
U pacjentów po transplantacji wątroby następuje zwiększona odpowiedź immunologiczna zarówno komórkowa, jak i humoralna, skierowana przeciwko obcym tkankom. W mechanizmach komórkowych główny udział biorą limfocyty T (CD4 i CD8), komórki NK, makrofagi i neutrofile, zaś w mechanizmach humoralnych przeciwciała i układ dopełniacza. Współcześnie stosowane leki immunosupresyjne mają na celu tłumienie reakcji immunologicznych. Odbywa się to głównie poprzez zahamowanie proliferacji limfocytów T i B, zablokowanie produkcji interleukiny 1, 2, 3, 4 i 6 oraz zahamowanie aktywności i migracji monocytów i makrofagów.
W ciągu ostatnich kilku lat stwierdzono zwiększoną produkcję autoprzeciwciał u pacjentów po przeszczepieniach narządowych, w tym szczególnie po transplantacji wątroby. Dotyczy to głównie ANA i SMA. Co ciekawsze, u większości pacjentów dodatnich po transplantacji, uprzednio nie występowały przeciwciała tkankowe (3). Dodatkowo potwierdzono to w badaniach eksperymentalnych na zwierzętach.
Częstość występowania przeciwciał podawana przez poszczególnych autorów znacznie się różni, co niewątpliwie związane jest z długością okresu obserwacji po przeszczepieniu, wyjściową przyczyną uszkodzenia narządu oraz mianem przeciwciał, które uznaje się za znamienne. Na podstawie obserwacji dużych grup pacjentów wyliczono prawdopodobieństwo występowania dodatnich autoprzeciwciał po transplantacji wątroby. Wyniosło ono 23%, 42%, 66% odpowiednio 6, 12, i 36 miesięcy po przeszczepieniu (4). Przeciwnie niż w klasycznym AZW dodatnie przeciwciała tkankowe częściej występowały u pacjentów płci męskiej. Nie stwierdzono wyraźnego wpływu wskazań do transplantacji, częstości występowania epizodów odrzucania, rodzaju immunosupresji ani ekspozycji na wirusowe zakażenia.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Płatny dostęp do wszystkich zasobów Czytelni Medycznej

Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu oraz WSZYSTKICH około 7000 artykułów Czytelni, należy wprowadzić kod:

Kod (cena 30 zł za 30 dni dostępu) mogą Państwo uzyskać, przechodząc na tę stronę.
Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.

Piśmiennictwo
1. Woźniak M.: Autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Medical Sci. Rev. 2002, 2:49-57. 2. Sleasman J.W.: The association between immunodeficiency and the development of autoimmune disease. Adv. Dent. Res. 1996, 10:57-61. 3. Vergani D., Mieli-Vergani G.: Autoimmunity after liver transplantation. [w:] Liver Immunology. Red. MR. Gershwin, JM. Vierling, MP. Manns, Hanley & Belfus, Philadelphia, 2003,469-481. 4. Salcedo M. et al.: De novo autoimmune hepatitis after liver transplantation. J. Hepatol. 2001, 34:49. 5. Neuberger J. et al.: Recurrence of autoimmune chronic active hepatitis following orthotopic liver grafting. Transplantation 1984, 37:363-365. 6. Milkiewicz P. et al.: Recurrence of autoimmune hepatitis after liver transplantation. Transplantation 1999, 68(2):253-6. 7. Wright H.L. et al.: Disease recurrence and rejection following liver transplantation for autoimmune chronic active liver disease. Transplantation 1992, 53:136-139. 8. Birnbaum A.H. et al.: Recurrence of autoimmune hepatitis in children after liver transplantation. JPGN 1997, 25:20-25. 9. Jankowska I. i wsp.: Autoimmunologiczne zapalenie wątroby w przeszczepionej wątrobie – opis przypadków. Ped. Pol. (w druku). 10. Hernanez H.M. et al.: Autoimmune hepatitis as a late complication of liver transplantation. JPGN 2001, 32:131-136. 11. Gupta P. et al.: De novo hepatistis with autoimmune antibodies and atypical histology. Transplantation 2001, 71: 664-668. 12. Alvarez F. et al.: International autoimmune hepatitis group report: reviev of criteria for diagnosis of autoimmune heaptitis. J. Hepatol .1999, 31:926-938.
Nowa Pediatria 1/2003
Strona internetowa czasopisma Nowa Pediatria

Pozostałe artykuły z numeru 1/2003: